roosmarijn Beeld Yara Brouwer, Dorian Jurne
roosmarijnBeeld Yara Brouwer, Dorian Jurne

Roosmarijn (26) maakte een docu tegen anti-Aziatisch racisme: ‘Aziatenhaat is erg onderbelicht’

Actrice Roosmarijn Wind (26) is geadopteerd uit Zuid-Korea en werd als kind gepest om haar uiterlijk. Ze koos ervoor de barricades op te gaan en maakte de documentaire Hanky panky goodbye tegen anti-Aziatisch racisme.

Anti-Aziatisch racisme

“Ik was te gast in de talkshow van Renze Klamer, daar lieten ze een stukje zien uit mijn documentaire. Ik zit bij de psycholoog en vertel hem hoe ik lange tijd een zonnebril heb gedragen, zodat mensen mijn Aziatische ogen niet konden zien en ik daar niet steeds mee gepest of door benadeeld zou worden. Ik werd er opnieuw emotioneel van en vind het soms nog steeds moeilijk om erover te praten, omdat het me zo veel doet. Uitgescholden worden voor van alles en nog wat, het loopt als een rode draad door mijn jeugd en door die van veel andere Aziatische mensen.

Sterker nog: ik denk dat het in de coronaperiode misschien nog wel heviger is opgelaaid, omdat het virus in China zou zijn ontstaan. Het voelt zo dubbel dat aan de ene kant de hele wereld wegloopt met alles wat Aziatisch is: we zijn gek op sushi en yoga, onze kleding komt uit China en cosmeticabedrijven baseren hun hele lijn op aloude Japanse oliën. Aan de andere kant wordt het probleem Aziatenhaat erg onderbelicht en doen we daar niks aan. Er is ook zo veel onwetendheid over Aziaten en ook in de media is deze groep zeer ondervertegenwoordigd. Dat moet wat mij betreft echt veranderen.”

Hanky panky Shanghai

“Met mijn documentaire creëer ik hopelijk een begin van bewustzijn. Ik wil laten zien wat het met mensen doet als er zo wordt gereageerd. Het liedje Hanky panky Shanghai dat tijdens verjaardagen vaak op basisscholen wordt gezongen, is een goed voorbeeld van hoe iets wat zo onschuldig lijkt, anderen tot op het bot kan kwetsen.

Hoe denk je dat het is voor een Aziatisch persoon als dit liedje wordt gezongen en er ook nog racistische bewegingen (met de vingers de ogen tot een spleetje trekken, red.) bij worden gemaakt? Op z’n minst ongelooflijk ongemakkelijk, natuurlijk. Het voelt heel kleinerend en het maakt mensen onzeker en verdrietig. Daarom pleit ik ervoor dat er in elk geval met dit liedje zo snel mogelijk wordt gestopt. Het is een kleine eerste stap.”

Op de barricades

“Ik krijg veel reacties van Aziatische mensen die heel blij zijn met mijn documentaire. Ze vinden het stoer dat ik de barricades op ga. En ze zijn me vooral dankbaar dat ik dit onderwerp bespreekbaar maak. Het is voor mij wel gek dat ik nu opeens word gezien als een boegbeeld voor deze groep. Dat het allemaal zo groot zou worden opgepakt, had ik van tevoren niet gedacht. Maar: iemand moet de eerste zijn, ik heb het gevoel dat ik dit móét doen. En ik ben ook blij dat ik het kán doen.

Als er eerder zo’n documentaire was geweest, waren mij misschien wel een hoop pesterijen bespaard gebleven. Daarom ben ik nu plannen aan het maken voor een tweede deel, want zolang die bewustwording er nog niet volledig is, is er nog werk aan de winkel.”

De verhalen van de andere Flair-vrouwen van 2022 lees je in Flair 51/52-2022.

Merel Brons en Kimberly PalmaccioYara Brouwer, Dorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden