Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Real Life > Lisanne (32): ‘Zijn opmerkingen raken me, daarom doe ik regelmatig lijnpogingen’

Lisanne (32): ‘Zijn opmerkingen raken me, daarom doe ik regelmatig lijnpogingen’

Lisanne (32): ‘Zijn opmerkingen raken me, daarom doe ik regelmatig lijnpogingen’

Lisanne (32) heeft zes jaar een relatie met Bob. Voor haar zijn de extra kilo’s die erbij zijn gekomen nadat ze zijn gaan samenwonen, niet zo’n probleem. Maar Bob wil dat ze vijftien kilo afvalt, om hun relatie te redden.

Afgelopen weekend liepen Bob en ik samen in de stad. We passeerden een ijssalon. ‘Ik zou best een ijsje lusten,’ zei ik terwijl ik mijn portemonnee al pakte. De blik die hij me toewierp, staat nog steeds op mijn netvlies gebrand. Snel liep ik door. Zonder ijsje.

Bob en ik zijn nu zes jaar samen en aan alles laat hij merken dat ie me te dik vindt. Ik was altijd al stevig: 79 kilo bij een lengte van 1.75 meter. Maar sinds we samen zijn, ben ik nog twaalf kilo aangekomen.

Ik leerde Bob kennen vlak nadat mijn vorige relatie verbroken was. Door mijn liefdesverdriet, mijn ex was vreemdgegaan, was ik in twee maanden tijd zeven kilo afgevallen en slanker dan normaal. Naarmate ik beter in mijn vel ging zitten, klom de wijzer van de weegschaal weer omhoog.

Binnen drie maanden zat ik op mijn normale gewicht, en dat werd alleen maar erger toen we na een halfjaar gingen samenwonen. Toastjes met lekkers, pizza, chips met dipsaus of uit eten: de kilo’s vlogen er net zo snel aan als mijn liefde voor Bob groeide. Hij was en is de man van mijn dromen: grappig, romantisch en vooral betrouwbaar. Hij maakt altijd tijd voor me en de keren dat ik ‘m nodig had, was hij mijn rots in de branding. Hij brengt me zelfs elke ochtend thee op bed, omdat hij weet dat ik dan zo lekker wakker word.

In die eerste periode maakte Bob weleens opmerkingen. ‘Zou je dat nou wel doen?’, vroeg hij toen ik op vakantie wilde teruglopen naar het dessertbuffet. Hij had groot gelijk: twee toetjes achter elkaar wegwerken hoeft nou ook weer niet, maar het leek wel of de pudding en chocolademousse me naar het buffet toe lokten.

Zijn vervelende opmerkingen kwamen steeds vaker. Eerst dacht ik dat het flauwe grapjes waren, maar toen ik doorkreeg dat hij serieus was, voelde ik me er ongemakkelijk bij. En nog steeds. Het is niet zo dat hij me ‘kamerolifant’ noemt, maar hij zucht wel als ik naakt voor hem sta of iets eet. Of hij zegt tijdens het snacken net iets te hard: ‘En nu is het wel genoeg’. Soms pakt hij zelfs de schaal af. Ik voel me dan enorm opgelaten, alsof ik geen zelfbeschikkingsrecht meer heb. De ergste opmerking kwam tijdens een familiefeestje. Bob zei in het restaurant ineens: ‘Lisanne hoeft geen toetje.’ Ik kon wel door de grond zakken. Na afloop heb ik hem aangesproken op zijn gedrag, maar hij grapte dat ik er niet zo zwaar aan moest tillen.

Weggaan is voor mij geen optie: Bob is het beste wat me is overkomen. Ondanks zijn onvrede over mijn figuur laat hij vaak genoeg merken dat ie van me houdt. Hij is niet geïnteresseerd in andere vrouwen, een verademing na mijn ontrouwe ex. En hij verstopt nog steeds overal lieve briefjes voor me.

Laatst heeft Bob aangegeven dat hij me seksueel niet meer aantrekkelijk vindt. Hij had er moeite mee om dat te vertellen en ik ben er behoorlijk van geschrokken. Al die jaren dacht ik dat we een prima seksleven hadden. Ik voelde me vrij en gelukkig, zowel in onze relatie als tussen de lakens. Daarom hakte die mededeling erin.

Van zijn afkeer heb ik nooit eerder iets gemerkt. Ik heb nu maat 44 en Bob heeft aangegeven dat maat 40 voor hem écht de max is. Hij zegt dat hij van me houdt, maar dat het oog ook wat wil. Dat hij steeds minder zin in seks heeft door mijn stevige dijen. Hierna keek ik met andere ogen naar onze laatste vakantiefoto’s waarop ik stapelverliefd op zijn schoot zit. Die vakantie waren we juist erg lichamelijk.

Bob heeft letterlijk gezegd dat er vijftien kilo af moet en dat hij niet weet of hij bij me wil blijven als ik binnen een halfjaar geen tien kilo verlies. Hij is vooral afgeknapt op mijn slappe gedrag, legde hij uit. Hij ziet me te vaak snoepen. Zijn opmerkingen raken me, daarom doe ik regelmatig lijnpogingen.

De eerste dagen ben ik dan heel fanatiek en doe ik een week of twee elke ochtend wat sit-ups, maar al snel stop ik daar weer mee. Ik hou het gewoon niet vol. Vaak is het ook zo dat als ik op dieet ben, Bob naast me op de bank een zak drop opentrekt of handenvol chips naar binnen stouwt. Dan slaat hij zijn armen om me heen en zegt dat ie trots op me is, terwijl ik bijna kokhalzend een halve komkommer wegwerk.

Bij anderen helpt het weleens om te zeggen dat ik een traag werkende schildklier heb, maar die truc werkt niet bij Bob. Op mijn werk lukt het me prima om maat te houden, en ook onder mijn vrienden hou ik me in. Het gaat pas mis als ik alleen ben of samen met Bob. Van huis uit ben ik gewend dat lekker eten hoort bij gezelligheid: gordijnen dicht, kaarsjes aan en hapjes op tafel. Daardoor heeft Bob prima in de gaten hoeveel ik eet. En ik hoef maar naar een koekje te kijken of het plakt al op mijn heupen. Sporten is niets voor mij: dat opgelegde gevoel van moeten ervaar ik als afschuwelijk.

Als ik tijdens een dieetpoging niet snel genoeg afval, duikt Bob soms in de keuken in de afvalemmer. Het erge is: hij vindt ook altijd wat. Een leeg pak koekjes, een Mars-wikkel. Ik kan het niet laten dat soort dingen te eten. Maar ik vind mezelf ook niet echt dik. Mijn BMI zit nog onder de 30, terwijl je pas van obesitas spreekt bij een cijfer boven de 31. Als hij zich nou zorgen maakte om mijn gezondheid, dan zou ik zijn afkeer beter kunnen begrijpen, maar het gaat hem meer om uiterlijke vertoning. Met Doutzen Kroes kun je op een feestje komen en de bink uithangen, met mij niet.

Soms is het behoorlijk pijnlijk dat het hem niet gaat om mijn welzijn, maar om hoe hij wordt beoordeeld. Natuurlijk ben ik liever slank, maar die vijftien kilo te veel zitten mij niet in de weg. Ik ben vrolijk, positief en heb humor. Ik verzorg mezelf goed en koop altijd leuke kleding. Daar let ik op. Geen joggingpak of witte legging met een tenttuniek eroverheen, maar leuke setjes.

Lees ook
Floor over seksueel misbruik op het werk: ‘#MeToo doorgeslagen? Hell no. We zijn pas net begonnen’

Als Bob tijdens een leuke avond in de kroeg weer naar een bonestakerig hittepetitje in een veel te kort jurkje wijst en zegt: ‘Dat jurkje zou jou ook leuk staan als je wat afvalt’, dan snijdt dat dwars door mijn ziel. Juist zo’n opmerking zorgt ervoor dat ik tegen mijn tranen moet vechten. Bob begrijpt dat niet altijd. Voor hem is afvallen een kwestie van een knop omzetten.

Volgens hem zegt hij zulke dingen alleen maar om me te motiveren. En ook al knuffelt hij me uitgebreid als ik verdrietig ben omdat er weer een lijnpoging is mislukt, hij blijft over mijn gewicht beginnen. Hij gelooft oprecht dat hij me helpt als ie zijn hoofd schudt op een verjaardagsfeestje als ik een taartje neem of een bitterbal in mijn mond stop. Ik schaam me vaak voor mijn slappe gedrag en durf niemand te vertellen over Bobs ultimatum. Het voelt zo dubbel: aan de ene kant accepteer ik mijn lijf, aan de andere kant wil ik maar al te graag aan zijn wensen voldoen…”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.