Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Real Life > Caroline (28): ‘Ik heb mezelf geaccepteerd als iemand die geen ambitie heeft’

Caroline (28): ‘Ik heb mezelf geaccepteerd als iemand die geen ambitie heeft’

Caroline (28): ‘Ik heb mezelf geaccepteerd als iemand die geen ambitie heeft’

Iedereen uit haar familie heeft een succesvolle carrière en zelf was Caroline (28) ook hard op weg, totdat ze erachter kwam dat ze iets anders wilde met haar leven: helemaal niets.

Laten we het gezellig houden

“’Jij hebt om de een of andere reden het idee opgevat dat elke seconde van je leven leuk moet zijn. En god mag weten van wie je dat hebt, want zo hebben wij je niet opgevoed!’ Top. Weer zo’n oergezellig etentje met mijn ouders, dacht ik. Ik zag de mensen in het restaurant al kijken en fluisteren.

Mijn moeder sputterde nog wat verder. Ik luisterde niet eens meer. Op een bepaald moment hoorde ik alleen nog maar een pieptoon terwijl ik de mond van mijn moeder open en dicht zag gaan. Dat duurde totdat mijn vader mijn moeder tot kalmte maande. ‘Laten we het nou gezellig houden,’ bromde hij.

Pa kon al nooit goed tegen ruzie, maar uit de zijdelingse blik die hij me toewierp kon ik opmaken dat hij het zelf misschien anders geformuleerd zou hebben, maar het wel met mijn moeder eens was. Op dat moment voelde ik me ook echt een mislukkeling. Niet om de redenen waarom mijn ouders dat vonden, maar omdat ik achtentwintig was en me nog steeds als een snotneus door hen liet toespreken.”

De schande van de familie

“Ik ben − als je het hun vraagt − de schande van de familie. Zonder uitzondering heeft iedereen in mijn familie rechten gestudeerd en inmiddels een gedegen carrière als advocaat, dan wel notaris. Het lag dus voor de hand dat ik, net als mijn broer, rechten zou gaan studeren. Nooit is aan mij gevraagd of dat ik dat wilde, maar omdat ik zelf ook niets beters kon bedenken, leek het me een goed idee. Met een rechtenstudie kon je tenslotte alle kanten uit.

Nadat ik mijn studie had afgerond, begon ik als advocaat-stagiair aan de driejarige beroepsopleiding voor de advocatuur. Waar ik mijn studie nog best leuk vond − als ik eerlijk ben voornamelijk het feesten met mijn studiegenoten − werd ik plotseling met volle kracht in het volwassen leven gelanceerd. Ik haatte het. Als ik dat tegen mijn huisgenoten zei, keken ze me aan alsof ik gek was, omdat ik het ‘geluk’ had dat ik via de contacten van mijn ouders bij een geweldige leerplek terecht kon.”

Ik wíl niks

“Maar ik sleepte me elke dag met meer tegenzin naar kantoor. Ik hield het bijna een half jaar vol, werd steeds ongelukkiger en elke dag voelde ik een opgekropte bal van frustratie in me groeien. Groter en groter werd ie, totdat ik bijna uit elkaar barstte en die bal me op een dag deed zeggen: ‘Ik stop hiermee’. Ik pakte mijn spullen van mijn bureau, liep het pand uit en hoewel ik geen idee had wat ik nu moest gaan doen, voelde ik me beter dan ik me in lange tijd had gevoeld.

Er zijn nog wel gesprekken geweest met mijn patroon, de advocaat die me begeleidde, mijn ouders en mijn broer. Maar ik wilde het niet meer. Ik wist ook niet wat ik wél wilde. Als ik nu alsnog een passie voor pianospelen had ontdekt en besloten had concertpianiste te willen worden of dierenarts, hadden mijn ouders er nog wel vrede mee kunnen hebben, denk ik. Maar ik wilde niks. Wíl niks.

Ik hoef zelfs niet eens te reizen, een idee waar mijn moeder zich in eerste instantie nog aan vastklampte. Na een jaar backpacken zou ik vast klaar zijn voor het volwassen leven. Ik heb haar meteen duidelijk gemaakt dat ik vliegangst heb en dat ik mijn kat ook geen dag langer dan een weekend kan missen. Die ‘wanderlust’ of hoe het ook mag heten, heb ik nooit gekend. De plekken waar ik wel nieuwsgierig naar ben, kan ik net zo goed bekijken op Instagram. Daar zien ze er nog beter op uit ook, volgens mij.”

Lees ook
Esmir sprong bij als mantelzorger: ‘Eindelijk heb ik de vader gekregen die ik mijn hele leven had gemist’

Geen ambitie

“Het heeft even geduurd en me ook wel wat gesprekken met vriendinnen en zelfs een psycholoog gekost, maar ik heb mezelf inmiddels geaccepteerd zoals ik ben: iemand zonder enige ambitie. Toen ik net was gestopt met mijn opleiding, heb ik een periode doorgemaakt waarin ik me echt depressief voelde over hoe de samenleving in elkaar steekt. Ik vroeg me af of ik de enige was die niet aan de ratrace mee wilde doen.

En wat ik nog steeds echt verontrustend vind, is dat het zo onderhand bijna lijkt of het hebben van een geweldige carrière tot een soort nieuwe religie is verheven. Voor mij is dat puur het resultaat van institutionele hersenspoeling. Nog steeds kan ik me gewoon niet voorstellen dat iemand zijn of haar hele leven opoffert voor een bedrijf of carrière.

Mijn ouders hamerden er steeds op dat ik eens realistisch moest gaan denken, maar wat als hun realiteit nou gewoon niet de mijne is? Er is echt geen baan waar ik de rest van mijn leven in zou willen werken. Het is niet dat ik niet begrijp waarom iemand wel carrière zou willen maken, of waarom veel mensen het werk dat je doet aangrijpen om je in een hokje te stoppen, maar ik wil daar geen deel van uitmaken. Het is geen oordeel, het betekent niet dat ik denk dat iedereen die een carrière heeft verkeerd bezig is of zijn leven weggooit. Het is gewoon niets voor mij.”

Niemand accepteert het

Ik heb er zelf inmiddels geen enkel probleem meer mee, behalve dat niemand dat lijkt te kunnen accepteren. Telkens als ik mensen vertel over wat ik doe met mijn leven − voornamelijk parttime werken, series kijken en chillen met mijn kat − kijken ze me aan alsof ik iets vies over ze heb gezegd.

Maar hoe vaak ik het ook probeer uit te leggen aan mijn familie, of aan hun vrienden, of zelfs aan mijn eigen vrienden, mensen denken dat ik ze veroordeel, dus als een soort defensiemechanisme veroordelen ze mij dan ook maar. En als ze me niet veroordelen, maken ze zich zorgen en steken ze goedbedoelde preken af over hoe ik mijn hersens en leven verspil en mijn toekomst verpest.

Wanneer ik dan zeg dat ik zat mensen ken met − uit maatschappelijk oogpunt − een geweldige carrière, die helemaal niet zo gelukkig zijn, voortdurend onder stress gebukt gaan en zich van burn-out naar burn-out slepen en dat ik helemaal geen behoefte heb aan een groot huis of dure vakantie, maar perfect gelukkig ben met mijn tweekamerhuurwoning en mijn baristabaantje, kijken ze me ongelovig aan en komt bij mijn moeder de stoom uit haar oren en neusgaten.”

Simpele baantjes

“Zelfs mijn twee jaar oudere broer vindt me een ondankbaar, onvolwassen nest omdat ik mijn kansen vergooi, en mijn toenmalige vriend zat ook steeds aan mijn hoofd te zeuren dat het zonde is dat ik niets met mijn hersens en opleiding deed. Hoewel hij zelf wel ambitieus is, had ik daar best mee kunnen leven, alleen hield hij maar niet op met zeuren. Een eventuele volgende partner zal moeten accepteren dat ik gewoon geen ambitie heb, net zoals ik het andersom ook accepteer als iemand wel ambitieus is.

Bovendien hou ik niet van het idee dat ‘iets doen met je hersens’ altijd zou moeten impliceren dat je een carrière moet najagen. Ik weet dat het belangrijk is voor veel mensen, maar ik denk dat je jezelf goed kunt ontwikkelen zonder dat in een carrière te hoeven omzetten. Zorgen over later maak ik me niet. Ik werk nu in een koffietentje en als dat me niet meer bevalt, zoek ik een ander baantje. In de horeca is altijd wel werk te vinden.

Ik weiger iets te doen wat ik niet wil, alleen om anderen gelukkig te maken. Ik heb er veel over nagedacht en ben tot de conclusie gekomen dat een hoop mensen misschien wel zo op me reageren omdat ze eigenlijk mij willen zijn, maar het lef niet hebben. Als ze echt om me geven, zouden ze me toch alleen maar gelukkig moeten willen zien?”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Beeld: Getty Images