Sanne is volledig verlamd: 'M'n vriend zei me nooit te verlaten, maar ik zag 'm steeds minder' Beeld Justine
Sanne is volledig verlamd: 'M'n vriend zei me nooit te verlaten, maar ik zag 'm steeds minder'Beeld Justine

PREMIUM

Sanne (25) is volledig verlamd: ‘M'n vriend zei me nooit te verlaten, maar ik zag 'm steeds minder’

Ze zou een eigen restaurant openen, woonde samen met haar vriend en had een heleboel toekomstplannen. Maar op 21 februari 2019 werd alles anders. Sanne (25) kreeg een auto-ongeluk en raakte verlamd. Maanden later is ze krachtiger en strijdvaardiger dan ooit. “Ik weet zeker dat ik ooit weer zal lopen.”

Omrijden voor de file

Het is vroeg in de ochtend als Sanne in een file terechtkomt onderweg naar haar werk. Ze besluit binnendoor te rijden en neemt een afrit, waar haar auto plotseling slipt. Corrigeren lukt niet meer. De auto slaat over de kop en komt tot stilstand in een slootje. Sanne is al die tijd bij bewustzijn en maakt zich in eerste instantie vooral druk om de schade aan de auto. Maar dan merkt ze dat ze niet meer kan bewegen.

Sannes long is ingeklapt, de schade in haar lichaam is enorm. In no time zijn de hulpdiensten aanwezig. Brandweer, politie, ambulance, een traumahelikopter. Er is haast geboden bij de reddingsoperatie: de auto zou in de brand kunnen vliegen. Een poging de auto met heftruck te liften, mislukt. Sanne wordt daarom maar uit de auto getrokken. Ze verkeert in levensgevaar, er valt geen seconde te verliezen.

Sannes vijfde nekwervel is gebroken, ze is daardoor verlamd vanaf haar borst tot haar tenen. Ze kan alleen haar hoofd, armen en handen bewegen – haar vingers weer niet. Ze heeft haar borstbeen en ribben gebroken en haar hart gekneusd. Ze balanceert die eerste tijd in het ziekenhuis op het randje van de dood.

Fysio en tilliften

Alles is door het ongeluk veranderd. Sanne stond midden in het leven, werkte meer dan fulltime, ging in de weekenden uit met vriendinnen én ze stond op het punt haar eigen restaurant te openen. Ze laat zich in die droom niet tegenhouden door wat haar is overkomen. "Dat zit niet in mijn karakter. Ik kies nooit de makkelijkste weg, ik leg de lat graag hoog. Dat heb ik van mijn ouders, denk ik. Zij runnen allebei een eigen bedrijf en hebben mij geleerd dat er altijd een weg is."

Sanne zit inmiddels al maanden in een revalidatiecentrum en haar leven bestaat voornamelijk uit fysiotherapie en tilliften, zoals ze het zelf omschrijft.

Laffe break-up

Tijdens het revalidatieproces, strandt Sannes relatie. "Mijn vriend en ik woonden voor het ongeluk samen en maakten volop toekomstplannen. Hij zou mij nooit verlaten, drukte hij me keer op keer op het hart in die eerste maanden. Natuurlijk was ik daar bang voor. Wie wil er nou een vrouw met een dwarslaesie? Maar naarmate de maanden verstreken, zag ik hem steeds minder vaak. Hij ging liever stappen en feesten met vrienden."

Vier maanden geleden krijgt Sanne een WhatsAppbericht. Haar vriend laat weten dat hij het niet meer aankan. Hij is moegestreden, schrijft hij, en maakt de relatie in datzelfde bericht uit. "Ik lag op dat moment op bed, met blaren op mijn benen van de katheterslang, doorligwonden op mijn voeten en een lijf dat niet meer wilde bewegen. Ik was verbouwereerd. Hoe durfde hij te schrijven dat hij moegestreden was? Hoe durfde hij het op deze laffe manier uit te maken? Ik ben heel boos geweest. Maar er kwam ook al heel snel berusting. Met zo iemand moest ik niet verder willen. Het is beter zo, weet ik nu."

Positief blijven, is key

Ondanks de enorme impact van haar ongeluk, gaat het goed met Sanne. "Dat is misschien voor anderen lastig voorstellen, maar het is wel echt zo. Ik ben heel positief, dat zit in mijn aard. Ik weiger alleen maar naar de negatieve kanten van mijn ongeluk te kijken, daar schiet ik niks mee op. Ik word omringd door lieve mensen en heb, door mijn ongeluk, heel veel bijzondere nieuwe mensen leren kennen.

Een seksfilmpje van Zuellen (25) verscheen online

‘Ik werd vaak thuis gebeld en voor hoer uitgescholden’

In een seconde regie van leven kwijt

De ochtenden vindt Sanne het zwaarst. Even snel je bed uitspringen, je aankleden en de dag starten, is er voor haar niet bij. Voor het complete ochtendritueel heeft ze minimaal drie uur nodig. Maar ze wil dan ook zo veel mogelijk zelf doen en dat kost tijd.

"Ik word tegenwoordig wakker doordat ik de verpleging binnen op de gang hoor lopen. Of er komt iemand bij me binnen. Rustig wakker worden is er dus niet bij. Je bent van de ene op de andere seconde je privacy en de regie volledig kwijt als dit je overkomt. Ik verlang naar mijn eigen plek."

En die plek gaat er komen. Sannes ouders hebben inmiddels de bouwtekeningen voor een woning voor hun dochter klaarliggen. Het helemaal gelijkvloerse huis zal in hun tuin gebouwd worden en de eerste paal gaat zo snel mogelijk de grond in. "Dat ze dat voor mij gaan doen, is echt fantastisch. Ik krijg daarmee een deel van mijn leven en mijn zelfstandigheid terug, zo voelt het, ondanks dat ik in de beginperiode in dat huis nog wel zorg nodig zal blijven houden. Uiteindelijk zal ik er volledig voor mezelf kunnen zorgen."

Toekomstplannen

Het volledige besef dat ze niet meer kan lopen, is er bij Sanne nog steeds niet helemaal. "Als ik mijn ogen dichtdoe en me voorstel dat ik opsta, is het ook net alsof ik daadwerkelijk sta. Maar er gebeurt niets. In mijn hoofd kan ik nog steeds alles bewegen. Als ik weer eens een beker drinken uit mijn handen laat vallen, dringt het tot me door: dit zou weleens voor de rest van mijn leven zo kunnen zijn. Op zulke momenten ben ik goed van slag."

Sanne heeft grootse toekomstplannen. Toch dat restaurant openen. Weer lopen. "Ik wil terug naar hoe sterk ik was. Nee, beter nog: ik kom hier gewoon nog sterker uit!”

Dit verhaal heeft eerder in Flair gestaan.

Hester ZitvastJustine

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden