wendy Beeld Yara Brouwer
wendyBeeld Yara Brouwer

Wendy (40) zat op dertienjarige leeftijd vast in zwembadrooster: ‘Ik ben bewusteloos geraakt en wist niets meer’

Wendy (40) was dertien jaar toen haar lange haar in het zwembad in een rooster werd gezogen. “Vreemd genoeg raakte ik niet eens in paniek, het enige wat door mijn hoofd schoot was: dit is niet goed.”

“Toen ik afgelopen zomer in de krant las dat een negenjarig meisje was overleden in een Frans zwembad, nadat ze met haar haar vast was komen te zitten in een zwembadrooster, kwam dat even hard binnen. Ik leef ontzettend mee met de betrokkenen. Ik realiseer me hoeveel geluk ik heb gehad dat ik het kan navertellen.

Het is fijn als mensen op zulke momenten even iets laten weten: een vriendin die vanaf haar vakantieadres appte dat ze het had gelezen en aan mij moest denken, bijvoorbeeld. Maar daarna laat ik het weer los.”

Haar vast in zwembadrooster

“Ik was dertien jaar en samen met mijn ouders en broers van zestien, veertien en zeven op vakantie in een bungalowpark in Nederland. De laatste dag brachten we door in het zwembad. Zo’n zwembad met een glijbaan en een grote waterval, waar ik achter aan het spelen was. Ik dook naar een balletje, maakte handstands en op een bepaald ogenblik, toen ik verder wilde zwemmen, voelde ik dat mijn losse, lange haar ergens aan vastzat. Vreemd genoeg raakte ik niet eens in paniek, het enige wat door mijn hoofd schoot was: dit is niet goed.

Ik had aanvankelijk niet in de gaten wat er gebeurde, wel dat ik niet loskwam. Ik zat met mijn rug tegen het rooster aan geplakt en dacht: dit was het dan. Bang was ik niet, maar ik weet nog wel dat ik het heel erg vond dat mijn ouders en broers mij kwijt zouden raken. Daarna ben ik bewusteloos geraakt en weet ik niets meer. Er is me later verteld dat ik ben gevonden door een paar mannen die me probeerden los te rukken, maar dat ze daar niet in slaagden.

Mijn haar zat vast in een rooster met zo’n gigantische zuigkracht, dat zelfs drie volwassen mannen daar niet tegen waren opgewassen. Een medewerker van het park hoorde hen om hulp roepen en is over het hek gesprongen en naar de machinekamer gerend, waar hij lukraak op alle knoppen heeft staan drukken. Uiteindelijk vond hij de knop van de machine waarop de waterval en glijbaan waren aangesloten, waardoor die stil kwamen te staan. Daarmee viel ook de aanzuigkracht in het rooster weg en konden ze mij eindelijk loskrijgen. Mijn haar zat niet eens verstrikt, het was echt puur die zuigkracht die me onder water gevangen had gehouden.”

Adequaat gereageerd

“Mijn ouders zaten ondertussen aan de rand van het zwembad op een bedje en kregen door de ontstane consternatie door dat er iets aan de hand was. Mijn vader heeft zijn EHBO-diploma en ging kijken of hij ergens mee kon helpen. Op dat moment zag hij een meisje uit het water getild worden en realiseerde zich dat ik het was. Hij heeft meteen gehandeld.

Ik vind het nog steeds ongelooflijk knap dat hij zo adequaat reageerde en in staat was om alles wat hij had geleerd in praktijk te brengen. Hij heeft me gereanimeerd totdat de ambulance er was en het ambulancepersoneel het van hem overnam. Mijn moeder ving ondertussen mijn broers op, zij zaten in de glijbaan toen het gebeurde, en toen het water ineens stopte vonden ze dat in eerste instantie grappig omdat ze in de glijbaan konden lopen. Totdat ze achter de oorzaak kwamen.”

In de overlevingsstand

“In het lokale ziekenhuis besloten ze me over te plaatsen naar een groter ziekenhuis. De ambulance reed me met 220 kilometer per uur, onder politiebegeleiding, naar het ziekenhuis. Ik heb hier zelf helemaal niets van meegekregen, maar het heeft ontzettend veel indruk gemaakt op mijn familie. Als mijn ouders nu een ambulance horen, haalt dat altijd de herinnering aan die dag weer bij ze naar boven.

Daarna ben ik vijf dagen in een kunstmatige coma gehouden. Een zenuwslopende tijd, want het viel niet te voorspellen hoe ik wakker zou worden, niemand wist precies hoelang ik onder water was geweest en of het zuurstoftekort eventueel uitwerking op mijn hersenen had gehad.”

De rest van deze Real Life lees je in Flair 2-2023. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Vivienne GroenewoudYara Brouwer

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden