Opgebiecht: 'Niemand wist van zijn gedachte aan zelfmoord, behalve ik' Beeld nbsp
Opgebiecht: 'Niemand wist van zijn gedachte aan zelfmoord, behalve ik'Beeld nbsp

Opgebiecht: 'Niemand wist van zijn gedachte aan zelfmoord, behalve ik'

Shelly (34): “Mijn broer en ik scheelden maar twee jaar en waren de beste vrienden. We zagen elkaar vaak en namen elkaar volledig in vertrouwen. We waren zo close, dat het voelde alsof ik zijn gedachten kon lezen. Dus toen zijn vriendin hem op een avond dood in bed aantrof, verbaasde dat iedereen, behalve mij.

Toen Jordy werd geboren was ik twee, een paar jaar later bemoederde ik hem al, maar op een leuke manier. We waren gek op elkaar. Ik noemde hem – al was ie bijna twee meter lang – mijn kleine broertje en ik was zo lang ik me kan herinneren ‘grote zus’. We leken wel een tweeling, behalve dat er een paar jaar tussen ons zat. We gingen naar dezelfde school, zaten in dezelfde vriendengroep, we lachten samen, huilden samen en waren er altijd voor elkaar.

Beste vrienden

Aan één blik hadden we genoeg om elkaar te begrijpen, daar hadden we geen woorden voor nodig. Onze ouders waren supertrots op ons. Wat er ook gebeurde, wij sloegen ons er samen wel doorheen. We deden ook vaker een beroep op elkaar dan op hen.

Behalve broer en zus waren Jordy en ik ook beste vrienden. We hebben altijd goed met elkaar kunnen praten, over álles. Ik wist dus dat het niet goed met hem ging. Hij was zijn baan kwijt en kluste wat bij om rond te komen, maar dat gaf hem weinig voldoening. Met zijn gezondheid ging het ook niet lekker, hij had een chronische ziekte. Wel was hij gek op zijn vriendin, met wie hij samenwoonde. Hij twijfelde er wel aan of zij hem echt begreep.

Boosheid, verdriet en vragen

Nu denk ik: lul, als jij jezelf meer had opengesteld naar haar toe, was alles misschien anders gelopen. Maar het is te makkelijk dat achteraf te bedenken. Verwijten, boosheid, verdriet, vragen… je schiet er niks mee op, want het brengt hem niet terug. Zijn vriendin vond hem toen ze terugkwam van een filmavondje met vriendinnen. Hij had pillen genomen, er was niks meer aan te doen. Hij was al overleden toen zij hem aantrof. Aangezien ze meestal samen waren, had hij duidelijk deze avond uitgekozen.

‘Het lag niet in mijn macht om hem te redden. Hij stond niet open voor hulp’

Eigenlijk was iedereen verbaasd, behalve ik. Mijn ouders waren in shock, zijn vriendin werd bijna gek van wanhoop en zijn vrienden reageerden geschrokken. Ik niet. We hadden het er al een paar keer uitgebreid over gehad. In eerste instantie met grapjes en een beetje onverschillig, zo van: ‘Voor mij hoeft het allemaal niet meer.’ Later ook serieuzer, ik merkte namelijk dat hij er vaker over begon en ik had het idee dat hij het meende.

Hulp

Ik ben een tijd druk op zoek geweest naar hulp, heb veel gebeld met allerlei instanties over wat ik zou kunnen doen om hem te helpen. Je hoort wel dat mensen die erover praten aandacht willen en het niet écht van plan zijn, maar ik wist dat dat bij Jordy niet het geval was. Hij liet me beloven om mijn mond te houden en er met niemand over te spreken. Ik deed dat wel, maar alleen met vreemden.

Lees ook Opgebiecht: 'Ik durf niet met mijn vriend thuis te komen'

Achteraf gezien lag het niet in mijn macht om hem te redden. Hij stond niet open voor hulp van instanties. Ik belde hem bijna dagelijks en hield hem in de gaten. Als hij vrolijk overkwam, was mijn dag ook meteen beter, want dan maakte ik me minder zorgen.

Zijn donkere kant

Het idiote is dat ik hem begreep. Ook dit. Ik zal niet zeggen dat ik het ooit zelf heb overwogen, maar ik weet wat het is als je in een depressie zit en ik weet ook dat je ontoerekeningsvatbaar kunt zijn. Dat was hij. Zijn donkere kant had hem helemaal overgenomen, hij zag geen enkele uitweg meer. ’t Liefst was ik 24/7 bij hem geweest om op hem te letten, maar dat was gewoonweg onmogelijk.

Bijna iedereen heeft mij vroeger of later gevraagd of ik het had zien aankomen. Ik heb dit altijd ontkend, ook omdat het voelt als iets van verraad. Ik kan niet leven met dat idee en met de verwijten die daar misschien op volgen. Ik voel me slecht bij dit geheim, maar het is voor mij de enige manier om door te gaan, mijn manier van overleven. Omdat ik weiger zo te eindigen als mijn lieve kleine broertje.”

Denk je aan zelfmoord? Neem contact op met 113 (0900 0113). De crisislijn is 24/7 open, ook kun je er terecht voor therapie met een psycholoog, of doe de zelfhulpcursus. Anoniem en vertrouwelijk.

Dit verhaal heeft eerder in Flair gestaan. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan hier.

Tekst: Valerie van der Meer | Beeld: Unsplash

Flairnbsp

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden