gaslighter Beeld Getty Images
gaslighterBeeld Getty Images

PREMIUM

Nathalie (37) leefde met een gaslighter: ‘Hij brak mijn arm en ik geloofde dat het mijn eigen schuld was’

“Twintig jaar lang heb ik Steven op een voetstuk geplaatst. Een deel van hem is fantastisch, maar hij heeft ook een heel donkere kant. Die kwam al snel naar boven.”

“De eerste weken van onze relatie droeg hij me op handen. Hij was de geweldigste man op deze planeet. Maar bij een banale ruzie gooide hij vlak naast mijn hoofd een vaas stuk. Iedere vrouw zou compleet in shock zijn, maar op de een of andere manier slaagde hij erin om zichzelf in de slachtofferrol te duwen en mij sorry te doen zeggen.

Een tijd later draaide hij tijdens een discussie mijn arm om, tot die letterlijk brak. Ik had hem zover gedreven... Twintig jaar lang heb ik gezwegen en gedacht dat het mijn schuld was. Tot mijn psycholoog vertelde dat het nooit je eigen schuld is als iemand je arm breekt. Net zoals het ook nooit jouw schuld is dat je man een affaire heeft. Ik was net zwanger toen ik ontdekte dat hij me bedroog.

Even ben ik naar mijn moeder gegaan, maar hij had amper een halfuur nodig om me terug in zijn web te halen: ‘Maar schat, jij was altijd misselijk en kon me geen aandacht geven... Ik dacht alleen aan jou.’ Ik raakte ervan overtuigd dat het eigenlijk wel lief was. Hij probeerde me te ontzien en ik gaf hem niet wat hij verdiende. Kun je dat geloven?”

Aan mezelf twijfelen

“Leven met Steven was als uit een vliegtuig springen. Ik had totaal geen grip op de situatie en werd overspoeld door tegenstrijdige informatie. Ik kan zo veel voorbeelden geven van zijn manipulatie. Vaak was het subtiel. Vroeg ik hem om pannenkoeken te bakken en verbrandde hij zich aan de pan, dan draaide hij het zo dat ik me excuseerde. Ik had tenslotte om pannenkoeken gevraagd. Om dan achteraf in het bijzijn van anderen te zeggen: ‘Maar Nath, daar kun jij toch niks aan doen?’

Had ik hem dan toch verkeerd begrepen? Hij speelde met mijn hoofd. Op den duur twijfelde ik aan mezelf, dus ben ik dingen gaan opschrijven. Ook die wuifde hij weg: ‘Waarom zou ik zoiets zeggen, Nath? Je bent de leukste en mooiste vrouw ter wereld,’ of ‘Nath, je bent een beetje gek. Iedereen begint trouwens zo langzaamaan te zeggen dat je wat doordraait’.

Hij deed me twijfelen aan mijn eigen verstand. Tegelijkertijd was er ook zijn fantastische kant. Slechte periodes wisselden af met periodes waarin hij me ophemelde en me zelfs deed geloven dat de agressie niet bestond. Ik wilde graag thuisblijven voor de kinderen. Dankzij hem lukte dat. Hij vond het geweldig dat ik het huishouden zo op orde had, dat hij thuis écht man kon zijn. Dat jarenvijftigplaatje beviel hem enorm.”

Onderdanige positie

“Anderzijds herinnerde hij me er wel vaak aan dat hij alles betaalde en heel hard werkte. Meer en meer kwam ik terecht in een onderdanige positie. Wilde ik eens uitgaan met vriendinnen, dan klonk het: ‘Wil je bij me weg?’ Zo ben ik erg geïsoleerd geraakt. Zelfs het contact met mijn moeder verwaterde. Zij had al langer in de gaten dat er iets niet klopte.

Maar Steven deed me geloven dat het probleem bij haar lag. Ik heb haar uiteindelijk een hele tijd niet gezien. Een goede vriendin heeft me voorzichtig de ogen geopend. Ze vond dat Steven vaak vreemd reageerde. En ze maakte zich zorgen over mijn gedrag: hoe ik alles liet vallen als hij me belde. Hoe ik alleen maar over hem sprak. Een paar maanden geleden heb ik eindelijk de stap gezet.

Toen hij mijn keel dichtkneep en ik de blik in mijn dochters ogen zag, besefte ik dat we weg moesten. Ik deed aangifte met de woorden: ‘Hij is echt een goede man, hoor...’ Het heeft lang geduurd voor ik zag dat ik niet de schuldige was. Steven is uiterst charmant, ziet er super uit en windt iedereen om zijn vinger. Velen trappen zo in zijn praatjes.”

Perfecte huwelijk

“Twintig jaar lang heb ik mezelf én anderen ervan overtuigd dat we het perfecte huwelijk hadden. Blijkbaar is dat typisch; een vrouw die alleen maar over haar man praat, daar zit vaak iets achter. Maar het maakt ook dat het voor de buitenwereld moeilijk is om mijn verhaal nu te geloven. Gelukkig hebben sommigen het wél gezien en ben ik niet alleen.

Eigenlijk zou ik alle contact met hem moeten verbreken, maar dat kan ik nog niet, de liefde blijft. Ik ben nog steeds verslaafd aan zijn aandacht, hunker naar zijn bevestiging. Eigenlijk ben ik zelf ziek. Gaslighting is een mindfuck. Raar, want ooit was ik een sterke vrouw. Ik heb een lange weg te gaan, maar ik kom er wel.”

Deze Real Life komt uit Flair 03-2023. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Lynn GuillaumeGetty Images

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden