suzanne Beeld Yara Brouwer, Dorian Jurne
suzanneBeeld Yara Brouwer, Dorian Jurne

Suzanne (36) werkte mee aan docu over grensoverschrijdende turncoaches: ‘Lastig om beerput open te trekken’

In de driedelige documentaireserie De gouden lichting die dit jaar verscheen, legt Suzanne Harmes (36) samen met drie oud-turnsters bloot hoe coaches hun grenzen overschreden.

In de doofpot gestopt

“Ik ben blij dat we deze documentaire hebben gemaakt. Als je structureel iets wilt veranderen, moet je schaduwkanten aan het licht brengen. Ik heb nooit moeite gehad met mijn mond opentrekken. Ook niet met dit onderwerp. Ik heb het nooit verborgen gehouden, maar destijds werd het in de doofpot gestopt.

Er waren wel geruchten, maar na een tijdje ging alles weer door zoals het was binnen de turnwereld, met veel fysiek geweld, psychologisch machtsspel en ontmenselijking. Trainers, daders en bestuursleden hielden elkaar de hand boven het hoofd. De cultuur werd in stand gehouden door de top.”

De bom barstte

“In 2020 barstte de bom in de turnwereld, zowel nationaal als internationaal. Een Netflix-documentaire over seksueel misbruik in de turnwereld was trending. De #MeToo-beweging was in volle gang. Toen ik de vraag kreeg of ik mee wilde doen, heb ik geen seconde getwijfeld: ik voelde me opnieuw verplicht mijn mond open te doen.

Al ervoer ik het als lastig om de beerput open te trekken. Ik heb donkere periodes gekend in mijn leven. In 2015 zat ik thuis met een depressie, ik kon niet zo veel meer en stond op de wachtlijst bij de psycholoog. Die constateerde dat ik symptomen had van PTSS, gelinkt aan mijn turnverleden. Bij mij is het grensoverschrijdend gedrag nooit seksueel geweest; het was fysiek en emotioneel. Systematisch, bijna elke dag, werd er over mijn grenzen heen gegaan.”

Fijne afsluiter

“Op onmenselijke toon werd tegen me geschreeuwd. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Ik heb me lange tijd grootgehouden, maar uiteindelijk moet je dit soort dingen voor jezelf aangaan en oplossen. De documentaire is daar een onderdeel van geweest. Naast therapiesessies en holistisch werk, voelt dit als een fijne afsluiter. Het gaat weer beter met me. Ik voel me tegenover jonge meisjes en hun ouders verantwoordelijk om me te blijven uitspreken over de misstanden binnen de turnwereld.

Nu het beter met me gaat en ik mijn eigen trauma’s opgeruimd heb, lukt uitspreken me ook nog beter dan voorheen. Dingen raken me minder snel, omdat ik het heb verwerkt. Ik ben het afgelopen jaar veel meer in vertrouwen en in overgave gaan leven. Mensen denken vaak dat als je vervelende dingen hebt meegemaakt, je dat voor altijd met je meedraagt, maar je hoeft niet voor altijd pijn te ervaren en een slachtofferrol te ervaren. Het kan beter worden.”

De verhalen van de andere Flair-vrouwen van 2022 lees je in Flair 51/52-2022.

Merel Brons en Kimberly PalmaccioYara Brouwer, Dorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden