antidepressiva Beeld Getty Images
antidepressivaBeeld Getty Images

Stiekem slikt Esmee (32) antidepressiva: ‘Ik ben bang dat mijn vriend me als een labiel probleemgeval ziet’

“Gisteren waren mijn vriend Fred en ik op een familiefeestje. Ik raakte in gesprek met zijn zus, die onverwacht openhartig was. Ze is lerares op een school, maar trekt het niet meer. Ze kampt met angstklachten en paniekaanvallen en meldt zich steeds vaker ziek. Begeleiding vanuit school zet geen zoden aan de dijk.”

“‘Ik denk dat ik een andere baan moet zoeken,’ zei ze. En toen zei ik het, het floepte er zomaar uit: ‘Zou je niet eens antidepressiva proberen. Ik...’ Toen ik haar verschrikte gezicht zag, stopte ik. ‘Ik heb daar goede dingen over gehoord,’ gaf ik er een draai aan. Mijn schoonzus onderbrak me. ‘Echt niet,’ zei ze. ‘Ik laat mijn hersens niet overnemen door een chemisch goedje. Daarvoor moet je wel heel wanhopig zijn.’”

Antidepressiva slikken

“Wat was ik blij dat ik mijn woorden net op tijd had ingeslikt. Ik ben zo’n loser die ze namelijk wel slikt. Tenminste, in háár ogen ben ik kennelijk een loser. Zelf zie ik dat heel anders. Ja, ik slik antidepressiva, maar het was de beste keuze die ik ooit kon maken. Mijn leven is er fijner door geworden en dat gun ik anderen ook. Maar het middel is nog zo’n taboe!

Terwijl er geloof ik wel een miljoen mensen in Nederland zijn die het slikken. Maar weinig ‘normale’ mensen komen er openlijk voor uit, zeker niet in mijn wereld vol jonge, succesvolle figuren, en zo blijft er een stigma aan kleven. Ik zou dat in kleine kring kunnen doorbreken, maar ik durf niet. Vooral omdat mijn vriend een felle tegenstander is.

Ik ken hem nu twee jaar. Een jaar eerder was ik met deze medicatie begonnen en op het moment dat ik Fred ontmoette, zat ik na jarenlang tobben uitstekend in mijn vel. Dat dit mede kwam door mijn dagelijkse pilletje, vond ik niet meteen nodig om te zeggen. Als ik ’s avonds mijn tanden poetste, zorgde ik dat ik nog even alleen in de badkamer achterbleef. Ik zou het hem heus hebben verteld, als hij zich maar niet zo fel over zijn moeder had uitgelaten.”

Ernstig geval

“Zijn moeder, inmiddels overleden, leed aan een bipolaire stoornis. ’t Is vast zwaar voor een kind, om in zo’n omgeving op te groeien. Soms was ze er maanden niet, omdat ze was opgenomen. Als ze weer thuiskwam, was ze een zombie, doordat ze werd volgepropt met pillen. ‘Antidepressiva en zo,’ vertelde Fred smalend. ‘Geloof me, begin nooit aan die zooi, er blijft niets van je over.’

Nu was dat ook mijn vooroordeel, toen mijn psycholoog er een jaar eerder over begon. ’t Ging al een tijdje niet goed met me, ik kon slecht tegen stress en had veel negatieve gedachten. Tijdens therapiesessies hadden we daar iets aan proberen te doen, maar veel effect had het niet. ‘Hoe sta je tegenover een middel als Prozac?’ vroeg ze op een dag. Ik steigerde. Zo’n ernstig geval was ik toch niet? En ik was toch helemaal niet depressief?

Zij legde me in alle rust uit dat de naam van dit soort middelen eigenlijk misplaatst is. Antidepressiva hebben een veel bredere werking en helpen bijvoorbeeld ook bij angsten. Zij meende dat de balans van stofjes in mijn hoofd verstoord was, ik had simpel gezegd een tekort aan geluks­hormonen. Dan kun je therapie volgen wat je wilt, maar het blijft een gevecht. Terwijl je je veel beter kunt voelen met een dagelijks pilletje.

Ik wierp haar al mijn vooroordelen voor de voeten. Dat je er afgestompt van raakt. Een zombie wordt. Heel veel aankomt. ‘En ik wil het zélf doen,’ herhaalde ik telkens. ‘Maar tegen welke prijs?’ vroeg ze.”

Geen zombie

“Twee weken later zat ik bij een psychiater. Met enorme tegenzin. Ik had een gevoel van falen. Maar ze was ontzettend aardig en zei: ‘Als het niet bevalt, stop je toch weer?’ O ja, dat kon ook nog. Ik kreeg een middel dat ik heel langzaam moest opbouwen. Ik merkte er niets van. Ik merkte er zó weinig van, dat ik dacht dat het bij mij niet werkte.

Totdat ik merkte dat dingen soepeler begonnen te gaan. Gedoe op mijn werk kwam net wat minder binnen. Ik piekerde niet meer zo veel. Sliep beter. Trok niet meer elke stap van mezelf in twijfel. Zag niet meer overal beren. Een zombie was ik zeker niet. Ik kon nog altijd huilen om droevige films op tv, maar mijn tranen zaten niet meer meteen heel hoog als iemand tegen me uitviel.

Drie maanden later stopte ik met therapie: het ging goed met me. Dankzij dat kleine witte pilletje ’s avonds. Laaiend enthousiast was ik. Maar ik merkte dat anderen dat minder waren. Het was alsof ze me toch anders gingen bekijken, de paar mensen aan wie ik het vertelde. Daar baalde ik van, ik wilde dat oordeel niet. Daarom loog ik na een halfjaar dat ik weer was gestopt.”

Lang verzwegen

“Fred weet dus ook van niets. Toen hij zich zo fel over zijn moeder uitliet, was ik bang dat hij mij ook als een labiel probleemgeval zou zien. Dus al wonen we nu samen, de geheime voorraadplek heb ik nog steeds. Soms voelt het alsof ik drugs voor hem achterhoud, zo geheimzinnig ga ik ermee om. Het feit dat ik dit al die tijd heb verzwegen, zal er ook inhakken.

Bovendien heb ik last van een bepaalde bijwerking, waar Fred óók last van heeft; ik heb maar weinig zin in seks. Toen we verliefd waren ging het nog wel, maar nu is mijn libido erg laag. Fred vindt dat soms moeilijk en zal verre van blij zijn om te horen dat ik al die tijd heb verborgen waar dit mede door wordt veroorzaakt. Maar ik móét het hem wel een keer vertellen.

Ik had me nu dus bijna versproken tegen zijn zus, omdat ik haar wilde helpen. Maar ze wilde er niets van weten. ‘Weet je wel hoe ongezond dat is?’ zei ze. Ik begon snel over wat anders. Laat maar. Iedereen moet het zelf weten en het is ook geen wondermiddel, het werkt lang niet voor iedereen. Maar ik ben blij dat ik mijn eigen koppigheid heb ingeslikt en het ben gaan proberen, want ik ben tegenwoordig een stuk gelukkiger.”

Deze Real Life komt uit Flair 1-2023. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Lydia van der WeideGetty Images

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden