Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Real Life > Simone (26): ‘Mijn vriendin Jessica is niet arm, ze is een enorme krent’

Simone (26): ‘Mijn vriendin Jessica is niet arm, ze is een enorme krent’

Simone (26): ‘Mijn vriendin Jessica is niet arm, ze is een enorme krent’

Vriendschap bestaat als het goed is uit geven en nemen, maar de vriendin van Simone (26) is zo gierig dat ze anderen altijd laat betalen.

De rekening splitsen

“Jessica en ik zaten in een bar met uitzicht op de skyline van Rotterdam. Aan de tafel aan onze rechterkant worstelden twee Elon Musk-achtige types met een of andere high tech deal, en links van ons speelde zich een nogal ongemakkelijk ogende Tinderdate af. Jes en ik luisterden stiekem mee, terwijl we fluisterend en lachend commentaar leverden.

Uiteindelijk vroegen we de rekening: ‘Gesplitst, alsjeblieft’ zei ik tegen het meisje dat ons bediende. Ik vond het kinderachtig van mezelf, maar ik was er even klaar mee. Ik had Jessica nu al drie achtereenvolgende keren getrakteerd, maar van haar kant kwam er niets. Er echt iets van zeggen? Daar was ik dan weer te laf voor. Maar ik hoopte dat de boodschap op deze manier ook zou overkomen. 

De rekening kwam, maar voordat ik op mijn bonnetje kon kijken wat de schade was, griste Jes het papiertje onder mijn neus vandaan. Even voelde ik me schuldig. Hè hè, dacht ik, zie je wel, zij trakteert deze keer gewoon. Maar in plaats van dat ze haar pinpas tevoorschijn haalde, fronste ze bedenkelijk terwijl ze de rekening inspecteerde alsof ze een inspecteur van de FIOD was. Daarna keek ze me aan en zei: ‘Sorry hoor, maar jij moet meer dan de helft betalen. Jij had drie glazen wijn, ik maar twee.’”

Jessica is een krent

“Hoewel ik intussen wel wist dat Jessica nogal op de centen is, kon ik niet geloven wat er uit haar mond was gekomen. Hoewel het me eigenlijk niet meer zou moeten verbazen. Als we samen gaan winkelen, klaagt ze voortdurend over hoe duur alles is. Ze raakt van alles aan, zegt ‘wat mooi!’, maar slaakt daarna een diepe zucht en komt met het onvermijdelijke commentaar dat het kledingstuk in kwestie te duur is. Meestal slik ik dan de woorden in dat zij alles te duur vindt zodra het twee cijfers op het prijskaartje heeft staan…

Een keer wilde Jessica zelfs geen vijftig cent betalen voor de wc en heeft ze haar plas uren opgehouden tot we in de trein zaten, ondertussen wel voortdurend zeikend over hoe nodig ze moest en dat het belachelijk was dat toiletten niet overal gratis zijn.

Het gekke is: Jessica is echt niet arm. Ze heeft een goed inkomen. Ze is alleen een enorme krent. Om eerlijk te zijn, heb ik haar in de bijna tien jaar dat ik haar ken nog nooit haar deel van de rekening zien betalen of een rondje zien geven. Het is inmiddels een running gag geworden in de vriendengroep. Mijn vriend Oscar heeft haar zelfs een bijnaam gegeven: T-Rex. Toen ik vroeg waarom − Jessica is klein en dun, en vertoont echt geen enkele uiterlijke gelijkenis met een dinosaurus − zei hij: ‘Omdat haar armen blijkbaar veel te kort zijn om bij haar portemonnee te kunnen.’”

Biertjes met spa rood

“Nu had Jes het al direct verbruid bij Oscar, want de eerste keer dat ik met hem langs kwam op haar verjaardag, kwam hij met een rood gezicht terug van het toilet. Hij was langs de keuken gelopen en had gezien hoe Jessica biertjes inschonk uit zo’n klein tapje, en deze vervolgens voor de helft aanlengde met spa rood van de Lidl. Daarna serveerde ze het doodleuk uit aan haar gasten.

Ik vond het al bijzonder dat ze drank in huis had, want normaal kon ik bij haar thuis kiezen uit thee, water en aanmaaklimonade. Dat vind ik niet erg, ware het niet dat ze bij mij thuis wel alles eet en drinkt wat los en vast zit. Zelfs toen ik net geopereerd was aan mijn knie en ze bij me op bezoek kwam at ze zonder het te vragen de soep op die mijn moeder voor me had gemaakt, terwijl ze wist dat ik niet naar buiten kon om boodschappen te doen.

En toen ik een keer een feestje gaf en had gevraagd of iedereen iets mee kon nemen kwam ze aan met een fles wijn, die ze vervolgens aan het eind van de avond doodleuk weer in haar tas stopte en mee naar huis nam. Natuurlijk wel nadat ze de hele avond andermans Limoncello en Bacardi had zitten drinken.” 

Je zult je waarschijnlijk afvragen wat ik met zo’n vriendin moet, maar ik ken Jessica dus al tien jaar. We zijn samen zo’n beetje volwassen geworden, en ik snap ook ergens wel waar haar zuinige gedrag vandaan komt, want ze is opgegroeid in een gezin dat het niet breed had. Ze heeft altijd moeten werken tijdens haar studie, en nu ze van haar zuurverdiende geld een goede opleiding heeft kunnen afronden en een bovengemiddeld salaris heeft, vindt ze het blijkbaar toch lastig om haar oude manier van leven los te laten.”

Hypocriet

“Wat ik ook superlastig vind, is hoe hypocriet ze is. Zo staat ze altijd klaar om op haar spreekwoordelijke zeepkist te springen en van wal te steken over gelijke rechten en gelijke beloningen voor vrouwen. Dat is allemaal prima, tot het moment dat we uit zijn en het haar tijd is om een rondje te geven of de rekening te splitsen. Dan kijkt ze naar de aanwezige mannen en maakt ze opmerkingen over dat een echte heer een dame nooit zou laten betalen.

Ze is trouwens niet alleen voor zichzelf enorm op de penning, ze bemoeit zich ook altijd graag met mijn uitgaven. Zo vroeg ze een keer of ik met haar naar een winkelcentrum wilde − met mijn auto uiteraard, want ‘die is klein en dat is lekker makkelijk’. Lees: goedkoop.

Daar aangekomen wilde ik ook even naar de Zara. Ik zag een mooie zijden pyjama die ik graag wilde, maar Jessica begon enorm te zeuren dat hij te duur was. Ze zou wel een goedkopere voor mij vinden op de markt, voor maar vijf euro kon ze zeker een hele leuke vinden. Eenmaal op de markt wees ze me verschillende polyester exemplaren aan. Vreselijk!

Ik heb last van nachtzweten en ik kreeg het al benauwd bij de gedachte. Maar goed, dit is alleen maar om aan te tonen hoe vervelend het is: zo’n ‘vriendin’ die bij alles commentaar geeft dat het te duur is, en zegt dat ik zuiniger met mijn geld moet omgaan.”

Geld verspillen

“Volgens haar verspil ik geld. Alleen als dat geld aan haar wordt uitgegeven, is het blijkbaar geen probleem. Zo heb ik Jes al supervaak getrakteerd op een lunch, maar altijd als zij aan de beurt is, is ze haar portemonnee vergeten. Of ze is toevallig net aan het wachten op een nieuwe pinpas omdat die van haar kapot is.

En oh ja, hoe ze een Tikkie moet betalen, is ook volledig abacadabra voor haar. Toen ik een keer aanbood om te laten zien hoe het werkt, reageerde ze zwaar geïrriteerd. ‘Je weet toch dat ik totaal atechnisch ben?’ snauwde ze. Daarna trok ze haar gezicht in de plooi, ze voelde waarschijnlijk wel hoe ze overkwam, en zei ze poeslief dat ze mij de week erop zou trakteren.

Je raadt het al: dat moet nog steeds gebeuren. Als ze al eens een gulle bui heeft, voor haar doen dan, komt dat neer op zoiets als: ‘Ik zei dat ik je zou terugbetalen voor de lunch die je hebt voorgeschoten, dus hier heb je een frappucino van vier euro.’ En ze zal geen moment aarzelen om te zeggen dat je niet zo flauw moet doen als je opmerkt dat een Starbuckskoffie niet echt in verhouding staat tot een uitgebreide lunch.

Als we met een groepje vriendinnen gaan, hanteert ze meestal een andere techniek. Dan heeft ze ‘geen honger’, bestelt alleen een glaasje heet water met een schijfje citroen en snaait vervolgens het eten van iedereens bord ‘om te proeven of het lekker is’.”

Keiharde leugenaar

“Ik ben zo’n beetje degene die Jessica heeft geïntroduceerd in mijn vriendengroep en daarom ben ik ook degene die het het langst met haar uithoudt. Wel merkte ik dat steeds meer mensen begonnen af te haken door haar gierige gedrag, maar zelf heb ik nog heel lang uit naam van onze lange vriendschap mijn ergernis met de mantel der liefde bedekt. Ik probeerde me te focussen op het feit dat Jessica dan misschien wel een krent was, maar ook een goudeerlijke, lieve meid die er in alle andere opzichten altijd voor me was en voor me klaarstond…

Totdat ik een paar maanden geleden op een feestje was. Jessica was er ook. We gaan elk jaar met de vriendengroep naar het Oerolfestival op Terschelling. Jessica is dan degene die het huis reserveert en voor ons allemaal betaalt, omdat zij de eigenaren van het huis goed kent. Jes zat tegen een jongen te praten die ze leuk vond, waarschijnlijk merkte ze daardoor ook niets van haar omgeving. De jongen zei dat hij op zoek was naar een groot vakantiehuis in Nederland waar zijn hele familie in zou passen voor de veertigjarige bruiloft van zijn ouders.

Hierna begon Jessica enthousiast te vertellen over ons vakantieadres en hoe goedkoop het huis wel niet is. Vervolgens noemde ze een bedrag dat totaal niet in verhouding ligt met het deel dat wij allemaal al die keren hebben betaald… Hoewel ik vlak naast haar zat, had ze mij blijkbaar niet gezien. Deze keer kon ik het niet laten. Voor ik het wist, flapte ik het eruit. Heel hard: ‘Zo hé, dat is ook niet duur voor dat grote huis!’

Jes draaide zich om, en ik zag hoe ze schrok toen ze me zag. Ze werd vuurrood en mompelde dat ze naar het toilet moest. Ik zweer: Ik heb nog nooit iemand zo snel een feestje zien verlaten. Ik heb haar niet verraden, maar wel onopvallend geïnformeerd bij deze en gene wat Jessica hen in rekening bracht voor de huur van het huis. Aangezien alle vrienden uit de groep dezelfde bijdrage als Oscar en ik betaalden, heeft ze er de afgelopen jaren nogal rijkelijk aan verdiend. Ik kan alleen maar hopen dat het geld haar gelukkig heeft gemaakt, want dit incident was voor onze vriendschap toch wel de druppel.”

Lees ook
Denise (26): ‘Ik ben al alcoholist sinds mijn twaalfde’

Dag Jessica

“Jes heeft me nog een keer gebeld, ze vroeg of ik met haar wilde lunchen om over het voorval op het feestje te praten. Even flakkerde mijn hoop op, zou ze hier dan definitief van geleerd hebben? Ik besloot meteen de proef op de som te nemen. ‘Ik zou wel willen,’ zei ik ‘maar ik zit momenteel een beetje krap bij kas.’ Jessica’s reactie zei alles: ‘Oh, wat naar. Nou, bel me maar als je je salaris weer hebt, dan reserveer ik wel.’

Ik heb mijn salaris inmiddels alweer drie keer binnen gekregen. Van Jessica heb ik niks meer gehoord, en ik heb haar nog steeds niet gebeld. Ik denk ook niet dat ik dat nog ga doen. Hoewel ik de vriendschap met Jessica de laatste jaren al steeds meer gebaseerd vond op wat we in het verleden deelden, weigerde ik heel lang te erkennen dat het tijd was om afscheid te nemen. In plaats daarvan bleef ik het contact onderhouden, in de hoop dat ze ooit het licht zou gaan zien en ze haar gedrag zou veranderen.

Alleen… toen ik erachter kwam dat ze me glashard bedroog, werd het laatste restje van de fundering waarop onze vriendschap rustte, keihard weggevaagd. Je kunt bij mij heel ver gaan, maar vriendschappen moeten wel iets aan je leven toevoegen. Niet iets van je afnemen. Of dat nu geld is of vertrouwen.’

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Vivienne Groenewoud | Beeld: Getty Images