tweeling Beeld Getty Images
tweelingBeeld Getty Images

Nadine (39) beviel 3 maanden te vroeg van haar tweeling: ‘Ik herkende mijn eigen baby’s niet’

Nadine (39) was net met man en dochter naar Amerika geëmigreerd toen ze tot haar verrassing zwanger bleek te zijn van een tweeling. Zoons Jazzy en Lev kwamen veel te vroeg ter wereld en de medische rekeningen waren torenhoog.

“Zenuwachtig lag ik in de stoel bij de verloskundige. Mijn man Rubin keek via FaceTime mee. Ik was met onze dochter Myles van 5 op vakantie in Nederland, hij was achtergebleven in Amerika om te werken. Ze zette het beeldscherm aan en ik zag het meteen.”

Een tweeling

“‘O nee, o nee!’ riep ik met opengesperde ogen. “Wat is er?” Rubin was doodsbang daar aan de andere kant van de oceaan, hij kon niet goed zien waar ik zo van schrok. Ik staarde naar de kloppende hartjes aan weerszijden van het beeldscherm en stotterde: ‘Het zijn er 2!’ Ik zag op mijn telefoon hoe hij in shock met zijn hand z’n hoofd vastgreep.”

“Terwijl de verloskundige en mijn vriendin die mee was verrukt naar de echo keken, was het voor Rubin en mij heel heftig. Als je een tweeling krijgt, vindt je omgeving dat meteen iets leuks. Maar zelf moet je eerst wennen aan het idee dat je 2 baby’s krijgt. Voor ons was het extra schrikken, want we konden straks wel wat hulp gebruiken – en wij waren net naar Amerika geëmigreerd.

Ons vertrek naar Amerika was een vrij impulsief besluit. Ik werkte als psychiatrisch verpleegkundige en Rubin in het bedrijfsleven. Ons leven was net op de rit: we hadden een huis gekocht en onze huilbaby was opgegroeid tot een vrolijk meisje van 4.”

Verhuizen naar Amerika

“Toen het bedrijf waar Rubin werkte veel zaken in de Verenigde Staten ging doen, kwam de kans voorbij om daar te gaan werken. Ik was vroeger verslaafd aan series als Beverly Hills, 90210 en Melrose Place en zag het meteen voor me. Terwijl het nergens op sloeg om ons leven zo overhoop te halen, want we hadden net het hele huis verbouwd. Maar we dachten: je leeft maar 1 keer.

Het huis was binnen 2 dagen verkocht en we zijn snel getrouwd, want dat is wel handig in het conservatieve Amerika. Voordat ik het wist, zaten we met z’n drieën in het vliegtuig.

Het jaar daarvoor had ik 2 miskramen gehad. Rubin en ik hadden net bedacht dat het wel oké was zo met z’n drieën, toen ik in ons nieuwe huis in New Jersey 2 streepjes op de zwangerschapstest zag verschijnen. Wat een verrassing.”

Zwangerschap met veel zorgen

“Niet veel later kregen we weer een schok te verwerken: de baby’s groeiden niet even snel. Daarom werd het een high risk pregnancy en moest ik om de week naar het ziekenhuis voor uitgebreide meetsessies. De baby’s deelden 1 placenta en 1 bloedsomloop, en bleken het Tweeling Transfusie Syndroom te hebben. Een van hen kreeg te weinig bloed, waardoor hij minder ging plassen en minder vruchtwater kreeg.

Toen ik 28 weken zwanger was, ging ik met pijn in mijn rug naar het ziekenhuis. Na een echo zeiden ze: ‘Bel je man.’ Op de volgende afdeling kreeg ik meteen een infuus en een katheter. Ik vroeg me af wat er allemaal aan de hand was.

Toen kwam de gynaecoloog vertellen dat ze de baby’s binnen een uur gingen halen, omdat een van hen helemaal geen vruchtwater meer had. Rubin kwam binnen hollen terwijl ik naar de operatiekamer werd gereden. De baby’s werden uit mijn buik gehaald en meteen naar de intensive care neonatologie gebracht, Rubin ging met ze mee.

En ik lag daar. Alleen. Niemand kwam me vertellen hoe het ging, want dat wisten ze nog niet. Normaal bel je familie en vrienden na de geboorte, maar ik had mijn eigen baby’s nog niet eens gezien. We hadden 2 zoons gekregen, Lev en Jazzy. Ik had nog nooit zulke kleine kinderen gezien. Ik herkende mijn eigen baby’s eigenlijk niet. Het was moeilijk om er iets bij te voelen.”

Merel (33) ging vreemd na vruchtbaarheidsproblemen

‘Van wíe was ik zwanger?’

Twee baby's in m'n armen

“Op 24 december mocht ik onze jongens voor het eerst allebei tegelijkertijd vasthouden – daarvoor mocht dat alleen een keer bij Lev. Het was het mooiste kerstcadeau ooit. Ik vond het heel fijn en doodeng tegelijk. Ik kreeg 2 kindjes in mijn armen die verbonden waren aan allemaal slangetjes en 2 verpleegkundigen hielden al die bedrading stabiel.

Ik voelde armpjes als kippenbotjes en aaide hoofdjes niet groter dan een sinaasappel. Toen ik ze vasthield, drong tot me door wat een lange weg we nog te gaan hadden.

Toen Jazzy na 3 maanden naar huis mocht, kreeg hij nog steeds soms een apneu. Dan moest ik ervoor zorgen dat hij weer ademhaalde. Gelukkig liep het steeds goed af, maar het was de heftigste tijd uit mijn leven. De verantwoordelijkheid en de angst gaven me hartkloppingen.

Lev kwam een paar weken voor Jazzy thuis. Voordat hij uit het ziekenhuis werd ontslagen, kregen we te horen dat hij een gat in zijn hart heeft. Daarom dronk hij zijn flesje niet leeg en was hij snel vermoeid. De cardioloog wilde hem zo snel mogelijk opereren, maar daarvoor moest hij eerst 5 kilo wegen.

Het werd ons levenswerk om Lev te laten aankomen. Na een halfjaar woog Lev die magische 5 kilo en mocht hij geopereerd worden. Door de hartoperatie veranderde Lev van een fragiel en stil jongetje in een vrolijk en energiek kind.”

Torenhoge rekeningen

“De jongens en ik lagen nog in het ziekenhuis toen de eerste rekeningen binnenkwamen. Eerst die voor de keizersnede. “Moeten we dat zelf betalen?” vroeg ik verbaasd toen ik de envelop openscheurde. We wisten dat er meer voor eigen rekening was in de Verenigde Staten, maar de details kenden we niet. Facturen voor oogonderzoeken, ooronderzoeken en bloedafnames volgden.

Rubin belde elke avond met de verzekeringen om het te snappen. In Nederland is je eigen bijdrage 385 euro, hier is het 12.000. Keer 2 voor 2 baby’s, en dan nog voor 2 jaar, want ze waren geboren in 2018 en lagen in het ziekenhuis tot in 2019. We moeten in totaal zo’n 30.000 euro betalen.”

Aan de dood ontsnapt

“De jongens zijn nu 7 maanden en het gaat heel goed. Natuurlijk is het pittig, dat zal elke tweelingouder herkennen. Maar ik ben zo gelukkig: onze zoons zijn aan de dood ontsnapt en nu heel vrolijk en tevreden. Ik ben ontzettend trots op ons gezin. Ik was altijd veel op pad, nu heb ik de waarde ontdekt van thuiszijn.

Ik ben eigenlijk helemaal niet zo’n oermoeder en 24/7 moeder zijn is best een worsteling. Maar nu ik die rol wel moet vervullen, ben ik dankbaar dat ik het mag doen.”

RedactieGetty Images

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden