Boze vrouw Beeld Getty Images
Boze vrouwBeeld Getty Images

PREMIUM

Iris (32) had last van bijwerkingen door het slikken van antidepressiva: ‘Ik werd zo agressief, ik herkende mezelf niet meer’

Onrust, spanningen, angstaanvallen, agressie, zelfmoordgedachten: over de bijwerkingen van antidepressiva is vaak niet genoeg bekend bij degenen die ze slikken. Daar weet Iris (32) alles van.

“Ik had al maanden stress door allerlei toestanden op mijn werk, waardoor ik slecht sliep. Er vielen ontslagen en de salarissen werden steeds later betaald. Toen daar angstaanvallen bijkwamen en ik steeds somberder werd, raadde mijn huisarts me aan tijdelijk een antidepressivum te slikken. Ik wilde mezelf zo graag terugvinden, dat ik besloot de medicijnen een kans te geven. Ik kreeg een lage dosering voorgeschreven, maar omdat ik daar na een week of drie nog niets van merkte, werd de dosering verhoogd naar vijftig milligram.”

Stoppen met roken

“Omdat ik echt iets wilde veranderen in mijn leven en beter voor mezelf wilde zorgen, besloot ik ook te stoppen met roken. Aanvankelijk dacht ik dat de klachten die ik kreeg te maken hadden met het stoppen met roken. Ik werd erg opvliegend, wat leidde tot discussies en soms zelfs ruzies met collega’s, vriendinnen, mijn ouders en mijn vriend. Ook voelde ik me voortdurend opgejaagd en had ik concentratieproblemen.

Mijn stemming hield het midden tussen apathisch en dan weer agressief. Emotioneel was ik een zombie. Normaal heb ik een goed gevoel voor humor, maar nu kon ik nergens meer om lachen. Ook verdriet ‘voelde’ ik niet meer: toen de vriend van een goede vriendin plotseling overleed, wist ik verstandelijk wel dat het me zou moeten raken, maar gevoelsmatig deed het me niets.

Ik vroeg advies aan mijn huisarts, maar die leek mijn zorgen niet erg serieus te nemen. Mijn lichaam had tijd nodig om te wennen, dit zou vanzelf overgaan. Maar dat gebeurde niet.”

Kort lontje

“Het dieptepunt kwam toen ik een keer niet kon slapen: ik sloeg mezelf met beide vuisten op mijn hoofd. Mijn vriend schrok zich rot en moest me echt in bedwang houden. Ik was zo kwaad op mezelf. En ik werd ook steeds kwader op hem. Hij bedoelde het goed, maar zei steeds dingen als: ‘Kap toch met die pillen! Maak gewoon een goede wandeling en drink een lekker glas wijn voordat je naar bed gaat.’ Hij snapte er niets van, alsof het zo simpel was!

Bij de kleinste tegenslagen kreeg ik vreselijke woedeaanvallen. Dan kookte ik echt, een gevoel dat ik voorheen helemaal niet kende. Er hoefde maar iets fout te gaan of ik ontplofte. Ik zag en hoorde mezelf tekeergaan, alsof ik uit mijn lichaam trad, maar kon niet stoppen. Op een gegeven moment durfden vriendinnen niet meer te vragen hoe het met me ging, bang dat ze weer een verkeerde ‘knop’ bij me zouden indrukken. Op mijn werk kreeg ik steeds meer opmerkingen over mijn ‘korte lontje’. Uiteindelijk was het zo erg dat werd besloten me even op non-actief te zetten.”

Trillend in de auto

“In die periode stapte ik steeds vaker in de auto om een stuk te rijden. Ik deed dat zogenaamd om mijn gedachten te verzetten; even niemand om me heen, keihard muziek aan en geen gezeur aan mijn hoofd. Maar in werkelijkheid scheurde ik als een maniak over de snelweg. Het kon me niets schelen of er iets met me zou gebeuren, het was bijna alsof ik het lot uitdaagde. Achteraf schaam ik me dood. Ik had wel iemand het ziekenhuis in kunnen rijden. Of erger.

Uiteindelijk liep het toch bijna helemaal fout. Jeroen en ik zaten in de auto naar Amsterdam. Ik reed, en ondertussen hadden we weer een gesprek waarin hij zei dat ik de zon in het water moest kunnen zien schijnen. Ik kon hem wel wat doen. We reden door een tunnel en ineens werd ik overvallen door een heel sterke impuls om mijn auto in volle vaart tegen de muur te rijden.

Ik wilde gewoon dat hij zijn mond hield. Godzijdank gaf hij tijdig een ruk aan het stuur, anders hadden we het waarschijnlijk niet kunnen navertellen. We zijn uit de tunnel direct op de vluchtstrook gestopt, waarna we van plek hebben gewisseld. Trillend zat ik op de passagiersstoel, en ook thuis was ik nog uren van slag.

Jeroen trouwens ook. Hij belde mijn zus om te vragen of ze kon komen, en vertrok naar een vriend ‘omdat hij even niet bij me in de buurt wilde zijn’. Pas toen ik mijn zus vertelde wat er was gebeurd en ik de schrik op haar gezicht zag, besefte ik wat ik had gedaan. Ineens bedacht ik iets. Ik pakte het doosje met medicatie en las, voor het eerst, de bijsluiter. Ik schrok me rot toen ik zag wat daar stond: spanningen, angstaanvallen, agressie, zelfmoordgedachten...”

Direct afbouwen

“Ik heb direct de arboarts gebeld, want in mijn huisarts had ik alle vertrouwen verloren. Gelukkig kon ik de volgende dag al terecht. Ze schrok van mijn verhaal en in overleg ben ik de antidepressiva gaan afbouwen. Direct stoppen kon niet, omdat dat ook voor heftige reacties zou kunnen zorgen.

Met mijn vriend en mij is het gelukkig weer goed gekomen. ‘Ik wist wel dat je niet jezelf was,’ zei hij. Nu er een plausibele verklaring voor mijn gedrag leek te zijn, was het voor hem gemakkelijker om zijn schouders weer onder onze relatie te zetten.

Ik ben er nog lang niet. Mijn slapeloosheid is bijvoorbeeld nog niet opgelost. Ik wil ook benadrukken dat mijn ervaringen niet representatief zijn voor alle gebruikers van antidepressiva. Er zijn heel veel mensen die er baat bij hebben en die geen nadelige bijwerkingen ondervinden. Ik wil daarom iedereen op het hart drukken dat het geen schande is om antidepressiva te slikken. Maar laat je niet zomaar iets voorschrijven voordat je zeker weet wat het middel precies kan veroorzaken en trek direct aan de bel als je merkt dat je jezelf niet meer bent.”

Deze Real Life staat in Flair 51/52-2022.

Vivienne GroenewoudGetty Images

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden