tsunami Beeld Getty Images
tsunamiBeeld Getty Images

PREMIUM

Linda maakte in 2004 de tsunami op tweede kerstdag mee: ‘Waarom had ik het wél overleefd?’

Weet je het nog: op tweede kerstdag 2004 zorgde een zeebeving in de Indische Oceaan voor een enorme vloedgolf. 230.000 mensen kwamen om het leven. Linda werkte tijdens de tsunami als reisleidster in het Thaise Phuket.

“Op de ochtend van de tsunami stond ik op de weg achter de weg die naar het strand van Phuket leidde, toen er opeens allemaal mensen op me af kwamen rennen. Er kwam een rivier aan water de straat in, waardoor ik meteen tot mijn knieën onder stond. Ik pakte een toerist bij de arm en vroeg wat er aan de hand was. ‘Een enorme golf,’ zei hij, terwijl hij bleef rennen.”

Allesverwoestende tsunami

“Vervolgens ging mijn telefoon; het was een collega van mijn reisleidersteam. ‘Ik ben naar het dak van een hotel gevlucht,’ zei zij en ik hoorde de paniek in haar stem. ‘Ik heb verschrikkelijke dingen gezien.’

Daarna viel de verbinding weg en zag ik weer een rivier aan water de straat binnenkomen. Dit keer niet alleen water; het zat vol materiaal: jetski’s, koelkasten, stukken hout.... En ik zag gewonde mensen. Ik wachtte tot het water weer zakte en heb toen mijn auto gepakt die daar stond. Ik moest naar een hoger gelegen deel zien te komen en reed richting de bergen. Mensen stapten bij me in of klampten zich aan de auto vast. Alles om weg te komen van het water.

In de bergen aangekomen, vond ik een politiehulppost. Ze behandelden er de gewonden en vroegen of ik ze kon helpen. Stukje bij beetje hoorde ik meer over de ravage van die dag. Er waren zoveel mensen die iemand kwijt waren en ondertussen vroeg ik me ook af hoe het met mijn collega’s was.”

Collega overleden

“Ons reisleidersteam in Phuket bestond uit zes man, het voelde als familie. En ik kende ook de reisleiders in andere steden, waar we dagelijks contact mee hadden. De eerste dag werd duidelijk dat een jongen van onze groep en Maria, een collega uit een andere stad, nog vermist waren. De hele tijd dacht ik aan hen, was ik bang dat hen iets was overkomen.

Uiteindelijk bleek de jongen in het ziekenhuis te liggen. Hij dacht dat zijn laatste uur was geslagen toen zijn bungalow onder water liep, maar toen het verloren leek, sloeg de kracht van het water een gat in de zijkant en werd hij naar buiten gezogen. Hij was gewond, maar had het overleefd. De 27-jarige Maria bleef vermist. Maanden later zouden we pas te horen krijgen dat haar DNA was gevonden en ze officieel tot de slachtoffers behoorde.”

Elke kerst een kaarsje

“De dagen na de tsunami moest ik bij de gasten van onze reisorganisatie langs in hotels die nog overeind stonden. Omdat er kans was op nabevingen moesten we proberen iedereen zo snel mogelijk op een vervroegde vlucht terug te krijgen naar Europa.

Ik merkte hoe verschillend mensen reageerden. Sommigen waren begripvol, hadden vreselijke dingen gezien. Maar er waren ook gasten die boos op mij werden. ‘Ik wil op excursie,’ zei eentje. ‘Je regelt het maar.’ Toen we bij het vliegveld van Phuket waren om iedereen op de vluchten te krijgen, hingen er overal pamfletten van vermiste mensen. Maar ook hier waren sommige mensen boos, omdat ze niet eerste klas terug mochten vliegen, omdat die plekken door gewonden in werden genomen.

Na de tsunami voelde het alsof ik geen verdriet mocht hebben. Ik had toch geen verwondingen en was toch geen directe naaste kwijtgeraakt? Nu besef ik dat daar ook ruimte voor mag zijn. Nog steeds denk ik: waarom heb ik het overleefd en een jong meisje als Maria niet? Op tweede kerstdag sta ik altijd even stil bij haar verlies en dat van alle anderen die dag. Dan steek ik een kaarsje aan en stuur ik mijn collega’s van toen een berichtje dat ik aan ze denk.

De ramp heeft mij veranderd. Ik ben uit de reiswereld gestapt, wilde liever stabiliteit dan rondreizen. Ik heb vorig jaar een boek uitgebracht over die dag met als titel Weg van het water. Ik ben dankbaar dat ik er nog ben en het kan navertellen. Want de 230.000 mensen die omkwamen die dag kunnen dat niet.”

Deze Real Life staat in Flair 51-52-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Michelle IwemaGetty Images

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden