Marloes zzp'er Beeld Yara Brouwer
Marloes zzp'erBeeld Yara Brouwer

PREMIUM

Marloes (37) kreeg als zzp’er een burn-out: ‘Wat had ik graag in loondienst gezeten’

Toen schrijver en illustrator Marloes (37) een burn-out kreeg, kwam ze als zzp’er thuis te zitten zonder hulp en inkomen. Ze nam een radicaal besluit en vertrok uit Nederland.

“Een burn-out krijg je niet door één gebeurtenis, het is een opeenstapeling van dingen. Onderuit ga je als de emmer overloopt. Ik weet nog goed wanneer dat bij mij gebeurde. Tijdens een vakantie checkte ik mijn mail. Een van mijn opdrachtgevers vroeg of ik een extra klus wilde doen. Dat mailtje was de druppel, tijdens het lezen knapte er iets.”

Paniekaanvallen

“Kan ik er niet eens twee weken tussenuit, zonder dat iemand een beroep op me doet, vroeg ik me af. Gevolgd door: waarom laat niemand me ooit met rust? Eenmaal thuis deed ik de opdracht alsnog. Daarna ging het bergafwaarts.

Paniekaanvallen volgden elkaar op. Ik kwam mijn bed amper uit, was doodmoe, maar kon ’s nachts de slaap niet vatten. Uren piekerde ik over opdrachten waar-tegen ik ‘nee’ had gezegd en de inkomsten die ik daardoor misliep. Het werd maar niet stil in mijn hoofd. De simpelste dingen lukten me niet meer: ik kwam niet uit mijn woorden en als ik achter mijn computer kroop, kreeg ik een black-out. Zelfs typen was een te grote opgave, ik kon de juiste letters op het toetsenbord niet vinden. Álles was te veel.”

Tweewekelijkse klussen

“De huisarts constateerde een burn-out en verwees me door naar de praktijkbegeleider. Dat deed me goed. Ze luisterde naar me en gaf me boeken die ik kon lezen en praktische tips. Daarnaast begreep ze dat ik bleef werken, omdat ik zzp’er ben.

Stoppen zou betekenen dat ik geen inkomsten meer had en het inkrimpen van mijn spaargeld leverde me nog meer stress op. Ook was ik als de dood dat opdrachtgevers me zouden inwisselen voor een andere illustrator. Dus ik bleef tweewekelijkse klussen doen en zei ‘nee’ tegen al het andere. Dat de praktijkbegeleider me steunde in die keuzes, hielp me enorm.”

Reïntegreren

“Ook al was het mijn eigen beslissing, blijven werken was heel tegenstrijdig. Aan de ene kant gaf het me rust, omdat ik me geen zorgen hoefde te maken over het verliezen van mijn vaste opdrachtgevers. Aan de andere kant belemmerde het mijn herstel, want ik had dat niets-doen juist zo hard nodig.

Wat had ik in die tijd graag in loondienst gezeten, zodat ik me had kunnen ziek melden zonder mijn salaris te verliezen. Dat mijn leidinggevende zo nu en dan zou bellen om te vragen hoe het ging, dat ik terechtkon bij de bedrijfsarts. Dat ik écht kon uitrusten, om daarna weer rustig te reïntegreren.”

Geen hulp

“Maar voor zelfstandigen die overbelast raken, is er geen vangnet. Er is geen hulp, geen coaching, niks. Ik moest alles zelf uitvogelen, terwijl juist dat zo moeilijk is als je een burn-out hebt. Toen bleek dat de praktijkondersteuner, met wie ik een aantal gesprekken had gevoerd, van de ene op de andere dag een andere baan had. En er geen vervanger was.

Ik belde wanhopig naar de huisarts om te vragen bij wie ik nu terechtkon, maar kreeg van de doktersassistent te horen dat hij me niet verder kon helpen. Hij adviseerde me zelf op zoek te gaan naar een psycholoog en wenste me veel succes. Stomverbaasd hing ik op.”

Snakte naar perspectief

“Hoe kán het in een land als Nederland, waar alles altijd zo goed geregeld is, dat mijn eigen huisarts me de deur wijst? Ik voelde me aan mijn lot overgelaten en was ontzettend teleurgesteld. Wachttijden bij de psychologen die ik benaderde, waren één tot twee jaar.

Ik had het gevoel dat ik nergens terechtkon en snakte naar perspectief. Van nature ben ik optimistisch. Hoe vervelend een situatie ook is, ergens weet ik dat het voorbijgaat en dat het goed komt. Maar ik kon het niet meer opbrengen om positief te denken.”

Noodwachtlijst

“Mijn vriend zag hoe ik afgleed. Ik was een schim van mezelf. Waar ik normaal gesproken energiek was en altijd vol met ideeën zat, was ik nu somber en lusteloos. Alles leek zinloos, ik had nergens zin in, kwam de deur niet meer uit en lag soms dagenlang in bed. Uiteindelijk belandde ik op een noodwachtlijst voor psychische hulp bij een particuliere praktijk in Rotterdam, waardoor ik ‘slechts’ twee maanden hoefde te wachten. Twee maanden!”

Deze Real Life komt uit Flair 2-2023. De rest van dit verhaal lees je in Flair.

Liselotte IdemaYara Brouwer

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden