vaginisme Beeld Getty Images
vaginismeBeeld Getty Images

PREMIUM

Sara (34) heeft vaginisme: ‘Dus ‘gewone’ seks met mij zit er niet in’

Sara (34) is vaginistisch en bijna niemand weet ervan. Ze heeft een dochter, dus geen mens zal het ook vermoeden, maar van penetratie is nog nooit sprake geweest.

“Toen ik jong was, dacht ik lang dat het wel goed zou komen. Dat het met mijn eerste vriendje niet lukte, kwam vast doordat we beiden zenuwachtig waren. Zeventien was ik, net als mijn vriend, en ook hij was nog maagd.

Wanneer hij bij mij naar binnen wilde komen, deed dat erg pijn. Na een aantal pogingen lieten we het erbij en deden het op andere manieren. Daar werden we heel bedreven in: maar de echte daad, daar kwam het ook later niet van.

Ik vermoedde toen dat het aan hem lag; dat hij te groot geschapen was. Helaas: toen deze relatie uitging – om redenen die niets met ons seksleven te maken hadden – en ik Mark, nog altijd mijn grote liefde, ontmoette, lukte het evenmin. Mark had meer ervaring en hij was het die voor het eerst het woord vaginisme liet vallen.”

Vaginisme

“Samen zijn we naar mijn huisarts gegaan. Eerst wuifde die ons nog weg met de woorden: ‘Ontspannen blijven oefenen.’ Toen we er drie maanden later opnieuw zaten, nam hij ons wel serieus en verwees mij door naar een seksuoloog.

Het was het begin van een lange weg van allerhande therapie. Inderdaad, ik bleek vaginistisch: ik span mijn bekkenbodemspieren onwillekeurig zó strak aan, dat er bijna niets naar binnen gaat. Een vinger, dat lukt, met moeite: maar meer niet.

Mogelijk komt het door mijn opvoeding. Nadat m’n vader mijn moeder en mij verliet voor een andere vrouw, zei mijn moeder vaak: ‘Sara, opletten hoor, het gaat mannen maar om één ding. Laat je niet gebruiken.’ Hierdoor was seks voor mij beladen.

Met mijn eerste vriendje hield ik het wel een half jaar alleen bij zoenen en toen we iets verder gingen, voelde dat spannend, maar ook ‘verboden’. Tegenover mijn moeder ontkende ik dat we seks met elkaar hadden, bang als ik was dat ze me dan vies en gemakkelijk zou vinden.”

Therapie heeft geen effect

“Mogelijk speelt dit onbewust nog steeds, al weet ik nu natuurlijk allang dat wat mijn moeder zei niet klopt. Daarvan zijn mijn ex en mijn huidige vriend wel het bewijs. Ik ben nog altijd met Mark, we zijn zes jaar getrouwd. Hij koos voor mij, ondanks dat op de dag van onze bruiloft inmiddels duidelijk was dat ‘gewone seks’ er met mij hoogstwaarschijnlijk nooit in zou zitten.

Want welke therapie ik ook volgde, hoeveel ademhalingsoefeningen ik deed, hoe vaak ik ook oefende met plastic staafjes om mezelf iets op te rekken, het had geen effect. Ik ben daar lang erg verdrietig over geweest, voelde me geen volwaardige vrouw. Iedereen kon het, behalve ik: en daar schaamde ik me vreselijk voor.

Erover praten deed ik zelden, het was te pijnlijk. Elke liefdesscène op tv bezorgde me een steek in mijn maag. Boeken met te veel seks erin kon ik niet lezen. Tot ik op een gegeven moment besloot het los te laten. Mark steunde me daarin. Hij vond mij goed zoals ik was – dat moest ik zelf ook gaan geloven.”

Marije (33) ervoer geweld tijdens haar werk
‘Ik heb getwijfeld of ik aangifte zou doen‘

Kinderen krijgen

“Maar hoe moest dat dan straks met kinderen? Die wilden we allebei dolgraag. Ik had dat altijd per se op de normale manier gewild en advies van artsen en therapeuten weggewuifd. Nu besloten we het toch op de ‘onromantische manier’ te doen, zoals ik het schamper had benoemd. Maar toen we dat samen deden, was het evengoed intiem en liefdevol.

In mijn vruchtbare dagen vingen we bij een vrijpartij Marks zaad op en zogen dat op met een spuitje. Daarna bracht hij dat bij mij naar binnen. Toen hij me hierna stevig in zijn armen hield en me glimlachend aankeek, voelden we ons hevig verbonden: vast niet anders dan ‘normale’ stellen die proberen zwanger te raken. We deden het drie dagen achter elkaar zo en het bleek diezelfde maand nog raak! Ik sprong door de kamer van blijdschap. En van trots. Ik kon dan wel geen normale seks hebben, maar ik was kennelijk wel heel vruchtbaar.

Anderhalf jaar geleden is Mirthe geboren. Met pijnbestrijding, omdat ik vanwege mijn vaginisme extreem bang was voor de bevalling. Want als er niets in kon, hoe zou er dan ooit iets uit kunnen komen? Maar het ging snel en de beloning was geweldig: Mirthe is het liefste en mooiste meisje van de wereld.

Ik hoopte stiekem dat mijn probleem hierna zou zijn verholpen. Maar helaas, pogingen tot penetratie leken zelfs nog pijnlijker te zijn, mogelijk door littekenweefsel. Opnieuw een teleurstelling. Maar ja, het is helaas niet anders. In bed hebben Mark en ik het gelukkig niet saai. Er zijn nog zo veel andere manieren om het samen lekker te maken!”

Lydia van der WeideGetty Images

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden