jessica Beeld Getty Images
jessicaBeeld Getty Images

PREMIUM

De zus van Jessica werd vermoord door een bekende: 'Op deze wijze valt het verlies niet te bevatten'

De jongere zus van Jessica werd op brute wijze vermoord door een bekende. Ze was pas 24. “Ik kon het eerst niet geloven, bleef mezelf voorhouden dat ze een fout moesten hebben gemaakt. Suzanne moest nog leven.”

Dit verhaal stond eerder in Flair 37-2021.

Weinig contact

“Ik reed in de rouwstoet van mijn zusje Suzanne, achter de auto aan met daarin haar kist. Het was zo intens verdrietig. Pas 24 jaar oud, aan het begin van haar leven, en zo wreed vermoord. Aan kop liep de uitvaartbegeleidster, die ons tempo bepaalde.

Ik weet niet waarom, maar ineens kwam bij mij een heel helder besef. ‘Dat werk ga ik later ook doen,’ zei ik tegen mijn man. Hij reageerde daar niet echt op, hij was meer bezig met het langzaam rijden naar de begraafplaats. Maar vanbinnen wist ik heel zeker dat ik op een dag ook uitvaarten zou begeleiden. Terwijl ik daarvoor echt nog nooit aan zo’n beroep had gedacht.

Ik had jammer genoeg al een paar jaar voor de moord geen contact met Suzanne. Die verwijdering begon toen we tieners waren. Toen ik dertien jaar oud was, gingen onze ouders uit elkaar. Suzanne, ons jongere broertje en ik bleven bij onze moeder wonen, waarna er weinig contact met onze vader was. Dat was een heftige tijd. Vooral omdat het tussen mij en mijn moeder ook niet boterde.

Mijn manier om daarmee om te gaan, was zo veel mogelijk mijn eigen ding doen. Ik zat hele dagen op de manege en kreeg een vriend met wie ik steeds meer tijd doorbracht. Hij kwam uit een fijn gezin, waar ik de basis vond die ik thuis altijd miste.”

‘Ik miste haar’

“Suzanne en ik hadden ook weinig gedeelde interesses. Zij was intuïtiever dan ik, bezig met het spirituele, echt een natuurmens. Dat interesseerde mij op die leeftijd niet, waardoor we niet close waren. Daarbij ging ik zo snel mogelijk het huis uit, door in te trekken bij mijn vriend en zijn ouders.

Rond de tijd dat ik trouwde, op mijn 21ste, verbrak ik het contact met mijn moeder. Daar ging natuurlijk een hoop aan vooraf, maar het was een keuze die mij meer rust gaf.

Suzanne was drie jaar jonger dan ik en woonde toen nog thuis. Toen het contact met mijn moeder stopte, sprak ik Suzanne ook niet meer. Die hoorde alleen de kant van mijn moeder en ging daarin mee. Ik nam haar daarin niks kwalijk, vond het alleen verdrietig. Ik miste haar. Maar ik ging ervan uit dat als we wat ouder waren en Suzanne ook op zichzelf woonde, we misschien een band konden opbouwen.”

Onbeschrijflijk naar

“Het was een stralende junidag in 2010 toen mijn man mij op mijn werk belde. ‘Je moet even gaan zitten,’ zei hij. We zaten op dat moment midden in een adoptieprocedure voor onze dochter. Ik dacht dat we misschien iets waren vergeten in te leveren voor ons dossier. Maar vervolgens zei hij: ‘Suzanne is vermoord.’ Op zoiets ben je als mens niet voorbereid. Ik ben naar het magazijn van de zaak waar ik werkte gelopen en heb daar hard gegild.

Vervolgens werd ik opgehaald door mijn schoonvader en naar het huis van mijn vader gereden. Daar zat inmiddels een team rechercheurs die ons de eerste details vertelden. Suzanne was ’s avonds door een vriend van haar, Johannes, thuis opgehaald. Ze kende hem al jaren via vrienden. Hij was een jongen met veel bagage, die weleens met Suzanne kwam praten over zijn moeilijke thuissituatie. Suzanne stond altijd voor iedereen klaar. Ook voor Johannes.

Deze avond wilde hij haar een uilennest laten zien. ‘Ik ben met vijftien minuten weer terug,’ zei ze nog tegen mijn moeder. Maar in het park heeft hij haar van achteren met een hamer op haar hoofd geslagen. Terwijl ze dood lag te gaan, liet hij haar achter. Toen hij twee uur later terugging, was ze overleden. Hij heeft haar onderkleding uitgetrokken en seks met haar dode lichaam gehad. Gewoon afschuwelijk!

Toen hij weer thuiskwam, vertelde hij de oom bij wie hij inwoonde dat hij iemand had vermoord. Die schrok enorm en is naar de politie gegaan. Toen de politie Johannes ophaalde, hebben ze hem zover gekregen dat hij de plek in het parkje waar ze lag aanwees. Daar vonden ze het lichaam van Suzanne.”

De zus van Els werd vermoord door haar vriend

‘Toen ze al dood was, heeft hij haar nog 15 keer gestoken‘

Niet te bevatten

“Als je iemand verliest, is dat al een shock, zelfs als je het ziet aankomen. Maar op deze wijze valt het verlies niet te bevatten. Ik merkte dat ik het niet kon geloven. Haar lichaam moest eerst mee voor onderzoek, dus het duurde twee dagen voor we haar konden identificeren. Laat ze een fout hebben gemaakt, probeerde ik mezelf twee dagen lang voor te houden. Laat Suzanne niet dood zijn.

Maar toen ik haar in het uitvaartcentrum zag liggen, was er geen twijfel over mogelijk. Daar lag mijn zusje, helemaal toegetakeld. Haar hoofd was duidelijk ingeslagen en ze had wondjes op haar gezicht. Misschien van de val of het zichzelf verdedigen.

Het was onbeschrijflijk naar om haar zo te zien. Toen ze een paar dagen later opgebaard lag, wilde ik eigenlijk nog een keertje even alleen bij haar zijn. In gedachten met haar praten. Maar toen ik in het halletje van het uitvaartcentrum stond, kon ik niet bewegen. Ik werd totaal overmand door angst en kon niet voor- of achteruit. Ik heb mijn broertje gebeld en die is met me mee naar binnen gegaan. Alleen lukte het me gewoon niet.”

De rechtszaak

“De uitvaartbegeleiders, de mensen van Slachtofferhulp en de familierechercheurs waren die week mijn rots in de branding. Zij wisten ervoor te zorgen dat we samen als familie een goede week hadden, waarin iedereen zich gehoord voelde en er geen frictie was. Die week leek het of iedereen qua familieproblemen even alles opzijzette om er samen voor Suzanne te zijn.

Maar toen de uitvaart achter de rug was, gingen we allemaal naar ons eigen huis en verdween ook direct het contact. Het bracht geen nieuwe verbindingen tot stand met mijn ouders, ik denk dat er daarvoor gewoon te veel aan vooraf was gegaan.

In de periode na de uitvaart kwam het grote verdriet bij mij los. Ik weet nog dat ik ’s nachts in mijn slaap huilde. Dan werd ik wakker met dichtgeplakte ogen van de opgedroogde tranen. Het verdriet wist me zelfs in mijn slaap te vinden. De rechtszaak maakte ook veel los. Het was de eerste keer dat ik de dader zag.

Ik verwachtte een grote schurk te zien, iemand van wie je meteen denkt dat hij een enge moordenaar zou kunnen zijn. In plaats daarvan zag ik een sullig type zitten. Helemaal geen grote, sterke kerel. Hij zei niet veel en leek alleen af en toe wat te mompelen.”

Alle details

“In de zaak kwamen alle details voorbij. Zo hoorden we dat hij op weg was gegaan met een rugzak met daarin touw, een hamer en meer van dat soort dingen. Maar een motief is niet helder geworden. Hij beweerde zelf dat de moord in een opwelling was gebeurd nadat Suzanne een opmerking over zijn vader maakte.

Ik maakte me zo boos en kreeg ook wraakgevoelens. Dan bedacht ik hoe het zou zijn om naar voren te rennen en hem een heel harde klap op zijn hoofd te geven. Maar ik was tegelijkertijd ook bang. Daarom wilde ik geen verklaring voorlezen in de rechtbank. Wat als ik nu op de voorgrond treed en hij komt vrij, dacht ik. Zal hij mij dan ook iets aandoen? Dus maakte ik geen gebruik van mijn spreekrecht.

De eerste uitspraak was twintig jaar voor moord. Ik zat bij die zitting vlak bij zijn familie. Ze waren blij dat er geen tbs bij kwam. ‘Er gaat een derde af, dus hij komt zo weer vrij,’ hoorde ik ze zeggen. Ook dat maakte me zo boos. En angstig, want ze hadden gelijk.

Bij het hoger beroep is de uitspraak veranderd. Het werd doodslag, omdat werd uitgegaan van een opwelling. Hoe dat kan als je een rugzak met daarin een hamer meeneemt, weet ik niet. Maar hierdoor kreeg hij twaalf jaar celstraf. Dit keer werd naast celstraf ook tbs opgelegd. Het was een kleine troost dat de kans hierdoor klein was dat hij het iemand anders ook zou kunnen aandoen.”

Schuldgevoel en spijt

“Tijdens de rechtszaak voelde het alsof er telkens een wond werd opengehaald. Elke keer als er een zitting was of er verscheen iets over de zaak in de media, kwam alle emotie als een golf weer naar boven. Na de rechtszaak was er iets meer rust. Wat mij hielp, was praten met de vrienden van mijn zusje. Ik hoorde hoe ze mij miste en het jammer vond dat we geen contact hadden. Natuurlijk had ik last van schuldgevoel en spijt. Waarom hadden we gewacht tot later? Nu zouden we de kans nooit meer krijgen om het goed te maken.

Maar door over haar te praten en haar notitieboekjes te lezen, leerde ik Suzanne wel opnieuw kennen. Kreeg ik een beeld van de lieve en open meid die ze was. Ik ging ook af en toe terug naar de plek van de moord. Ik vroeg het rapport op om alle foto’s te mogen zien van hoe ze was gevonden. Die mocht ik inzien en dat heeft mij ook geholpen. Want hoe naar die foto’s ook waren, in je hoofd gaat alles een eigen leven leiden. Het was voor mijn verwerking beter om de feiten helder op een rij te hebben, zodat ik door kon gaan.”

Uitvaartbegeleidster worden

“Het idee dat in mij was opgekomen tijdens Suzannes uitvaart, om op een dag uitvaartbegeleidster te worden, liet mij niet los. Maar ik was nog bezig met een studie en wilde die eerst afronden. Vier jaar na haar overlijden was ik er klaar voor. Ik ben naar een informatiedag gegaan voor de opleiding bij Gaandeweg Uitvaarteducatie en eigenlijk wist ik meteen zeker dat dit bij mij zou passen. Ik besloot de opleiding te gaan doen.

Daarvoor werkte ik binnen de retailbranche, dus ik gooide het roer volledig om. Maar tijdens de studie voelde het meteen zo goed. Ik had ook echt het gevoel dat Suzanne me bijstond. Dat ze meekeek. Het bracht me dus op een andere manier ook weer nader tot haar. Vroeger was zij de spirituele van ons tweeën, nu werd ik dat ook steeds meer. Na zes maanden rondde ik de opleiding af, een maand later ben ik mijn eigen uitvaartonderneming gestart. Ik wilde graag mijn eigen bagage rond de moord op Suzanne omzetten in iets positiefs voor anderen.

Daarom besloot ik me te specialiseren in uitvaarten voor mensen die onverwachts overlijden. Bijvoorbeeld door zelfdoding, een ongeluk of moord. Want dan komt er bij de uitvaart zo veel meer bij kijken. Denk maar aan hoe anders een lichaam eruit kan zien na een heftig ongeluk. Mensen vinden het dan eng om te gaan kijken, hun geliefde zo te zien.

Ik begeleid de mensen daarin, weet als geen ander hoe dat kan voelen. Ik heb het zelf immers ook meegemaakt. Ik begeleid ze niet alleen bij het regelen van praktische zaken, maar bied ook de ruimte voor hun emoties. Dat is in die eerste periode zo belangrijk. Er komt namelijk zo veel op je af. Politieonderzoeken, praten met Slachtofferhulp, soms ook media-aandacht, noem maar op. Soms vertel ik mensen mijn verhaal, zodat ze weten wat mijn achtergrond is. Maar niet altijd. Dat is iets wat ik aanvoel.”

Meer diepgang

“Inmiddels is Suzanne er ruim elf jaar niet meer. Ik kom nog steeds weleens in het parkje waar ze is vermoord. Het voelt daar niet vervelend, maar juist heel rustig. Ik voel daar altijd een bepaalde verbinding met haar. Het is immers de laatste plek waar ze leefde. Thuis staat een mooie foto van haar. Ik heb inmiddels twee kinderen en zij weten dat zij hun tante is. Ik vertel hen geregeld over haar. Dat ze van de natuur hield of wat ze leuk vond om te doen. Ik heb vaak gedacht: wat als ze er nog was, zouden we het contact hebben hersteld? Of hadden we het voor ons uitgeschoven? Was ze een lieve tante geweest? De waarheid is dat we het niet weten.

Mijn hoop is dat we de weg naar elkaar hadden teruggevonden. Haar moordenaar gaat inmiddels af en toe begeleid met verlof, maar hopelijk blijft het daarbij. Ik ben nog steeds weleens angstig, maar het is wel minder dan vlak na de moord. En waar ik eerder mijn verhaal niet openlijk wilde delen uit angst om op de voorgrond te treden, doe ik dat nu juist wel. Ik neem daarmee de regie terug. Hoewel wat Suzanne is overkomen nooit had mogen gebeuren, zijn er ook heel mooie dingen uit voortgekomen. Het werk dat ik doe, was anders nooit op mijn pad gekomen. En dat heeft mijn leven een enorme diepgang gegeven.

Dat maakt het verdriet niet minder. Het komt soms heel onverwacht naar boven. Suzanne hield van Anouk dus als er een nummer van haar langskomt, denk ik meteen aan haar. Of bij The Scientist van Coldplay dat op de begrafenis werd gedraaid. Maar dat is juist ook mooi. Als je van iemand houdt, verdwijnt verdriet niet. Die momenten van pijn mogen er best blijven. Ze verzwaren mijn leven niet, maar horen nu bij mij.”

Dit interview komt uit Flair 37-2021. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Michelle IwemaGetty Images

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden