Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Real Life > Lara haat haar bonusdochter: ‘Zijn kind doet alles om ons tegen elkaar uit te spelen’

Lara haat haar bonusdochter: ‘Zijn kind doet alles om ons tegen elkaar uit te spelen’

Lara haat haar bonusdochter: ‘Zijn kind doet alles om ons tegen elkaar uit te spelen’

Lara (32) wilde de leukste stiefmoeder ter wereld worden, maar het liep anders: ze kan de dochter van haar vriend niet uitstaan. Iets wat ze hem nooit kan vertellen.

“‘Au!’” riep ik, harder dan de bedoeling was. Lucy, de zevenjarige dochter van mijn vriend, heeft even daarvoor mijn oorbel weinig zachtzinnig uit mijn oor getrokken. Ik greep naar mijn oorlelletje dat voelde alsof het was uitgescheurd, terwijl Lucy zich dramatisch op de grond liet vallen en begon te huilen op het volume van een scheepshoorn.
Mijn vriend Tycho kwam direct aangestormd om haar op te rapen. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg hij met een verwijtende blik naar mij. ‘Ik wilde alleen maar even naar haar oorbel kijken omdat ik hem zo mooi vond,’ snikte ze, ‘en toen duwde Lara me heel hard weg!’

‘Ze trok mijn oorbel uit mijn oor…’ sputterde ik nog tegen, maar Tycho had Lucy al opgetild om haar te troosten. ‘Wil je even een glaasje water voor haar pakken?’ vroeg Tycho, op een toon die duidelijk maakte dat hij niet echt openstond voor mijn versie van het verhaal. Lucy keek me ondertussen triomfantelijk aan over zijn schouder. Op haar gezicht was geen traan meer te zien. De kleine slang. Tycho is de man van mijn dromen. Hij is lief, slim, grappig, begaan met alles en iedereen en ook nog eens knap. Over het algemeen hebben we een geweldige relatie. Maar zoals bij bijna alles wat te mooi lijkt om waar te zijn, zit er ook in dit geval een addertje onder het gras. En in dit geval is die adder Tycho’s dochter van zeven. Je zou denken dat ik ook van haar zou gaan houden, ze is tenslotte een deel van de man op wie ik stapelgek ben. Maar het tegendeel is waar: ik kan Lucy niet uitstaan.”
Dreigende donderwolk

‘Ik besef maar al te goed hoe dit klinkt, maar zo simpel als het misschien overkomt, is het niet. Toen ik Tycho leerde kennen, was er nog geen vuiltje aan de lucht. Hij vertelde me vrijwel direct dat hij een dochtertje had. Lucy’s moeder Masha was een jeugdliefde van Tycho, ze kenden elkaar uit zijn vriendengroep. Ze hebben maar heel kort iets gehad voordat ze vrij snel tot de wederzijdse conclusie kwamen dat ze betere vrienden dan partners waren. ‘Helaas’ was op dat moment het kwaad al geschied, in de vorm van Lucy. Ik weet dat het heftig klinkt om een meisje van zeven op die manier aan te duiden, en ik zou dat ook nooit doen als dit interview niet anoniem was, maar voor mij is dat precies wat zij vertegenwoordigt: ze is de dreigende donderwolk die boven mijn relatie hangt.

Vanaf het moment dat Tycho en ik gingen samenwonen, gaat alles tussen ons en Masha in goed overleg. Ik heb dan ook nul problemen met Lucy’s moeder. Tussen haar en mij is geen sprake van jaloezie of rancune, en zelfs tussen mij en Lucy leek in het begin nog alles prima te gaan. Ze was twee toen ik haar leerde kennen. ‘The terrible two’ noemen ze dat, dus ik had me al een beetje voorbereid op een dwarse peuter. Maar Lucy bleek een hartstikke lief meisje. Toen nog wel. Ze was ook een poppetje om te zien, eerlijk is eerlijk. Met grote bruine ogen − dezelfde als die van haar vader − en van die blonde pluimstaartjes. Een leuk, klein Muppetmeisje, vond ik haar. Lucy was een keer in de twee weken een weekend bij ons. Vaak gingen we dan leuke dingen met haar doen, zoals naar de dierentuin. Ze was natuurlijk nog zo klein dat ze zich niet echt in onze gesprekken mengde, dus we hadden genoeg tijd voor elkaar. Dat veranderde toen Lucy groter werd. Tegen de tijd dat ze vijf was, had het verlegen timide poppetje plaatsgemaakt voor een nuffig prinsesje dat per se pappie’s nummer één wilde zijn.”

Verliefd op papa

“Tegenwoordig verstijf ik al als ik weet dat Lucy weer bijna komt. Ik krijg er letterlijk buikpijn van, want het voelt alsof ik ons huis onder dwang weer moet gaan delen met de andere vriendin van mijn geliefde. Een zeer jaloerse vriendin, mag ik wel zeggen. De laatste tijd wil Lucy zelfs niet eens meer dat ik meega als Tycho iets leuks met haar gaat doen. Als hij zich klaarmaakt om met haar de deur uit te gaan, vraagt ze als eerste − op zo’n jankerig toontje − of ik ook meega. Als Tycho dan zegt dat dat niet zo is, roept ze heel hard ‘joepie!’ terwijl ik er gewoon naast sta. En echt, ik ben altijd alleen maar aardig tegen haar geweest! Ik heb geprobeerd met Tycho te praten over haar gedrag, maar hij wuift het weg als zijnde ‘een fase’. Ik verdenk hem er zelfs van dat hij haar gedrag stiekem wel vleiend vindt. ‘Meisjes zijn nu eenmaal verliefd op hun vader op deze leeftijd, dat gaat vanzelf wel weer over,’ zegt hij altijd. Maar ik vraag me af hoe lang deze fase dan nog duurt. Lucy is al bijna zeven. Toen ik dat een keertje voorzichtig opperde, werd Tycho heel defensief. Kom niet aan zijn prinsesje, want dan kom je aan hem. Ik krijg inmiddels bijna een hekel aan Tycho als ik merk dat hij enthousiast is omdat het bijna weer ‘ons’ weekend is om Lucy te hebben. Lucy is verwend, maar dat is niet zo vreemd. Ze krijgt in alles haar zin. Zo zit ik inmiddels met een stinkend aquarium vol vissen waar ze nooit naar omkijkt, omdat ze een driftaanval kreeg in een dierenwinkel. We hebben haar mee naar Disneyland Parijs genomen, waar ik samen met haar in een souvenirwinkeltje ging kijken. Ze wilde dolgraag een jurk uit de film Frozen en in een poging om te laten zien dat ik echt de beroerdste niet ben, kocht ik die voor haar. Ik had het ding amper afgerekend toen ze zei dat ze ook nog schoentjes wilde en een toverstaf. Ik wees haar erop dat ze net een jurk had gekregen en dat het niet zo aardig was om meteen te beginnen over wat ze nog meer wilde. Maar in plaats van dat ze inbond, flipte ze volledig. Lucy stormde naar buiten, waar Tycho stond te telefoneren met iemand van zijn werk. Hij schrok zich dood toen Lucy huilend vertelde dat ik tegen haar had geschreeuwd. En dat terwijl ik alles op een normale, zachte toon had gezegd. Ik stond met mijn mond vol tanden te kijken hoe Tycho Lucy probeerde te kalmeren, en hoewel ik hem later vertelde wat er nu echt was gebeurd, kon ik merken dat hij aan me twijfelde.”

Alleen op de bank

“Het feit dat hij weet dat ik moeite heb met Lucy, maakt het er natuurlijk niet beter op. En het lijkt wel of het kleine serpent dat haarfijn aanvoelt. Ze laat geen kans onbenut om ons tegen elkaar uit te spelen. Ik haat het dat ik altijd op de tweede plek kom wanneer het Tycho’s dochter betreft, al snap ik natuurlijk dat het logisch is dat hij zijn kind op de eerste plaats zet. Het probleem is meer dat ik in elkaar krimp als ik hoor hoe hij haar als een baby behandelt en toegeeft aan al haar grillen. De nieuwste ‘hype’ is dat ze alleen maar kan slapen als Tycho naast haar ligt. En dat duurt uren, zodat ik de halve avond alleen op de bank zit als zij er is. En zelfs op de avonden dat ze er niet is, moet hij haar rond bedtijd bellen, zodat hij haar door de telefoon kan voorlezen. Etentjes met vrienden of gewoon met z’n tweetjes, worden dus altijd onderbroken door Lucy’s slaapritueel. Zelfs haar moeder gaat erin mee. ‘Ze heeft veel behoefte aan haar vader momenteel,’ zei ze toen ik Lucy’s gedrag een keer voorzichtig probeerde aan te kaarten. Hoewel Tycho en Masha nooit een echte relatie hebben gehad, voelen ze wat Lucy betreft toch als een front waar ik het tegen op moet nemen. Het voelt altijd alsof ik geen recht van spreken heb. Ik ben tenslotte ‘maar’ de vriendin van, zij zijn de ouders.

Het klinkt nu misschien alsof Tycho een push-over is waar het zijn dochter betreft, maar tachtig procent van de tijd hebben we het geweldig samen. Soms wenste ik zelfs dat er meer dingen waren waaraan ik me ergerde, want dan had ik tenminste een excuus gehad om een punt achter de relatie te zetten. Maar dat is niet zo; Tycho is de liefde van mijn leven. Het enige wat me ergert is de manier waarop hij met zijn dochter omgaat. De keerzijde van de medaille is dat ik hem juist bewonder voor het verantwoordelijkheidsgevoel en de passie die hij heeft voor de dingen die hij belangrijk vindt. Als hij ergens voor gaat, doet hij dat voor honderd procent, en dat gaat ook op voor zijn rol als vader. De manier waarop hij die invult kan ik dan misschien niet helemaal de juiste vinden, maar dat is een tweede. Toch houd ik mijn hart vast voor de toekomst. Hoe moet dit als ik ooit zelf zwanger word? Ik ben nu al als de dood dat Lucy dan helemaal doorslaat van jaloezie. Aan de andere kant hoop ik nog steeds dat dat lieve meisje van vroeger weer terugkomt. Want echt, hoewel mijn bloed tegenwoordig al begint te koken als ik een foto van Lucy zie, vond ik haar toen ze kleiner was echt lief. Ik hoop dan ook vurig dat het echt maar een fase is waar ze doorheen gaat en dat ze over een poosje weer normaal gaat doen. Dat ze gaat inzien dat ik echt geen concurrent van haar ben, en zelfs een vriendin voor haar kan zijn. Maar tot die tijd aanbreekt, plan ik zo veel mogelijk avondjes uit met vriendinnen als Lucy er is. Dan kunnen Tycho en zijn ‘prinsesje’ samen qualitytime hebben, zonder dat ik me voortdurend kapot erger.”