verdrietige vrouw illustratief Beeld Getty Images
verdrietige vrouw illustratiefBeeld Getty Images

PREMIUM

Sarah (37) zat aan het sterfbed van haar minnaar: ‘Ik was ziek van verdriet en spijt dat we samen niet meer tijd hadden’

Niemand wist van hun geheime relatie, laat staan dat hij zijn vrouw voor haar zou verlaten. En toen, plotseling, kwam Loek - collega van Sarah (37) - niet meer op kantoor.

“Het was iets over half negen toen ik die ochtend ons kantoor binnenstapte. Ik was vrolijk, want Loek en ik zouden samen naar een klant gaan, twee uur rijden heen en terug. Extra tijd met hem was altijd een cadeautje. Misschien konden we samen lunchen in die andere stad en zou ik vrijelijk mijn armen om hem heen kunnen slaan. Ik haalde koffie, keek rond of hij al achter zijn bureau zat. Maar ik zag alleen een andere collega, die met gebogen hoofd bij de koffiemachine stond. ‘Heb je het al gehoord?’ vroeg hij. Zijn stem klonk laag en ik kreeg kippenvel.”

M’n minnaar kreeg een hersenbloeding

“Nog voordat hij verder sprak, wist ik het al. ‘Wat is er met Loek?’ ontsnapte me zonder nadenken. Mijn collega heeft me nooit gevraagd waarom ik van alle twintig mensen die er op ons kantoor werken, juist zijn naam noemde. ‘Hij heeft vannacht een hersenbloeding gehad,’ antwoordde hij. ‘Hij ligt in coma. Zijn vrouw belde net naar Ilona.’

Ik voelde al het bloed uit mijn gezicht wegtrekken. Ik haastte me naar onze afdelingssecretaresse, maar meer informatie had ze niet. Toen ik maar bleef vragen wat de dokters zeiden en wat de prognose was, gaf ze het mobiele nummer van Loeks vrouw. Ik liep met het briefje naar de wc’s en sloot me daar op. Mijn hart bonkte haast uit mijn borstkas, ik trilde over m’n hele lichaam. De tranen kwamen niet. Op dat vreselijke moment lukte het nog altijd om mijn emoties onder controle te houden.”

Soulmates

“Maar ja, ik had ook al twee jaar geoefend; zo lang had ik al een affaire met Loek. Hij was me bij de voorstelronde al opgevallen vanwege zijn sympathieke uitstraling. Als magneten werden we naar elkaar toe getrokken en er groeide een stevige, warme band. Een kus kon uiteindelijk niet uitblijven. Hoe verkeerd ook, want Loek was niet vrij. Maar sommige dingen voelen zo goed dat al je principes verdwijnen; de storm van mijn verliefdheid blies alles weg.

Ook Loek kon zich er niet tegen verzetten. Hij zei altijd dat ik hem wakker had gezoend uit een lange winterslaap. Zijn vrouw was hem dierbaar en vertrouwd, maar hij voelde geen echte liefde meer. Als zijn kinderen – die vijftien en zeventien waren toen wij elkaar ontmoetten – het huis uit zouden gaan, zou onze toekomst beginnen. Dat hij voor mij zou kiezen, daaraan heb ik nooit getwijfeld.

We troffen elkaar, twee jaar lang, een paar keer per week bij mij thuis. Mijn slaapkamer was ons liefdesnest. Wat een plannen maakten we daar en wat waren we gelukkig. Hij was echt mijn soulmate.”

Aan zijn sterfbed

“En toen kwam dit nieuws, twee maanden voor het eindexamen van zijn jongste. Op de wc hapte ik naar adem en daarna ben ik aan het werk gegaan. Hoe ik de dag ben doorgekomen, weet ik nog steeds niet. Iedereen had het over Loek. Ik durfde niets te zeggen, bang dat ik overspoeld zou worden door mijn emoties.

’s Avonds, thuis, heb ik Loeks vrouw gebeld. Die stap was moeilijk, ik had altijd zo weinig mogelijk over haar willen weten, de afstand zo groot mogelijk gehouden. Alleen op die manier lukte het mij om haar ‘weg’ te denken. Nu was alles anders, ik moest het weten. Ze klonk vriendelijk. ‘Dag Sarah,’ zei ze. ‘Ik weet dat Loek erg op je gesteld is, fijn dat je belt.’ Na afloop heb ik zo gehuild. Intens verdriet en schuldgevoel vochten om een eerste plek.

Nog een paar weken is er hoop geweest. Ik had geregeld contact met Loeks vrouw. Moeilijk, maar ook waardevol. Zo was ik toch betrokken. Ik ben één keer, samen met twee collega’s, bij Loek op bezoek geweest. Hij zag bleek en het leek alsof de man die altijd zo groot, zo stoer was, gekrompen was. Verstild keek ik naar zijn gesloten ogen, naar de lijnen op zijn gezicht, en ik herinnerde me alle zachte zoenen die ik daarop gegeven had. Ik miste zijn liefdevolle, vrolijke blik zó verschrikkelijk dat ik me maar met moeite goed kon houden.

Voordat we zijn ziekenhuiskamer verlieten, liet ik mijn sjaal expres op de grond glijden. Op de gang zei ik dat ik mijn sjaal was vergeten en even terug moest. Zo had ik een paar seconden met Loek alleen. Hem een kus geven durfde ik niet, wel heb ik zijn hand gepakt. Voor het laatst voelde ik zijn warmte.”

Marloes (37) kreeg als zzp’er een burn-out

‘Wat had ik graag in loondienst gezeten’

Ziek van verdriet

“Twee dagen later is Loek overleden. Ik ben niet naar de begrafenis gegaan. Ik kon het niet aan daar als buitenstaander te komen, ‘gewoon als collega’, terwijl ik zo veel meer was. Ook voelde het als een te groot verraad naar zijn onwetende vrouw, die ondanks haar eigen verdriet zo vriendelijk voor me was geweest. De begrafenis was haar terrein, ik had er niets te zoeken.

Mijn collega’s heb ik verteld dat ik die dag te ziek was om te komen en in wezen was dat ook zo. Ziek van verdriet, van gemis en spijt dat we samen niet meer tijd hebben gehad. Loek was een goed mens, wat anderen ook zouden zeggen als ze van onze geheime liefde hadden geweten.

Ondanks alles ben ik blij dat zijn vrouw en kinderen op het nippertje bespaard is gebleven dat hij voor mij koos, en dat ze in rust en met liefde aan hem terug kunnen denken. Kennelijk moet het zo zijn, het is goed zo. Ik draag Loek nog altijd met me mee, denk elke dag aan hem. En weet dat ik nooit meer zo veel van iemand zal houden.”

Deze Real Life komt uit Flair 02-2023. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Lydia van der WeideGetty Images

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden