Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Real Life > Laurens en Yentl waren in eerste instantie zussen: ‘Sinds hij Laurens is, ben ik ook gelukkiger’

Laurens en Yentl waren in eerste instantie zussen: ‘Sinds hij Laurens is, ben ik ook gelukkiger’

Laurens en Yentl waren in eerste instantie zussen: ‘Sinds hij Laurens is, ben ik ook gelukkiger’

Ze werden geboren als eeneiige tweelingzusjes, nu zijn ze broer en zus. Laurens en Yentl (25) vertellen hoe het was toen Lau geen meisje, maar een jongen bleek te zijn. “Ik heb nooit doorgehad dat hij zo ontzettend worstelde. Ik wist dat hij jongensachtig was, maar niet dat hij ongelukkig was.”

Laurens

“Als kind vond ik het irritant dat de buitenwereld ons aansprak als ‘de tweeling’ of  ‘de meisjes’. Ik ben toch gewoon mezelf, dacht ik. Ik vond het raar dat mensen niet inzagen dat ik liever met autootjes speelde dan met een barbiehuis. Ze probeerden me wel tegemoet te komen, hoor. Dan kreeg ik van kennissen voor onze achtste verjaardag een barbiepop met blauwe kleren en had die van Yentl een roze outfit aan. Onze omgeving had dus wel door dat ik wat anders wilde dan Yentl. Maar ik wilde helemaal geen pop, tenzij het Action Man was. Die kreeg ik alleen nooit. Toen mijn zus en ik kleuters waren, droegen we soms dezelfde kleding, maar ik wilde nooit roze. Ik wilde dino’s in plaats van de bloemetjesopdruk die Yentl mooi vond.”

“Omdat we een tweeling zijn, verwachtten mensen dat we hetzelfde waren, maar we waren het tegenovergestelde. We waren geen stereotype eeneiige tweeling, net zomin als ik het stereotype meisje was. Een symbiotische tweelingband hadden we ook niet, Yentl en ik zetten ons eerder af tegen elkaar. Juist omdat de buitenwereld verwachtte dat we hetzelfde zouden zijn, deden wij extra fanatiek ieder ons eigen ding. Ik spaarde lego-ridders, Yentl danste en hield van tekenen. Van kind af aan merkte ik dat ik anders was, of beter gezegd: dat anderen mij anders beschouwden dan ik me voelde. Rond mijn twaalfde ging ik nadenken over mijn seksualiteit. Op de middelbare school kreeg ik verkering met een meisje en kwam ik uit de kast als lesbisch. Dat leek me logisch: ik nam aan dat ik – als ik een vriendinnetje had – dan wel lesbisch zou zijn.”

“Toen mijn lichaam in de puberteit kwam, wist ik dat dit niet de bedoeling was. Mijn moeder kocht taart toen ik ongesteld werd, maar ik zat te huilen op de bank. Elke maand die confrontatie dat ik een meisje was, of zou moeten zijn, en ik wist: dit hoort niet, dit past niet. Wat dan wel de bedoeling was, wist ik ook niet, maar ik voelde dat het niet klopte. Ondertussen liep ik steeds tegen verwachtingen aan. Met het kerstgala op school besloot ik bewust om niet in jurk te gaan, maar het werd wel een damespak. Terwijl dat ook niet goed voelde. Ik was zoekende: ik wist wel wat níét bij me paste, maar wat wél… dat kostte tijd. Ergens had ik het idee dat ik eigenlijk een jongen was, maar dat stopte ik weg, want ik wilde niet in transitie met alle problemen en risico’s die daarbij komen kijken. Ook had ik geen goed voorbeeld waarmee ik me kon identificeren. Tien jaar geleden hoorde je vooral extreme verhalen over transgender zijn, over extreme lichaamshaat en volledige transitie als enige optie. Bovendien waren de trans mannen in de media van die stoere mannen, terwijl ik helemaal niet macho ben.”

Yentl

“Het moment waarop ik hoorde dat Lau een man was, was best gek. We hadden allebei onze eigen vrienden en ieder ons eigen stamcafé, die zaten tegenover elkaar. We kwamen elkaar toevallig tegen en hij stelde zich voor aan een vriend van mij, hij zei: ‘Hoi, ik ben Laurens.’ Ik had echt zoiets van: huh? Mijn eerste reactie was vooral: waarom die naam? Dan kun je alle nieuwe namen uitkiezen die je wilt en kies je zo’n saaie naam! Maar ik was niet verbaasd. Hij was al een tijdje geen Laura meer, maar Lau. En hij zag er al uit als een jongen. Ik had daar nooit zo over nagedacht trouwens: Lau was gewoon Lau en deed z’n ding.”

“Ik heb een foto van Laurens en mij op ons vijfde verjaardagsfeestje. Ik sta stralend met mijn net gekregen kaphoofd-pop, zo’n pop wier haar je kunt knippen. Laurens is blij met zijn nieuwe skateboard. Je ziet hoe verschillend we zijn, ook al zijn we een eeneiige tweeling. Met carnaval was ik een prinses en hij Zorro. Mensen die ons wat minder goed kenden, gingen trouwens de mist in met cadeautjes. Dan kregen we allebei nagellak, Lau weliswaar bruine en groene, en ik roze en rood, maar hij wilde natuurlijk geen nagellak. Zo’n meisje-meisje was hij niet. Ik vond het leuk om een tweeling te zijn, dat er altijd iemand is die alles met je meemaakt, maar heel close waren we niet. Juist omdat mensen dachten dat wij hetzelfde waren, zetten we ons tegen elkaar af. Dat is best vermoeiend als je een kamer deelt. Ik vond het fijn dat het een echte meidenkamer was met een paarse muur. Lau vond dat juist vreselijk frustrerend.”

“Hij had veel meer struggles dan ik. Hij werd als meisje gezien, maar hij hield van haaien en taekwondo, en kocht zijn schoenen op de jongensafdeling. Dat ik een collage van modellen op de muur van onze  ‘meisjeskamer’ plakte stoorde hem. Ik snapte dat niet. Tegelijkertijd omkleden wilde Lau nooit, dan ging hij naar de badkamer. Dat vond ik heel raar, we waren immers een tweeling. Later begreep ik pas dat dat met de dysforie over zijn eigen lijf te maken had, wij waren identiek en geconfronteerd worden met mijn lichaam – dat er hetzelfde uitzag als het zijne – was moeilijk. Ik heb nooit doorgehad dat hij zo ontzettend worstelde.”

Dit is een Real Life uit Flair. De rest van het verhaal lees je in Flair 06-2022. Deze ligt van 9 t/m 15  februari in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

tekst Eva Munnik | fotografie Yara Brouwer