sytse Beeld Iris Tempelaar
sytseBeeld Iris Tempelaar

Sytse (19) ging naar een kliniek voor zijn lachgasverslaving: ‘Ik zag in dat ik met mijn leven had gespeeld’

Sytse (19) zag tijdens zijn verblijf in een kliniek eindelijk in dat hij een probleem had: hij kon niet meer zonder lachgas.

Weg van de wereld

“Op mijn zestiende gebruikte ik voor het eerst lachgas op een feestje. Mensen deden het en ik was nieuwsgierig. Een paar seconden voelde ik me helemaal los van alles, weg van de wereld. Dat vond ik fijn, daardoor ging ik ermee door. Als ik er nu op terugkijk, denk ik dat het een toevlucht was. Ik heb me altijd anders gevoeld. Ik was lang en dun. Als mensen daar iets over zeiden, kon ik niet voor mezelf opkomen. Daardoor had ik best een moeilijke schoolperiode.

Ik ging steeds vaker gebruiken, van patronen ging ik naar tanks. Eerst deed ik het één keer in het weekend op feestjes, in de zomertijd drie, vier, vijf dagen per week. Dat ging ongeveer een jaar zo door. Mijn ouders wisten dat ik verslaafd was. Op een dag zei mijn vader dat ie me had opgegeven voor een kliniek. Hij zei dat het uitzichtloos was, dat ze niet wisten hoe het verder moest. Ik dacht: ik heb helemaal geen probleem, wat is dit nou? Ik zat midden in mijn gebruik, had niet door dat ik de verkeerde kant op ging. Nu ik erop terugkijk, ben ik heel dankbaar dat mijn ouders die beslissing hebben genomen.

Opgenomen voor lachgasverslaving

Eind 2021 werd ik tien weken lang opgenomen in Yes We Can Clinics. Het had iets moois om met gelijkgestemden in een kliniek te zitten, daardoor voelde ik me minder alleen. Sommige vrienden reageerden supportive, maar de meesten begrepen het niet, die zeiden: ‘Je hebt toch geen probleem?’

Ik was jarig in de kliniek. Dat was heel gek, maar ook mooi. Meestal wilde ik op mijn verjaardag gebruiken, maar nu ging ik oprechte dingen doen: met mensen praten, spellen doen, dingen die ik eerder nooit deed. Ik leerde praten over mijn gevoel, eerlijk zijn, verantwoordelijkheid nemen. Maar ook voor mezelf zorgen: goed slapen, op tijd komen, luisteren. Om zeven uur stonden we op, gingen we ontbijten, hadden we kamertijd en dan begon het programma: groepssessies, activiteiten, therapieën. Na vier à vijf weken zag ik in dat ik een probleem had.

Ik kreeg een confronterende brief van mijn ouders, met wat ik in hun ogen fout had gedaan. Toen werd alles duidelijk. Ik besefte wat ik niet goed had gedaan: niet luisteren, eigenwijs zijn, alleen maar onder invloed zijn, met de verkeerde mensen omgaan. Ik ging inzien dat ik met mijn leven had gespeeld; ik had verlamd kunnen raken. Ik was opgelucht toen mijn tijd in de kliniek erop zat, maar ergens vond ik het jammer, omdat ik het zo fijn had daar.

Ladini (23) kreeg hersenletsel door lachgas

‘Ik mag in mijn handen knijpen dat ik niet in een rolstoel zit’

Negen maanden clean

Sindsdien gaat het beter dan ooit. Ik kan dingen doen zonder dat ik constant denk: hoe kom ik aan geld om te gebruiken? Een jaar geleden had ik het nooit geloofd, maar ik ben al negen maanden clean. Ik woon op mezelf, ik studeer, de band met mijn moeder is supergoed en die met mijn vader wordt steeds beter. Door het gebruik was die een tijdje wat minder.

Drank- en drugsgebruik totaal vermijden kan niet. Het gebeurt veel in mijn omgeving en ik kan moeilijk tegen iedereen zeggen dat ik ze niet meer wil zien. Als ik het soms moeilijk vind, ga ik gewoon naar huis. Mijn geheugen is slechter geworden. Dan leg ik mijn sleutels ergens neer en weet ik een minuut later niet meer waar. Voordat ik gebruikte had ik dat niet, ik had juist een goed geheugen. Tuurlijk vind ik dat vervelend, maar gelukkig gaat ook dat steeds beter.”

De verhalen van Busra en Ladini lees je in Flair 1-2023.

Milou DeelenIris Tempelaar

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden