Michelle Masmeijer Beeld Dorian Jurne
Michelle MasmeijerBeeld Dorian Jurne

PREMIUM

De vader van Michelle Masmeijer (29) moest de gevangenis in: ‘Opeens hadden we niets meer. Geen geld, geen huis’

De arrestatie van haar vader, Frank Masmeijer, had grote impact op het leven van Michelle (29). Acht jaar lang moest ze hem missen. Acht jaar waarin er veel gebeurde: “Toen ze twee weken oud was, nam ik mijn dochter mee. Ik kon het mijn vader niet aandoen om nog langer te wachten om zijn eerste kleinkind te zien.”

“Ik had de wekker erg vroeg gezet voor een tentamen Frans en was nog aan het snoozen. Opeens scheen er een felle zaklamp in mijn gezicht. Ik was zo versuft dat ik niet eens schrok. Er stond een vreemde man bij mijn bed, een agent in burgerkleding bleek later. ‘Je moet nu je bed uitkomen,’ zei hij. Achter hem zag ik mijn zus in haar badjas staan. Het hele huis stond vol politie.

Mijn moeder, mijn zus en ik moesten in de woonkamer gaan zitten terwijl mijn vader in handboeien meegenomen werd. Het was vijf uur ’s ochtends, ik had mijn pyjama nog aan en het drong allemaal nog niet goed tot me door. Mijn zus vroeg wat er aan de hand was en een agent antwoordde dat onze vader verdacht werd van handel in verdovende middelen.”

Familieman

“Mijn vader, Frank Masmeijer, is een echte familieman. Toen mijn zus Charlotte en ik opgroeiden, maakte hij elke ochtend het ontbijt en dat deed hij met verve. We aten aan tafel en hij had altijd een heel menu voor ons: de ene keer yoghurt met fruit naar keuze, de andere keer wentelteefjes. Daarna bracht hij ons naar school, elke dag. Andere kinderen moesten nog weleens met de bus, wij nooit.

We groeiden op in België. Na mijn vaders televisiecarrière waren mijn ouders daarnaartoe verhuisd, hij runde er een paar restaurants. Wij kinderen wisten wel dat hij ooit voor de televisie had gewerkt en soms zetten we een videoband op met beelden van vroeger, van de Holidayshow of zo, maar we waren ons er niet echt van bewust dat hij bekend was. Mijn jeugd was fantastisch. We waren heel gelukkig met z’n viertjes en mijn ouders waren er altijd voor ons. ‘Ik doe alles voor jullie,’ hamerde mijn vader erin. Ik hoefde maar een kik te geven en hij was er. Heel veilig voelde dat. Als ik ergens mee zat, schroomde ik ook nooit om er met mijn vader over te praten.”

Ontzettend verwend

“Het enige waar ze heel streng op waren, waren manieren. Netjes eten, beleefd zijn, vragen of je van tafel mocht, dat vonden mijn ouders belangrijk. Mijn zus is de extraverte van ons twee – mensen kennen haar misschien van haar deelname aan The voice – en ze stond als jong meisje al graag in de spotlights. Ik ben wat rustiger en gereserveerd. Als we een familie-etentje hadden, renden alle andere kinderen rond terwijl ik met de volwassenen aan tafel bleef zitten. We hadden het erg goed: een heel groot huis, de mooiste kleding, de duurste horloges en dikste auto’s. Charlotte en ik werden ontzettend verwend, we kregen alles wat we wilden.”

Parijs

“Toen ik achttien was, wilde ik mode studeren in Parijs. Ook dat betaalden mijn ouders graag. Mijn vader bleef mijn rots. Zoals die keer dat er onverwacht een nieuwe slaapbank werd bezorgd. Omdat mijn studiootje helemaal vol stond vanwege de oude bank, hing ik meteen met mijn vader aan de lijn: ‘Papaaa, ik weet niet wat ik moet doen!’ ‘Ga maar lekker ergens wat eten met je vriendinnen, ik regel het,’ zei hij. Vier uur later stond hij op de stoep en sleepte hij mijn oude bank naar buiten. Hoewel hij helemaal geen handige Harry is, zette hij de nieuwe bank in no time in elkaar en reed weer terug naar België. Zo’n vader was hij.

Parijs bleek een leuke stad voor weekendjes weg, maar niet om te wonen, voor mij dan. Ik vond het er vreselijk en kon maar niet wennen. Dus ging ik weg en na wat omzwervingen besloot ik communicatiemanagement te gaan studeren in Antwerpen en trok ik weer bij mijn ouders in, die daar inmiddels waren gaan wonen. Ik merkte wel dat het tussen hen minder goed ging, ze hadden vaker ruzie en waren verhuisd uit de villa waar ik was opgegroeid. Het voelde een beetje alsof de solide thuisbasis afbrokkelde terwijl ik zelf net probeerde uit te vliegen.”

Gevangenis

“En toen kwam die oktoberochtend in 2014. 21 was ik toen ik zag hoe mijn vader bij ons thuis in de boeien geslagen werd voor handel in verdovende middelen. In eerste instantie hadden mijn moeder, zus en ik nog het idee dat het allemaal één groot misverstand was. We gingen ervan uit dat hij ’s avonds weer thuis zou zijn. We dachten dat hij misschien per ongeluk iets had gezien of dat er iets in een van zijn horecazaken was voorgevallen waar hij verder niets aan kon doen. We hadden geen idee.”

Zenuwachtige grapjes

“Mijn tentamen Frans heb ik niet gemaakt. Ik ben zelfs nooit meer terug naar school gegaan. Die middag kregen we te horen dat mijn vader naar de gevangenis van Antwerpen was gebracht. We gingen erheen, maar mochten hem niet zien omdat we ons hadden moeten aanmelden. Bij het eerste echte bezoek maakten we zenuwachtig nog wat grapjes. Zo van dat hij een gestreept pak zou dragen met een bijpassend hoedje, zoals de Daltons uit de stripboeken.

Toen we hem voor het eerst weer zagen, had hij geen antwoorden. Ik denk dat hij toen zelf een beetje in shock was. Hij was net uren ondervraagd, zat opeens in de gevangenis. Mijn moeder noch wij hadden nooit enig idee gehad waar mijn vader bij betrokken was.”

Zelf gaan werken

“Nadat hij was opgepakt, hield ik me helemaal niet bezig met de vraag wat hij precies had gedaan en waarom. Familieleden en vrienden hadden meer vragen, wij waren vooral druk met overleven. We hadden van de ene op de andere dag niets meer. Ons huurappartement moesten we binnen een maand uit. Alle bankrekeningen waren bevroren. Mijn moeder en wij werkten niet, we hadden zelf geen inkomen. Onze vader had altijd voor ons gezorgd en nu stonden we er opeens alleen voor. We zijn alle drie heel snel gaan werken, vonden baantjes in winkels en in de verkoop. Mijn moeder huurde een appartement in het dorp waar we waren opgegroeid, dicht bij mijn grootouders.”

Mediacircus

“Toen de pers er na vijf weken achter kwam dat mijn vader vastzat, begon het hele mediacircus. Als we bij de gevangenis aankwamen, stonden er wel twintig fotografen en hordes draaiende camera’s van RTL Boulevard en Shownieuws. Heel raar was dat, vooral omdat Charlotte en ik nooit hadden beseft dat onze vader zo’n bekende Nederlander was. Ik weet nog hoe ik een keer heel boos werd toen ze ons achternaliepen bij de gevangenis. ‘En nou is het klaar, oprotten!’ riep ik naar de pers.

Opeens was ons leed nieuws, shownieuws, in de categorie ‘entertainment’. Heel erg naar voelde dat. De pers stond ook voor ons huis en wachtte ons op bij ons werk. Soms had ik niet door dat ze me stiekem fotografeerden en zag ik een week later foto’s van mezelf terug in een roddelblad. Schaamte heb ik nooit gehad. Wie ons kende, wist wie wij waren en hoe het zat. Iedereen stond juist heel erg klaar voor ons. Wat er allemaal op Facebook werd geschreven, negeerde ik, dat las ik gewoon niet. Ik vind het slecht hoe snel mensen een oordeel klaar hebben, dat wildvreemden er iets van vinden. Onthoud dat je nooit weet hoe een situatie precies zit. Er werd zo veel onzin over ons geschreven.”

Verder lezen? Het hele verhaal van Michelle lees je in Flair 45-2022.

Eva MunnikDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden