Nadja real life Beeld Yara Brouwer
Nadja real lifeBeeld Yara Brouwer

Nadja’s (43) man werd vermoord: ‘Elf dagen heeft Jeroen met zijn pasgeboren dochter kunnen doorbrengen’

De man van Nadja (43) werd elf dagen na de geboorte van hun baby vermoord. Het kleurde die dag in 2015 pikzwart. Maar: “Zo donker als mijn wereld toen was, zo licht is mijn leven nu. Vol kansen en avontuur.”

“‘Moet dat écht nu?’ vroeg ik licht geïrriteerd terwijl Jeroen de laatste geboortekaartjes in een envelop schoof om ze op de post te doen. Onze vrienden zouden op kraamvisite komen en ik was nog aan het kolven. ‘We kunnen het straks ook samen doen,’ opperde ik. Maar Jeroen wilde er zeker van zijn dat de kaartjes die dag nog meegingen met de postbode, zodat het nieuws over onze dochter Fleur zo snel mogelijk de wereld rondging. ‘Ik ben zo terug,’ zei hij met een geruststellende glimlach.”

Akkefietje in de straat

“Ik haalde mijn schouders op. De brievenbus stond op de hoek van onze straat in Londen, het zou hem inderdaad maar een paar minuten kosten. Hij gaf Fleur een kus op haar voorhoofd en mij op mijn mond, zoals we altijd deden als we de deur uitgingen. ‘Dag lieverd, tot zo.’

Vijftien minuten later was hij nog niet terug. Ik zuchtte toen ik zijn telefoon op tafel zag liggen; ik kon hem niet eens bereiken. Op zijn scherm zag ik wel een rij aan gemiste oproepen staan. ‘Ik kan niet bij jullie huis komen, er is iets in jullie straat gebeurd,’ vertelde onze vriend toen ik hem terugbelde. ‘Ik kom wel even naar beneden, dan laat ik jullie via de achterkant binnen,’ zei ik zonder dat er ook maar een enkele alarmbel bij mij afging.”

Politie voor de deur

“Met Fleur in mijn armen liep ik voorzichtig de trap af. Ik opende de voordeur om een nieuwsgierige blik in onze straat te werpen en schrok toen zich voor mijn ogen een scène uit een crimeserie ontvouwde. Een helikopter cirkelde boven mijn hoofd, de straat stond vol ambulances en politieauto’s en een grote groep mensen staarde vanachter een afzetlint naar een witte tent midden op straat.

Elke gedachte aan mijn kraamvisite verdween. Ik stapte op een agent af en vroeg of ik mijn man mocht zoeken. Ik dacht dat hij ergens achter de barricade stond. De agent vroeg om zijn naam en een beschrijving van zijn uiterlijk. ‘Tall and good looking,’ grapte ik. Ze glimlachte vriendelijk en sommeerde mij boven te wachten. Ik was nog niet boven of de deurbel ging al. Nietsvermoedend hobbelde ik weer naar beneden. Drie agenten staarden mij aan. ‘Is this your husband?’ vroeg een van hen terwijl hij de universiteitskaart van Jeroens werk omhooghield.”

Wereld kleurde pikzwart

“Ik kan me niet meer herinneren wat de agenten vervolgens zeiden, welke woorden ze kozen, maar ik wist op dat moment dat Jeroen dood was. Terwijl de woorden van de agenten langs mij heen gleden, drukte ik Fleur dicht tegen mijn lijf. De grond werd onder ons vandaan getrokken. Mijn wereld kleurde die dag pikzwart. Alles na dat moment is een waas. Mijn gevoel van tijd en ruimte verdween. Ergens had ik opgevangen dat Jeroen was neergestoken, maar het drong niet tot me door. Ik kon het niet geloven, want het wás ook niet te geloven.

Mijn man is op vijf meter afstand van onze voordeur neergestoken door een psychopaat. Jeroen heeft gerend voor zijn leven, maar is gestruikeld en maakte geen enkele kans. Hij is door meer dan dertig messteken om het leven gebracht door een man die in een waan leefde. Door een man die nooit vrij had mogen rondlopen. De geboortekaartjes waar Jeroen zo trots op was, lagen rond zijn lichaam verspreid met zijn bloedspetters erop. Hij was op de verkeerde plek op het verkeerde moment. Het heeft lang geduurd voordat ik kon bevatten wat er was gebeurd.”

Het leven delen

“De ontmoeting met Jeroen in 2010 voelde als thuis­komen. Ik was 31, woonde al ruim vijf jaar in Londen, waar ik een zakelijk evenementenbureau runde, en kwam Jeroen tegen op een datingapp. Hij werkte als onderzoeker en docent op het gebied van sanitatie in ontwikkelingslanden en kwam net als ik uit het oosten van Nederland. Ik had de hoop op liefde opgegeven na een reeks mislukte dates, maar besloot hem toch een kans te geven.

Ik zie hem nog zo staan, op de hoek van de straat waar we hadden afgesproken. Hij was een kop groter dan iedereen die hem passeerde, droeg zijn tas nonchalant over zijn schouder en glimlachte zelfverzekerd toen hij mij zag. We bestelden een biertje in de pub, begonnen met praten en zijn nooit meer gestopt.

‘Dit is ’m,’ zei ik diezelfde avond nog tegen mijn moeder aan de telefoon. Ik voelde aan alles dat hij mijn man was. Twee jaar na die ontmoeting zijn we getrouwd. Jeroen vroeg mij ten huwelijk terwijl we samen naar de zonsondergang keken vanuit het zwembad bij ons resort in Zanzibar. ‘Eigenlijk zou dit een mooie plek zijn om jou ten huwelijk te vragen,’ zei hij. ‘Doe maar,’ reageerde ik spontaan. We wilden niks liever dan het leven met elkaar delen.”

Suzanne (29) is verslaafd aan stelen

‘Het gevoel dat het weer gelukt is, is beter dan seks’

Grote kinderwens

“Dat Jeroen een grote kinderwens had, heeft hij nooit onder stoelen of banken gestoken. Als kind schreef hij al in vriendenboekjes dat hij graag opa wilde worden en dat je dan dus ook papa moet worden. We fantaseerden vaak over hoe we later samen onze kinderen de wereld zouden laten zien. Het leek ons fantastisch hun wereldbeeld te vergroten door de projecten van Jeroen in Afrika te bezoeken, waar hij werkte aan de verbetering van sanitaire voorzieningen.

In die fantasieën hadden we ons niet gerealiseerd hoe moeilijk het zou zijn om zwanger te raken. Bijna drie jaar van medische keuringen en teleurstellingen over menstruaties volgden. Maar vlak voor we het ivf-traject in gingen, raakte ik toch zwanger. Ik vergeet Jeroens gezicht nooit meer toen ik het nieuws met hem deelde. Het ongeloof droop van hem af. Hij was zo trots. Zo blij. Eigenlijk was hij vanaf dat allereerste moment een vader.”

Jeroen was een geweldige vader

“De eerste dagen van Fleurs leven heeft Jeroen álles op zich genomen. Ik had een zware bevalling met veel bloedverlies en een volledige ruptuur, en mocht alleen maar liggen. Elk flesje, elke luier, elk huiltje: alles kwam voor Jeroens rekening. En o, wat was hij trots. Hij wilde elk moment van de dag met Fleur samen zijn. Ik heb geen woorden voor de liefde die ik in die dagen heb gezien en gevoeld. Ik zag Jeroen als vader in een ander daglicht; hij was zo liefdevol.

De mooiste her­innering aan die dagen is er eentje van mijn moeder. Toen ze ’s avonds een glaasje water wilde pakken, zag ze hoe Jeroen met Fleur door de woonkamer danste om haar rustig te krijgen. Voor mij spreekt er zo veel toewijding en tederheid uit dat moment.

Slechts elf dagen heeft Jeroen met zijn meisje kunnen doorbrengen. Het verdriet dat hem niet méér gegund is, is tot op de dag van vandaag allesomvattend. Ik heb Fleur op de dag van Jeroens moord beloofd dat ze niet mij ook nog zou kwijtraken aan de afschuwelijke daad van de moordenaar. Hardop sprak ik uit nooit hard en bitter te worden. ‘Ik ga jou de wereld laten zien zoals papa en ik jou hebben beloofd.’ Die belofte heb ik gehouden.”

De rest van deze Real Life lees je in Flair 1-2023. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

RedactieYara Brouwer

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden