Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Real Life > Sascha Borst (40) kreeg borstkanker tijdens haar zwangerschap, deze week is ze overleden

Sascha Borst (40) kreeg borstkanker tijdens haar zwangerschap, deze week is ze overleden

Sascha Borst (40) kreeg borstkanker tijdens haar zwangerschap, deze week is ze overleden

Sascha Borst (40) was 27 weken zwanger van haar tweede kindje toen ze kanker bleek te hebben. In april 2021 werd ze opgegeven. Deze week heeft haar man laten weten dat Sascha is overleden. Sascha vertelde enkele weken geleden haar verhaal aan Flair.

In memoriam

Deze week deelde man Ivar op Instagram dat zijn vrouw Sascha Borst is overleden aan de gevolgen van kanker. “Sascha is gisteravond in mijn bijzijn vredig en comfortabel overleden. Ze heeft het zó ontzettend goed gedaan en alle mogelijkheden benut, maar haar lichaam was nu echt op na 2 jaar.” Wij wensen de familie veel sterkte toe. Een aantal weken geleden deed Sascha een interview met Flair. Die kun je hieronder lezen.

Borstkanker

“Het was een klein knobbeltje in mijn borst. Ik voelde het opeens toen ik in 2020 al 27 weken zwanger was van mijn dochter Lotte, die nu anderhalf jaar is. Toch maar even naar laten kijken, dacht ik. Ik ging er niet vanuit dat het iets kwaad-aardigs was, maar wilde het zeker weten. Met een tweede kindje op komst en een peuter van toen twee – mijn zoon Olivier, nu vier jaar – had ik het al druk genoeg.

Helaas bleek het foute boel te zijn: ik had borstkanker. Verslagen hoorden mijn man Ivar en ik het direct dezelfde avond aan, toen ik in het ziekenhuis een mammografie had gehad. Hoewel ik nog helemaal niet wist hoe ver de kanker gevorderd was, dacht ik alleen maar: nu ga ik dood. Omdat we na het weekend pas een vervolgafspraak hadden, besloten Ivar en ik meteen de kinderkamer af te maken. We hadden geen idee hoelang onze dochter nog in mijn buik kon blijven, dus bereidden we ons voor op haar eerdere komst. Gelukkig was dat niet nodig.

Toen we mijn oncoloog spraken, verzekerde hij ons dat de baby nog niet gehaald hoefde te worden. Ik kon ook genezen, als ik maar zo snel mogelijk zou beginnen met chemotherapie. Volgens mijn arts kon dit geen kwaad voor mijn zwangerschap. Het was niet ideaal, maar voor ons kindje was het beter als ze bleef zitten waar ze zat. Ze zou worden beschermd door de placenta, dus in principe kon er met haar niks gebeuren.

‘Ik heb eigenlijk geen wensen meer. Het geluk zit ’m voor mij nu vooral in kleine dingen’

Tien weken later werd Lotte voldragen en gezond geboren via een keizersnede. Het was verre van hoe ik me de bevalling had voorgesteld. Door de chemokuren was ik erg verzwakt en had ik al mijn haar verloren, maar ik was blij dat ze er was. Ook omdat mijn volgende negen chemokuren tien dagen na de bevalling alweer op het programma stonden. Natuurlijk was dat heel zwaar, maar ik onderging het met opgeheven hoofd. Opgeven was geen optie.

Voor mijn kinderen moest ik er alles aan doen om beter te worden. Even leek het erop dat dat gelukt was. Na de chemokuren, een borstamputatie en vijftien bestralingen was er niks meer van de kanker te zien. Toch kwam die na drie maanden terug. Tijdens een controle werden uitzaaiingen in onder andere mijn ruggenwervels, lever en lymfeklieren ontdekt. In tranen keek ik mee naar de scanuitslagen. Ik kon het niet geloven. Terwijl mijn arts sprak over een levensverwachting van zo’ n vijf jaar, dacht ik met een grote brok in mijn keel aan mijn kinderen.

Ze waren nog zo klein, hoe kon ik ze in vredesnaam achterlaten? Ik was hun moeder, ze hadden mij nog heel lang nodig, dit kon niet waar zijn. Hoewel ik me ontzettend verdrietig en verslagen voelde, wilde ik me er absoluut niet bij neerleggen. De onvoorwaardelijke liefde voor mijn kinderen zorgde ervoor dat ik alles aangreep om beter te worden. Van antihormoon-therapie tot chemo: ik onderging het allemaal, maar niks hielp. Sterker nog: binnen een paar maanden groeide de kanker in mijn lichaam in een razend tempo verder. Zelfs mijn arts stond er versteld van. Ik weet nog dat hij zei: ‘Ik haat jouw kanker, het is gewoon niet bij te houden.’”

Emoties delen

“Inmiddels heb ik te horen gekregen dat ik nog maar een paar maanden te leven heb. Het is een vreselijke gedachte, maar ik heb me er een soort van bij neergelegd. Niet omdat ik er klaar voor ben om dood te gaan, want dat stel ik echt nog zo lang mogelijk uit, maar meer omdat het me te veel moeite kost om me er nog langer tegen te verzetten. Ik steek mijn energie liever in mijn gezin, want dat mijn man en kinderen straks zonder mij verder zullen moeten, vind ik echt verschrikkelijk.

Het scheelt dat Ivar en ik er goed over kunnen praten. We krijgen hier ook hulp bij van een maatschappelijk werker en het belangrijkste wat ik heb geleerd, is dat we het echt niet over alles eens hoeven te zijn. Verdriet, boosheid, verschil van meningen; alles mag er zijn. Zo vind ik het bijvoorbeeld moeilijk dat Ivar na mijn overlijden alles alleen zal moeten doen met de kinderen. Het liefst zou ik nu alvast alles voor hem willen regelen, maar dat kan natuurlijk niet. Ivar wil daarentegen liever nog helemaal niet denken over hoe het zonder mij zal zijn.

Lees ook:
Renske nam wraak op haar schoonmoeder: ‘Zijn moeder houdt zich in, tot het moment dat we alleen zijn’

Hij vindt het prima als ik erover wil praten, maar doet dat zelf minder. Wat ik ook weer kan begrijpen. We hebben begrip voor elkaars gevoelens, maar soms is het zo moeilijk allemaal. Ik weet dat Ivar en mijn naasten veel verdriet hebben over mijn naderende dood, maar ik wil er ook voor hen zijn. Ik ben nog steeds dezelfde Sascha, dus anderen hoeven mij echt niet te sparen met hun emoties. Daarom zeg ik altijd tegen mijn familie en vrienden: ‘Alsjeblieft, praat met me. Vertel me hoe je je voelt, ik kan het hebben.’ Gelukkig delen ze hun emoties dan ook.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Renée Brouwer | Fotografie: Charise Rozenbeek