Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Real Life > Oplichting à la ‘The Tinder Swindler’: Pleun (28) werd opgelicht door haar date

Oplichting à la ‘The Tinder Swindler’: Pleun (28) werd opgelicht door haar date

Oplichting à la ‘The Tinder Swindler’: Pleun (28) werd opgelicht door haar date

De nieuwe Netflix-docu The Tinder Swindler maakt de tongen los. Simon Leviev, zoals hij bekend staat op Tinder, maakte jarenlang vrouwen geld afhandig. Ook Pleun (28) werd opgelicht door haar vriend die ze leerde kennen op een datingsite. “Het begon op te vallen: als het op betalen aankwam, was er steeds ‘gedoe’.”

Pleun: “Ik zit niet te wachten op mensen die me dom noemen, ik weet zelf heel goed dat ik dom ben geweest. Ik heb een harde en vooral dure les geleerd over vertrouwen. Ik was drie jaar single toen ik me op aandringen van een vriendin op een datingsite inschreef. Eerlijk gezegd had ik er niets mee, maar Emily overtuigde me ervan dat er ook echt leuke mannen tussen zaten. Ik probeer het gewoon, dacht ik. Samen maakten we een profiel aan en kozen een leuke foto uit. De volgende dag was ik het hele gebeuren eigenlijk al vergeten, totdat ik mijn mailbox opende. Ik had vierentwintig reacties op mijn profiel! Ik schonk een wijntje in en ging er eens goed voor zitten.

Er zaten griezels tussen die ik direct blokkeerde, maar er waren ook leuke mails van ‘normale’ mannen. Op dat moment zat er niemand tussen voor wie ik warmliep, maar eerlijk is eerlijk: het was wel lekker voor mijn ego. Vanaf die dag haastte ik me na mijn werk naar huis voor mijn uurtje egoboosting. Samen met Emily lag ik dubbel om sommige mailtjes. Maar een serieuze partner dacht ik er niet aan over te houden.”

Liefde op het eerste gezicht

“Op een vrijdagmiddag, nu ruim een halfjaar geleden, kwam ik na een hectische dag thuis. Met een bord eten en een glas wijn nestelde ik me voor mijn computer. Mijn ogen scanden geroutineerd mijn inbox en bleven hangen bij een mail van ene David. In de subjectregel stond: Liefde op het eerste gezicht of optisch bedrog? Ik vond het grappig, het was in elk geval origineel. De ironie ontging me natuurlijk nog volledig. Ik klikte zijn profiel aan. Wat me als eerste opviel, waren zijn felblauwe ogen. Iets in zijn blik raakte me, hij had iets melancholisch. Dit kon nog weleens interessant worden.

Ik klikte het chatvenster open en na drie keer opnieuw te zijn begonnen, tikte ik iets onbenulligs. David reageerde meteen. Al snel zaten we druk te chatten. Toen ik het chatvenster afsloot, was het ver na twaalven. Het leek erop dat ik mijn vooroordelen moest bijstellen: David zat op een datingsite, maar was zeker geen kneus. Als onderdirecteur van een bedrijf in orthopedische apparatuur reisde hij de hele wereld over.

Al snel chatten, appten en facetimeden we elke dag. Allebei hadden we ons profiel op de datingsite inmiddels verwijderd. David wist precies mijn gevoelige snaren te raken, ik stond er vaak versteld van hoe goed hij mij leek te kennen, zelfs zonder dat we elkaar al in real life hadden ontmoet. Na drie weken kwam het er eindelijk van: hij zou komen eten. Die eerste avond zorgde ik dat Emily ‘toevallig’ was langsgekomen: ik had mijn verstand nog niet helemaal verloren. Bloednerveus zat ik op de bank totdat de bel ging.

Daar stond David, nog knapper dan op de foto. Hij reageerde spontaan op Emily’s  ‘onverwachte’ aanwezigheid. Al snel voelde het vertrouwd, net zo vertrouwd als tijdens onze talloze Facetimegesprekken. David was een en al humor en charme en Emily had, mijn kookkunsten kennende, een lasagne gemaakt waarmee ik met de eer zou gaan strijken. ‘Hij is leuk!’  mimede ze vanuit de keuken. Ik gaf haar ons eerder afgesproken teken en wat mij betreft kon ze gaan. De avond eindigde met een zoen. David was de perfecte gentleman en drong niet aan op meer. Stuiterend van verliefdheid lag ik in bed. Ik dacht echt dat ik de man van mijn dromen had ontmoet.”

Kom maar bij mij

“Vanaf dat moment spraken we regelmatig af. David zat voor zijn werk veel in Duitsland maar zodra hij een gaatje had, gingen we iets leuks doen. Intussen was hij blijven slapen en ook op dat gebied klikte het. Ik was echt verkocht. David legde me in de watten en had de mooiste verhalen over de vakanties die we zouden gaan houden. Hij kon bijvoorbeeld niet wachten om me de  VS te laten zien, een droom die ik al heel lang had en waarover ik hem had verteld. Het had alleen nog tijd nodig, omdat hij net bezig was om zijn huis te verkopen.

Na twee maanden daten, mailde hij vanuit Frankfurt, waar hij op dat moment zat. Hij durfde het bijna niet te vragen, maar omdat zijn huis plotseling was verkocht, zocht hij een logeeradres. Ik zei direct dat hij bij mij kon komen. De eerste periode lagen we voornamelijk in bed. Ik was zo verliefd, dat ik niet zag wat er onder mijn neus gebeurde. Ik had geen reden om te twijfelen aan Davids verhalen. Toch begon het me op te vallen dat er steeds ‘gedoe’ was als het op betalen aankwam. Dan stonden we ergens en deed zijn pinpas het niet. Vast omdat de magneetstrip beschadigd was, zei hij dan. Hij zou direct een nieuwe aanvragen. Of ik nu even dit etentje kon voorschieten.

Daar bleef het echter niet bij. David begon steeds vaker geld te lenen met vreemde excuses. Hoe verliefd ik ook was, ik begon me af te vragen of hij wel echt zo goed verdiende. Tegen mijn vriendinnen zei ik niets. Zij waren allemaal weg van hem en jaloers op mijn ‘lot uit de loterij’. Ik voelde me schuldig dat ik vraagtekens had over zijn financiële situatie. Toen ik toch voorzichtig wat vragen in die richting begon te stellen, lachte hij mijn twijfels weg. Een paar dagen later nam hij me als verrassing mee naar een autodealer. Ik mocht een ‘leuk boodschappenwagentje’ uitkiezen. Ik stond perplex. Hoe had ik aan hem kunnen twijfelen? Ik moest alleen wel zelf mijn handtekening op het koopcontract zetten, dat had iets met de verzekering te maken, zei David. Naïef als ik was, had ik geen idee dat het koopcontract niets met de tenaamstelling te maken had. Mijn nieuwe auto, een populair model, kon pas een paar weken later geleverd worden.”

Pinpas weg

“De periode daarop was weer als vanouds. David had geen raar gedoe meer met zijn bankpassen en als ik al twijfels had, waren die weggenomen door zijn onverwacht gulle cadeau. De verkoop van zijn huis was zo goed als afgewikkeld. Hij moest nog een trip voor zijn werk maken en dan zou hij twee maanden onbetaald verlof nemen en zouden we met een camper door Californië reizen. Ik keek ernaar uit en had het zelfs al geregeld op mijn werk. De dag voordat hij vertrok voor zijn werktrip, gingen we uit eten. Ik trakteerde. David zou bellen zodra hij in zijn hotel in Frankfurt was aangekomen. Ik bracht hem naar het station en zwaaide hem uit.

Toen ik thuiskwam, wilde ik direct doorgaan naar de stad, want ik zou met vriendinnen wat gaan drinken. Ik wilde mijn pinpas pakken, maar kon mijn portemonnee niet vinden. Ik dacht er nog niets van, waarschijnlijk had ik hem in mijn andere tas laten zitten. Daar was hij ook niet. Ik vond het raar, maar besloot later verder te zoeken, want ik was bijna te laat voor mijn afspraak. Toen ik mijn creditcard uit mijn bureau wilde pakken, zag ik dat die ook verdwenen was.

Sterker nog, ook al het contante geld dat ik in mijn bureaula bewaarde, zo’n driehonderd euro, was weg. Met bonzend hart besloot ik mijn bankrekening te checken. Ik logde in en kon niet geloven wat ik zag: mijn betaalrekening en mijn spaar-rekening, waar een leuke erfenis van mijn opa en oma op stond, waren leeg! Direct probeerde ik David te bellen, maar die was niet bereikbaar. Ik probeerde mezelf wijs te maken dat er een logische verklaring voor moest zijn, ik zou zijn telefoontje afwachten en dan zou het goed komen. Ik belde mijn vriendinnen af met een smoes en zat de hele avond apathisch zappend voor de televisie.”

Villa van Funda geplukt

“Natuurlijk belde David niet en als ik belde, kreeg ik geen gehoor. Zijn toestel leek te zijn afgesloten. Ik belde Davids bedrijf, maar daar hadden ze nog nooit van hem gehoord. Langzaam begon het tot me door te dringen: hij had mijn geld gestolen en was met de noorderzon vertrokken. Hij wist waar ik mijn pincodes bewaarde en waar mijn pasjes lagen. Stom, maar ik vertrouwde hem. De volgende dag belde ik de autodealer, die mijn vermoeden bevestigde: David had niets betaald. Ik kon de auto annuleren, maar moest wel opdraaien voor de annuleringskosten.

De volgende dag heb ik aangifte gedaan. Met pijn in mijn hart, want ergens was ik nog steeds verliefd op hem – of eigenlijk op de persoon die hij pretendeerde te zijn. Gek is dat, hoe je dat niet direct weet te scheiden. De zaak loopt nog, ik ben benieuwd of ze hem te pakken krijgen, want zelfs zijn naam bleek een leugen. Net als de foto’s van ‘zijn’ villa, die hij gewoon van Funda had geplukt.

Wat ik het ergste vind? Niet eens dat ik tienduizenden euro’s kwijt ben, maar dat ik niemand meer durf te vertrouwen. Mijn hele levenshouding is veranderd: ik zal nooit meer onbevangen nieuwe contacten aangaan. Dat raakt me het meest.”

Dit verhaal heeft eerder in Flair gestaan.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Vivienne Groenewoud | Beeld: GettyImages