Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Real Life > Ex-model Thysia werd verkracht door haar agent: ‘Ik was vereerd door de gouden bergen die hij beloofde’

Ex-model Thysia werd verkracht door haar agent: ‘Ik was vereerd door de gouden bergen die hij beloofde’

Ex-model Thysia werd verkracht door haar agent: ‘Ik was vereerd door de gouden bergen die hij beloofde’

Ex-model Thysia Huisman (47) was achttien jaar toen ze werd verkracht door haar modellenagent. Ze bleek niet de enige te zijn: Jean-Luc Brunel wordt vandaag de dag gezien als de grootste meisjesronselaar voor de beruchte miljardair Jeffrey Epstein. ‘Hij reikte me een drankje aan. ‘Speciaal voor mij gemaakt’, lachten zijn hagelwitte tanden. Daarna werd het zwart.’

Vreemd bed

“Toen ik wakker werd, was ik naakt. En ik lag in een vreemd bed. Of nee, ik herkende het bed wel. Het was zíjn bed. Alleen had ik geen idee hoe ik daar was beland. Het enige wat ik wel wist, was dat mijn hoofd aanvoelde alsof het gevuld was met watten. Denken alleen al kostte moeite. Mijn benen deden pijn. Toen ik mijn hoofd wat optilde om ze te bekijken, zag ik blauwe plekken in grillige vormen op mijn bovenbenen. Vervolgens probeerde ik mijn armen te bewegen, maar die weigerden dienst en bleven slap en zwaar tussen de verfrommelde lakens liggen.”

Onbestuurbaar

“Opstaan lukte niet; mijn lichaam leek onbestuurbaar. Koortsachtig groef ik in mijn geheugen. Waarom lag ik in zijn bed? Ik probeerde te reconstrueren wat mijn laatste herinnering was van de afgelopen nacht. Heel langzaam trokken er een paar vage flarden aan mijn netvlies voorbij. Het leken wel de acht millimeter-filmpjes die mijn opa vroeger maakte bij bijzondere gelegenheden. Dansen in de hippe Parijse club Les Bains. Daarna bij hem thuis wat drinken. Een paar Oostblokmeiden die verveeld en ongeïnteresseerd voor zich uit staren en oudere mannen die bronstig om hen heen hangen. Ik diepte de beelden als een foto op uit mijn geheugen. Het volgende beeld: hij reikt me een drankje aan. ‘Speciaal voor mij gemaakt’, lachen zijn hagelwitte tanden. Daarna werd het zwart…”

Een van de invloedrijkste mannen

“Modellenwerk had me altijd al fantastisch geleken. Een wereld van reizen, glamour en avonturen beleven. Toen ik op mijn vijftiende een modellenwedstrijd won, kwam dat doel dichterbij. Toch kwam die modellencarrière pas echt van de grond na de middelbare school. In eerste instantie woonde en werkte ik in Brussel, maar al snel werd ik door mijn agentschap voorgesteld aan Jean-Luc Brunel. Hij was op dat moment een van de invloedrijkste mannen in de Parijse modellenwereld en mijn ticket tot het epicentrum van de mode.”

“Ik weet nog dat ik hem voor het eerst ontmoette. Die dag had ik een shoot voor Flair. Daarna snelde ik naar mijn modellenbureau, maar ik had hem daar net gemist. Volgens mijn agent was hij bij de chocolatier om de hoek. Dat klopte, daar trof ik hem. Instinctief voelde ik meteen dat hij een gladde vent was met te veel praatjes. Maar ik voelde me ook vereerd door de gouden bergen die hij me beloofde. ‘Kom naar Parijs’, zei hij. ‘Je hebt talent en je gaat heel groot worden!’ Ik was net achttien geworden en wilde natuurlijk niets liever dan hem geloven.”

Miljoenenappartement

“Want Parijs is waar je wilt zijn als model, dus stapte ik in de trein. Dat Brunel me al tijdens onze eerste ontmoeting uitnodigde om bij hem in zijn fantastische appartement om de hoek van de Arc de Triomph te komen logeren, vond ik wel een beetje merkwaardig. Maar mijn agentschap stelde me gerust. ‘Dat doet hij wel vaker met modellen in wie hij echt iets ziet’, verzekerden ze me. Dus stapte ik niet veel later binnen in dat miljoenenappartement met slechts een rugzakje aan bagage, en kwam ik in iets terecht wat in eerste instantie één grote droom leek.”

“In het huis, voorzien van allerlei personeel, belandde ik in een feestje waarbij de champagne rijkelijk vloeide. Door Brunel werd ik als een godin onthaald. ‘Kijk, dit is mijn nieuwste ontdekking’, zei hij tegen de andere aanwezigen. En zo verliep eigenlijk de hele week dat ik in het appartement verbleef. Overdag zorgde Brunel ervoor dat ik testshoots had met goede fotografen en dat ik castings kon doen. ’s Avonds waren er altijd feestjes. Ik merkte wel dat hij dan veranderde.”

Geen eigen bed

“Hij werd opdringerig en maakte continu seksueel getinte opmerkingen. Toen ik hem de eerste avond vroeg waar ik kon slapen, antwoordde hij: ‘Er is geen bed voor jou, je slaapt bij mij.’ Even dacht ik: kan ik nog weg? Uiteindelijk heb ik de hele week in een geïmproviseerd bedje bij een ander model op de kamer geslapen. Ondertussen bleef hij opmerkingen maken als: ‘Ik krijg je nog wel in mijn bed.’ Ik dacht toen dat het goed was om daarop te reageren met harde grappen en hem op die manier op afstand te houden. ‘Ah joh, je bent veel te oud voor me!’, riep ik dan. Later heb ik vaak gedacht dat ik hem met mijn gedrag misschien nog wel meer triggerde.”

“De week met werk in combinatie met de feestjes was vrij uitputtend. Tegelijkertijd was het natuurlijk geweldig om tijdens Fashion Week in een hippe club op een vipdeck te staan met beroemdheden als Grace Jones, Robert de Niro en Keanu Reeves. Ik voelde me soms Alice in Wonderland en dacht: waar ben ik nou in terechtgekomen? Aan de ene kant vond ik het bijzonder, aan de andere kant voelde ik me soms ook wel opgelaten als ik voor de zoveelste keer fungeerde als entourage van de groep rijkere, oudere zakenvrienden van Brunel. Net als die piepjonge meiden uit het Oostblok die daar ook bij hoorden. Ik voelde dat het niet oké was, dat die meiden zich daar echt niet gelukkig bij voelden. Gevangen zelfs.”

Verloren

“Hoewel ik de droom van veel meiden leefde, voelde ik me in Parijs ook verloren. Eenzaam. Ik was ver weg van huis, van mijn vader, mijn oma en mijn vriendje. Contact met het thuisfront was er nauwelijks, want mobiele telefoons en mail had je toen nog niet. Ik was overdag veel alleen. Ik ging op pad om castings en fotoshoots te doen, en dat vond ik hartstikke leuk. Maar ’s avonds voelde ik, ondanks het dansen waar ik zo van hield en al het lekkere eten en drinken, ook dat ik op mijn hoede moest zijn. Die Brunel was foute boel, dat zag ik wel. Hij ging ook steeds verder.”

“Zei dat-ie verliefd op me was en vroeg me zelfs een keer ten huwelijk. Doe even normaal, dacht ik. Maar dat hij ook een andere, vreselijke kant had, merkte ik toen hij me een keer opsloot in de inloopkast en probeerde me te betasten. Ik kon nog maar net wegkomen. Achteraf denk je dan natuurlijk: waarom heb je dat ook niet gedaan? Ik wou dat ik het antwoord wist.”

Blurry

“Die avond dat het helemaal uit de hand liep, waren we uit geweest in een club. Ik herinner me dat hij me een drankje aanreikte en dat ik met hem moest proosten. ‘Op mijn succes’, want inmiddels had ik boekingen staan voor toonaangevende modebladen en ontwerpers. Toen ik me een kwartier later misselijk begon te voelen, wilde ik even gaan liggen. Dat kon wel op zijn bed, zei Brunel. Voor ik het wist, lag hij boven op me en scheurde hij mijn blouse open. Ik had het gevoel dat ik geen adem kon halen toen hij me penetreerde. Daarna werd het blurry.”

Het eerste dat ik weet is dat ik wakker werd in zijn bed en dat ik een kimono over mijn schouders had liggen die niet van mij was. Ik voelde me beurs, alsof er een trein over me heen was gereden. Toen de puzzelstukjes van die avond langzaam maar zeker in elkaar vielen, heb ik mijn spullen gepakt en ben ik het huis uitgeslopen. Weg van die man. Zo snel mogelijk. Ik heb de eerste metro genomen en de trein gepakt naar Brussel. Ik kwam pas tot rust toen de trein Parijs uitreed. De emotie die toen begon te overheersen was schaamte. Dat heb ik 27 jaar zo gevoeld. Ik ben daarna nooit meer in Parijs geweest, tot vorig jaar, toen ik aangifte deed tegen Brunel.”

#metoo

“Ik heb nog een halfjaar vanuit België modellenwerk gedaan, maar dat ging helemaal niet. Ik was een zombie, bevroren vanbinnen. Wat er in Parijs was gebeurd, stopte ik diep weg. Vriendinnen zeggen nu dat ik in die tijd wel terloops heb verteld dat me iets naars was overkomen in Parijs. Maar ik vertelde hen de  ‘light-versie’, had het over een modellenagent die zijn poten niet thuis kon houden en wilde het er verder niet over hebben. Jarenlang heb ik dat ook niet gedaan. Tot er drie jaar geleden iets veranderde toen de #metoo-affaires in het nieuws kwamen. Ik zag hoe deze vrouwen vertelden hoe zij waren misbruikt door iemand met veel macht en herkende er volledig mijn eigen verhaal in.

“Na mijn aangifte deden nog elf vrouwen hetzelfde. Er waren nog veel meer vrouwen die anoniem hun verhaal vertelden, maar die wilden geen aangifte doen. Of durfden dat niet. Het sterkte me dat ik niet de enige bleek te zijn. Als een bezetene volgde ik urenlang op Twitter wat er werd gezegd. Brunel werd gezien als een van de grootste meisjesronselaars van Jeffrey Epstein. Ik ben ook begonnen met het doen van research naar Brunel en heb geprobeerd met hem in contact te komen. Ik ben in 2019, toen ik in Parijs was om aangifte te doen, nog naar hem op zoek gegaan. Mijn doel was om hem op de man af te vragen: waarom heb je dit gedaan? Dat is er uiteindelijk niet van gekomen. En hoewel ik weet dat het misschien beter is dat het nooit tot een confrontatie is gekomen, heb ik die fantasie dat ik hem op een dag in de ogen zal kunnen kijken nog steeds.”

Wegwerpartikel

“Ik wil hem vertellen hoe hij me heeft behandeld als een wegwerpartikel. En hoe dat ervoor heeft gezorgd dat ik getekend ben voor het leven, hoeveel pijn het me heeft gedaan. Ik hoop nog steeds dat hij ooit zal worden aangepakt, misschien wel door de FBI. Hij zou in Parijs zijn, zijn advocaat zegt zelfs dat hij bereid is een verklaring af te leggen, maar er doen ook verhalen de ronde dat hij in de VS zit. Met mijn aangifte en met die van de andere vrouwen – met sommigen heb ik ook contact – is helaas niks gedaan in verband met de verstreken verjarings­termijn. Het is misschien cru, maar ergens hoop ik dat er recenter ook nog vrouwen zijn geweest en dat die aangifte tegen hem zullen doen. Zodat Brunel alsnog wordt gestraft.”

Lees ook:
Gina heeft Molukse roots: ‘We spraken thuis over het verleden, maar nooit over het verdriet’

Verhaal delen

“Steeds meer besefte ik dat ik mijn verhaal moest delen. Dat deed ik bij mijn psycholoog en later in de schrijfcursus die ik ging volgen. Ook in de media bracht ik mijn verhaal naar buiten. Al was dat heftig voor me. Toen ik mijn eerste interview aan een Nederlandse krant had gegeven, waren de reacties verschrikkelijk. Ik was een hoer, ik had het vast zelf uitgelokt. En waarom had ik in vredesnaam zo lang gewacht met het vertellen van mijn verhaal? Vanwege de schaamte die tot op de dag van vandaag nog steeds vaak naar boven komt. Daarom heb ik besloten mijn verhaal ook op te schrijven in een boek. Omdat ik weet dat er meer vrouwen zijn die met hetzelfde gevoel van schaamte rondlopen. Ik wil dit taboe doorbreken. Ik vind het fijn dat ik de zwartste bladzijde uit mijn leven nu kan omzetten in iets positiefs, iets waarmee ik andere vrouwen misschien kan helpen. Want we moeten écht af van de schaamte voor iets waar wíj het slachtoffer van zijn.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Merel Brons | Fotografie: Mariel Kolmschot