Danny Beeld Dorian Jurne
DannyBeeld Dorian Jurne

PREMIUM

Danny (30) overleefde als kind een gezinsdrama: ‘De vriend van mijn moeder stak mijn broertjes en moeder neer’

Hij is nog maar elf als zijn broertjes en moeder door haar vriend worden vermoord. Danny (30) blijft alleen over, maar dankzij zijn tante, meester Taco en zijn pleegouders komt het goed met hem.

“Mijn moeder leefde van een uitkering, elke woensdag werd er geld gestort. Dan ging ze ’s ochtends met mijn broertjes en mij naar de bakker om croissantjes te halen voor na school. Feest was dat. We hadden het niet breed, maar zij wist er heel knap voor te zorgen dat we kregen wat we nodig hadden. Soms hadden we gaten in onze kleren, maar toch waren we gelukkig.

Mijn moeder had drie kinderen van drie mannen. Ik ben de oudste en heb mijn vader nooit gekend. Mijn middelste broertje was twee jaar jonger en mijn jongste broertje en ik scheelden zes jaar. Mijn moeder stond heel positief in het leven, dat heb ik van haar overgenomen. Sommige kinderen vonden het raar dat ze drie kinderen van drie vaders had, maar ik vind het juist mooi dat ze in de liefde bleef geloven. Niet alle mannen zijn zo, bleef ze denken als een relatie op een nare manier stukliep. En dan ging ze er toch weer voor. Dat vind ik achteraf een wijze les: altijd doorzetten en hoop houden.”

Mijn moeder was mijn superheld

“Mijn broertjes en ik speelden als kind graag buiten, dan gingen we voetballen of belletje lellen. Of we bouwden een hut van grofvuil en struinden alle containers in de buurt af om met een oude sofa en een kapot bedlampje onze eigen schuilplaats in te richten. Ook de spelcomputer was favoriet. We hadden een Nintendo en mijn moeder deed graag mee met Super Mario, speels als ze was. Ze was een jonge moeder, kreeg mij al op haar twintigste.

Hoewel we geen cent te besteden hadden, was iedereen altijd welkom bij ons thuis. Mijn moeder was heel gastvrij. Ook dat zie ik nu, als volwassene, als een les: je hoeft je zorgen niet te projecteren op de mensen om je heen. Hoe moeilijk je het ook hebt, je kunt ervoor kiezen vrolijk en sociaal te blijven.

Wat mijn moeder voor mij vooral was, is heel liefdevol. Ik wist dat het anders kon, want ons buurjochie werd door zijn ouders om het minste of geringste door het huis achternagezeten met een slipper voor een pak slaag. Dat deed mijn moeder nooit. Zij was mijn superheld. Zij beschermde me tegen alles. Ze troostte me als ik viel en kapotte knieën had. Ze had de antwoorden op al mijn vragen. Ik dacht dat ze er altijd voor me zou zijn.”

Ruzies, dreigementen en knokpartijen

“Toch was het leven thuis niet ideaal. Mijn moeder en haar partners hadden altijd veel ruzie. De ­eerste stiefvader die ik meemaakte was de vader van mijn oudste broertje. Daarna kwam de vader van mijn jongste broertje. Met beiden was er heel veel strijd. Dat ging van discussie naar ruzie naar dreigementen en knokpartijen. In mijn beleving gebeurde dat dagelijks. Als kind vond ik dat gek genoeg niet heel beangstigend. Ik denk dat dat komt doordat ik het normaal vond, ik wist niet beter. De agressie richtte zich ook nooit op ons kinderen, ik speelde gewoon door terwijl ze aan het bekvechten waren. Als het te erg werd, nam ik mijn broertjes mee naar buiten.

Nadat de relatie met de vader van mijn jongste broertje uitging, vond mijn moeder weer een nieuwe liefde. Deze man was lief en vriendelijk en toonde interesse in mijn broertjes en mij. Hij ging met ons voetballen, nam ons mee de stad in om te winkelen en naar de McDonald’s te gaan, wat natuurlijk de hemel op aarde was voor ons jongens. Mijn moeder was in de wolken en wij ook, eindelijk hadden we een mannelijk rolmodel.

Maar ook deze relatie werd steeds minder leuk. Ze kregen vaker ruzie, schreeuwden tegen elkaar en op een gegeven moment was het zelfs: ‘Ik maak je dood.’ Het ging zo ver dat ze tot bloedens toe met elkaar vochten. Voor het eerst voelde ik gevaar, ik nam mijn broertjes tijdens de ruzies mee naar de badkamer, waar de deur op slot kon. Ik was toen een jaar of tien en mijn broertjes waren acht en vier.

Ik weet niet of ik het zou omschrijven als mijn moeder die werd mishandeld, het was huiselijk geweld van twee kanten. Het was een toxic relatie. Na zo’n ruzie zei mijn moeder sorry tegen ons, sorry dat we zoiets engs hadden gezien en knuffelde ze ons. Dan voelde ik me meteen weer veilig. She got this, dacht ik nog steeds: ze heeft het onder controle.”

Het ging helemaal mis

“Het ging een tijdje uit tussen die man en mijn moeder en dat was fijn: lekker weer met z’n viertjes. Mijn moeder bloeide op. Maar even later wandelde hij plotseling ons leven weer binnen. Dat ging even goed, maar al snel begonnen de discussies weer. En ze werden steeds heftiger. Vlak voor het drama was ik bij mijn tante thuis aan het spelen. Zij is mijn moeders zus en woonde met haar drie kinderen op tien minuten lopen bij ons vandaan.

Plotseling werd er aangebeld en stonden mijn broertjes voor de deur met bloed op zich. Ik zie ze nog in het schemerdonker staan. Het was een koude decemberavond en zij – amper negen en vijf jaar – waren helemaal alleen naar mij toe komen hollen. Ze waren zelf niet gewond, het was mijn moeders bloed dat op mijn broertjes zat. Ze waren keihard naar mijn tante gerend om mij, hun grote broer, op te halen zodat ik kon ingrijpen in de mishandeling van mijn moeder door haar vriend. Iets later kwam ook mijn moeder aan, ze was gewond.

Ik weet niet precies meer hoe die avond eindigde, maar mijn volgende herinnering is volgens mij van de dag daarna. Ik kwam de huiskamer in en trof mijn moeder verdrietig op de bank aan. Mijn broertjes waren op de slaapkamer aan het spelen en zij trok me tegen zich aan voor een dikke knuffel. De tranen rolden over haar wangen. Toen kwam haar vriend thuis en ik voelde haar verstijven.

Die avond mocht ik opblijven om de film Jungle book af te kijken op televisie. De rest van het gezin was al gaan slapen. Halverwege de film kon ik mijn ogen niet meer openhouden en viel ik in een diepe slaap. Terwijl ik ver weg in dromenland was, hoorde ik op de achtergrond een soort razernij aan geluiden. Ik kan het niet anders omschrijven dan een wervelwind.

Plotseling stopte het en was het doodstil. Ik werd wakker. Ik zag mijn moeders vriend door de gang lopen en de deur uit gaan. Die viel achter hem in het slot. Ik keek verbaasd om me heen. Hoewel het nacht was, waren alle lichten in huis aan. En alles lag ondersteboven, alsof er een tornado in huis was geweest: spullen op de vloer, meubels verschoven.”

Wakker in een horrorfilm

“Toen hoorde ik een huilend, snikkend geluid vlak achter de bank waar ik op zat. Ik keek en zag mijn jongste broertje van vijf liggen, hij hapte naar adem en reageerde niet op me. Ik probeerde hem wakker te schudden en zag rode vlekken op mijn handen. Gillend en huilend ging ik mijn moeder zoeken. In plaats daarvan vond ik mijn broertje van negen. Ook hij reageerde niet, lag naar adem te happen.

Ik was inmiddels helemaal hysterisch, waar was mijn moeder? Ik dacht dat zij vast hulp was gaan halen. Dus ik rende naar buiten om haar te helpen. Daar lag ze, op de galerij van ons flatgebouw. ‘Mama, word wakker!’ riep ik, maar ze reageerde niet. Het was alsof ik in een nachtmerrie was beland, alsof ik in slaap was gevallen en wakker was geworden in een horrorfilm.

Ik besloot naar mijn tante te rennen. Onderweg kwam ik een man tegen die zijn hond uitliet. Hij zag een jochie in pyjama ’s nachts huilend over straat rennen en hield me tegen: ‘Wat is er aan de hand?’ Ik zei: ‘Bel de ambulance, er is iets met mijn moeder en broertjes, ze zijn in die flat daar’ en rende door. Toen mijn tante de deur opendeed, was het eerste wat ik zei: ‘Mama is dood.’ In enge films zijn mensen die nergens meer op reageren immers dood, dus blijkbaar had ik die conclusie al getrokken.

De politie kwam. Het huis stroomde vol met familie. Mijn tante huilde en vloekte. Op SBS6 zagen we Hart van Nederland breaking news aankondigen. Ik zag op televisie mijn eigen huis en hoe op een brancard mensen onder witte lakens werden afgevoerd. Ik besefte dat mijn moeder en broertjes het niet hadden overleefd. Terwijl ik zo had gehoopt dat die nieuwsuitzending helemaal niet over mij ging.

Ik viel in een zwart gat van stilte terwijl de vragen echoden door mijn hoofd: als mijn moeder – mijn superheld met alle antwoorden – er niet meer is, wie gaat me nu dan beschermen? Als mijn broertjes er niet meer zijn, met wie ga ik nu dan spelen? Wie kan ik zelf nu nog beschermen en dingen leren?”

Gestoken met een mes

“En natuurlijk de vraag wie het had gedaan. Die vraag werd al snel beantwoord doordat ik opving wat er in de portofoon van een agent in mijn tantes huis werd gezegd. ‘De dader heeft zichzelf aangegeven.’ Het was de vriend van mijn moeder. De politie vertelde later wat hij had bekend. Mijn moeder en hij hadden die nacht ruzie gekregen en hij had een zwarte waas voor zijn ogen gekregen. Hij is in razernij met een mes achter mijn moeder aangerend, al stekend.

Toen mijn broertjes wakker werden en tijdens zijn razernij in de weg stonden, stak hij hen ook. Mijn moeder viel op de galerij toen ze door het raam probeerde te ontsnappen. Ik had het waarschijnlijk overleefd omdat ik erdoorheen had geslapen en simpelweg niet in de weg liep. Dit was die wervelwind die ik in mijn droom gehoord had.

Ik heb sindsdien veel nagedacht over hoe het voor mijn moeder moet zijn geweest, hoe bang zij vast was toen er iemand tegenover haar stond die op het punt stond haar zoiets ergs aan te doen. Wat als ik wel wakker was geworden? Misschien had ik haar kunnen helpen. Maar ik was maar een jochie. Ik heb nog lang nachtmerries gehad, waarbij ik wél wakker werd en enorme angst voelde.”

Het hele verhaal van Danny lees je in Flair 51/52-2022.

Eva MunnikDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden