Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Real Life > Dianes dochter werd misbruikt door de gymleraar: ‘Die man was niet alleen een viezerik, maar een verkrachter’

Dianes dochter werd misbruikt door de gymleraar: ‘Die man was niet alleen een viezerik, maar een verkrachter’

Dianes dochter werd misbruikt door de gymleraar: ‘Die man was niet alleen een viezerik, maar een verkrachter’

In de zaak van de 22-jarige vrouw die aangifte heeft gedaan tegen Marco Borsato (54) wegens vermeend seksueel misbruik gaat veel berichtgeving gepaard met ongenuanceerde opmerkingen als ‘Wat raar dat het slachtoffer nu pas aangifte doet’. Verschrikkelijk, vindt Diane (59). Zij en haar dochter Daniëlle (nu 37) maakten precies hetzelfde mee. “Misbruik is iets wat steeds weer boven komt drijven als het even wat minder met je gaat.” 

Dit verhaal kun in je in drie delen lezen op Flaironline.nl. Dit is het derde deel. Hier kun je het eerste deel lezen, hier het tweede deel.

De waarheid

“Vier jaar later, Danielle was zestien, werd duidelijk hoe ver het misbruik echt was gegaan. Het was oudejaarsavond 2001, de avond van de brand in het Hemeltje in Volendam, toen mijn broer van 33 een vuurwerkbom tegen zijn hoofd kreeg. Danielle stond ernaast toen het gebeurde. Omdat de brand in het Hemeltje op hetzelfde moment aan de gang was, was er geen ambulance beschikbaar waardoor we mijn broer zelf naar het ziekenhuis moesten brengen, met doeken om zijn hoofd gewikkeld. Het mocht niet baten… de vuurwerkbom was zo hard tegen zijn hoofd geklapt, dat we in de nacht van drie op vier januari afscheid van hem moesten nemen.

Ons hele gezin was kapot van verdriet. Uiteindelijk hebben we allemaal psychologische hulp gezocht. Na een van die sessies zei Danielles psycholoog dat ze me wat wilde vertellen. Ik was totaal overrompeld en weet alleen nog maar flarden van dat moment. Ze vertelde dat het misbruik van de gymleraar niet bij grensoverschrijdend gedrag was gebleven. En toen vielen die vreselijke woorden: ‘Ik ben verkracht.’ Het voelde alsof mijn geest op slot sloeg. Ik weet niet eens meer of Danielle huilde of niet. Mijn moeder was erbij, zij vertelde me naderhand dat ik wit wegtrok en mijn gezicht zo verwrongen raakte dat ze me niet meer herkende. Ze was doodsbang dat ik die man wat zou aandoen.

‘Ik heb de gymleraar weleens gebeld en gezegd: ‘Ooit sta ik achter jou, met mijn hand op jouw mond’

Danielle heeft het me bij de psycholoog verteld en ik weet niet eens meer hoe ik daarna thuis ben gekomen. Thuis heb ik het natuurlijk tegen mijn man verteld, Danielles bonusvader die haar heeft opgevoed. Ook hij was helemaal kapot. Op dat moment verdronken we zo in ons eigen verdriet en onze boosheid, dat ik eigenlijk vergat dat er een meisje was dat me heel erg nodig had. Dat verwijt ik mezelf nog steeds, dat ik me zo liet meeslepen door mijn emoties. Ook al zegt Daan tot op de dag van vandaag dat ik alles goed heb gedaan.

Tot op dat moment dacht ik dat er niets ergers bestond dan het verlies van mijn broertje, maar nu stortte mijn wereld pas echt in. Ik kon alleen maar aan wraak denken: die man moest dood. Vier jaar lang was ik gebrandmerkt als onruststoker en nu bleek die man niet alleen een viezerik, maar een verkrachter! En het ergste was: hij gaf nog steeds les! Toen vielen er ineens veel andere dingen op zijn plek: de drie maillots die Danielle vaak over elkaar droeg, waarvan ik dacht dat ze dat deed omdat ze zichzelf te dun vond. Het allerergst was de keer dat we haar feliciteerden, toen ze ons vertelde dat ze bloedde. We dachten dat ze haar eerste menstruatie had. ‘Nu ben je een groot meisje geworden’, zeiden we tegen haar. Ze was twaalf en werd die middag voor het eerst verkracht door haar gymleraar. ”

Worsteling

“Aangifte doen wilde Danielle niet. Ze was zodanig door de mangel gehaald toen ze haar verhaal moest doen bij de school-commissie, ze wilde niet nogmaals aan zoiets worden blootgesteld. Daarbij had ze geen bewijs. Zelfs aan mij heeft ze niet alle details verteld. Ik weet alleen dat het drie maanden lang is doorgegaan. Dat ze moest nablijven en naar zijn kantoortje moest komen, dat hij vervolgens op slot deed. Dat hij een laatje had met condooms en dat hij zijn hand op haar mond deed als het gebeurde. Daar bleef het bij. Ik ben nog steeds bang voor wat ik zou doen als ik alle details zou horen. Ik heb al nachtmerries van de dingen die ik nu weet.

Ik werd depressief, kon er niet mee leven dat deze man op dezelfde aarde leefde als ik, dat hij nog steeds lesgaf. Ik geef toe, ik heb hem weleens gebeld en gezegd: ‘Ooit sta ik achter jou, met mijn hand op jouw mond.’ Omdat ik niet meer voor mezelf instond, besloot ik hulp te zoeken. Elke week reed ik over hetzelfde weggetje. Aan het einde rechts zat mijn psychiater. Links de school waar de gymleraar werkte. En elke week was het weer een gevecht om hem niet op te wachten en over hem heen te rijden. De enige reden dat ik het niet heb gedaan, was omdat ik er dan helemaal niet meer voor mijn kind zou kunnen zijn.

Lees ook:
Floor over seksueel misbruik op het werk: ‘#MeToo doorgeslagen? Hell no. We zijn pas net begonnen’

Zowel mijn dochter als ik hebben een lange weg afgelegd. Het gaat nu relatief goed, maar misbruik is iets wat steeds weer boven komt drijven als het even wat minder met je gaat. Het trauma zit diep en strekt zich uit tot meerdere generaties. Er is bijvoorbeeld geen haar op mijn hoofd die erover denkt om een vreemde op mijn kleinkinderen te laten passen. Ik hoop dat ik door mijn verhaal te delen anderen tot steun kan zijn. Bewustwording kan creëren, over hoe heftig een dergelijke worsteling is. Voor het slachtoffer, maar ook voor haar moeder.

Je kampt met je eigen emoties, maar je wilt je kind niet nog meer beschadigen. Daarom herken ik nu zo veel in de Borsato-zaak. De moeder die wordt zwartgemaakt, de ontkenning van de vermeende dader, de dreiging met smaad en laster. Mensen roepen veel te makkelijk ‘Als het mijn kind zou overkomen…’ maar geloof me: ze weten niet wat ze echt zouden doen in zo’n situatie. Het enige wat past, is gewoon je mond dichthouden, zodat het slachtoffer en haar omgeving niet nog meer schade worden berokkend.”

Dit was het derde en laatste deel van Dianes verhaal. De andere delen kun je lezen op Flaironline.nl.

Tekst: Vivienne Groenewoud | Fotografie Petronellanitta