Chantal (30) en Niels (29) verloren hun dochtertje Lina aan het enterovirus: 'Zolang ik leef zal ik mijn kind blijven missen en haar naam blijven noemen' Beeld
Chantal (30) en Niels (29) verloren hun dochtertje Lina aan het enterovirus: 'Zolang ik leef zal ik mijn kind blijven missen en haar naam blijven noemen'

Chantal (30) en Niels (29) verloren hun dochtertje Lina aan het enterovirus: 'Zolang ik leef zal ik mijn kind blijven missen en haar naam blijven noemen'

Chantal (30) en Niels (29) verloren in 2019 hun dochtertje Lina van ruim 13 maanden aan het enterovirus. Twee jaar later heeft de komst van hun tweede dochter Novée hun leven weer kleur gegeven. Hoewel Chantal dagelijks het verdriet van het verlies meedraagt, leert ze het vormgeven en heeft ze steeds meer vertrouwen in de toekomst. ‘Het leven heeft nog steeds mooie kanten, maar je moet het wel willen zien en durven omarmen.'

Onmacht

“Die ochtend vertelde mijn moedergevoel me dat het niet goed was. Uit paniek nam ik direct contact op met het alarmnummer 1-1-2. Aan de telefoon werd mij verteld dat het hoogstwaarschijnlijk een koortsstuip was, de ambulance werd direct gestuurd en de ambulancemedewerkers voerden een aantal controles uit, maar besloten dat het niet nodig was om haar mee te nemen. Alles in mij zei echter dat er meer aan de hand was. ‘Ik wil dat jullie Lina wél meenemen want dit klopt niet en het voelt absoluut niet goed. Ze is ontzettend ziek.’ Op aandringen van mij hebben ze Lina meegenomen naar het ziekenhuis, vooral om mij gerust te stellen. Toen we in het ziekenhuis aankwamen werd bloed bij haar afgenomen, maar bleef het onduidelijk wat er aan de hand was. Wat wel duidelijk werd, was dat Lina die dag steeds zieker werd. Diezelfde avond, om iets over half 8, verloren we ons prachtige, bijzondere meisje in onze armen. Op het moment dat ik hoorde dat Lina haar laatste adem uitblies en er niet meer was, voelde ik de grond onder mijn voeten wegzakken. Ik leefde op mijn adrenaline en verkeerde in een shock. Het voelde alsof ik buiten mezelf was getreden. Ik zag en voelde het allemaal gebeuren, maar we waren allemaal totaal machteloos. Onze wereld stortte in want we verlieten het ziekenhuis zonder kind. En ook toen hadden we nog geen idee wat Lina overkomen was. Na zes weken in onwetendheid te hebben geleefd, zagen we pas de eerste uitslagen binnendruppelen. Lina bleek achteraf een zeldzame vorm van het enterovirus opgelopen te hebben. Een vorm, waarbij het virus als het ware het hart ontregelt, komt bijna nooit voor werd ons verteld. Hoe en waar ze het virus opgelopen had, wisten ze niet. Er zijn geen medicijnen voor, haar lichaam moest het virus zelf overwinnen met haar eigen afweer. Ze konden niks meer doen voor ons meisje. ‘Een geval van domme pech en toeval’ noemde de arts het.”

Liefde en geluk

“Ik herinner me de dag nog goed dat ik Niels voor het eerst zag in ons plaatselijke café in Maarssen. Een typisch geval van liefde op het eerste gezicht, kun je wel zeggen. Na een aantal borrels en een leuk gesprek besloten we een date in te plannen. Alles klopte en zo kwam van het één het ander. En nu zijn we 11 jaar verder, twee dochters en een hond rijker, getrouwd en nog steeds verliefd en gelukkig met elkaar. Niels en ik woonden vijf jaar samen in ons koopappartementje in Maarssenbroek toen ik zwanger raakte van onze dochter Lina. Het was altijd al onze droom om papa en mama te worden. Op Niels zijn verjaardag, 24 mei, besloten we symbolisch de pil weg te gooien. ‘Als het komt, dan komt het. Welkom is het in ieder geval.’ zeiden we tegen elkaar. Tot mijn verbazing had ik in juni al een positieve zwangerschapstest. Niels en ik waren door het dolle heen. Na dertien weken konden we terecht bij de gynaecoloog voor een geslachtsecho. ‘Oh ik zie het meteen. Dit is een meisje.’ Het voelde als een droom die uitkwam. Vroeger, als mij gevraagd werd wat ik later wilde worden, zei ik altijd al dat ik moeder wilde worden van een meisje. Tijdens mijn zwangerschap fantaseerde ik al over haar toekomst. ‘Hoe zal haar eerste schooldag eruitzien? En als ze dan iets ouder is, wil ze dan op voetbal of ballet?’ Ook beeldde ik me in hoe onze moeder-dochterweekendjes eruit zouden zien, zoals ik eens per jaar met mijn eigen moeder doe. Na 37 weken, op 25 februari, mochten we ons kleine meisje eindelijk verwelkomen. Onze Lina. Een prachtig en kerngezond meisje, geboren in het St Antonius ziekenhuis in Utrecht. Een periode van vreugde en geluk kwam ons tegemoet. Maar na 13 maanden sloeg ons sprookje om in een nachtmerrie.”

Verlies, verdriet en vragen

“Toen Lina haar leven heeft moeten loslaten, ging er een deel van wie ik was met haar mee naar boven, maar onze verbintenis is altijd gebleven. Tijdens de eerste twee weken zonder Lina fysiek bij me te hebben, voelde ik niet de ruimte om te rouwen. Ik zat volledig in de coördinerende rol om het allermooiste te regelen voor de uitvaart van ons kleine meisje. Tijdens de uitvaart hebben we nadrukkelijk benoemd dat Lina voor altijd besproken moet blijven worden, om haar in de toekomst erbij te blijven betrekken. Want hoewel Lina niet meer tastbaar is, zal zij altijd onderdeel van ons leven zijn. Misschien niet op de manier hoe we het graag hadden gezien, maar ze is er wel. Na de uitvaart viel deze coördinerende rol echter weg. Iedereen ging weer door met zijn of haar leven, maar Niels en ik vielen in een gat. Ondanks dat Niels niet zo een prater is, hebben we vanaf het begin met elkaar afgesproken om dit gevecht samen aan te gaan, om samen uit het diepe dal te klimmen. We beloofden elkaar: ‘Lina is op de wereld gekomen uit onze liefde, dus wij zijn het aan Lina en elkaar verplicht om dit samen te doen.’ Dit heeft ons nog dichter bij elkaar gebracht, want alleen hij weet wat ik verloren was en andersom. Ondanks dat we altijd met elkaar bleven praten, kreeg het verdriet toch de overmacht. Ik weet nog goed dat ik op een dag op de bank zat en dat ik plotseling het gevoel kreeg dat ik niet kon slikken en ademen. ‘Doe normaal, doe normaal!’, riep ik tegen mezelf. Op dat moment wist ik dat het verdriet een andere uitweg zocht, en dat was het punt waarop we besloten om samen maatschappelijke hulp te zoeken. Ik zal nooit vergeten dat ik samen met Niels in de wachtruimte van de maatschappelijk werkster zat en dat ze ons binnenriep: ‘De ouders van Lina?’ Toen ik dat hoorde, brak ik. Zij vroeg gelijk: ‘Wat maakt het dat je nu breekt?’, waarop ik zei: ‘Het feit dat jij erkent dat ik de moeder van Lina ben. Ik ben wel moeder, maar niet zichtbaar. ’Dit herinnerde mij aan het moment dat ik door het winkelcentrum in Maarssen liep. Ik keek naar mijn weerspiegeling in de etalage en dacht: ik ben een trotse moeder maar zonder kind. En daarom raakte het mij zo dat zij de eerste was die nadrukkelijk benoemde dat wij de ouders van Lina zijn én blijven. Tijdens de sessies met de maatschappelijk werkster stond niet zozeer het omgaan met verlies centraal, maar stelde ze dusdanige vragen waardoor we zelf dieper gingen nadenken over wat we voelden. Hierdoor konden Niels en ik onze eigen verhalen delen. En zo wisten we van elkaar wat er echt speelde. Door deze vragen ontstonden er andere gesprekken met elkaar, en ondanks dat we maar zes keer een uur op gesprek zijn geweest, waren deze gesprekken wel onze redding.”

Veranderende relaties

“Wat ik gemerkt heb na het verlies van Lina is hoe sterke en stabiele relaties enorm kunnen veranderen. We voelen ons gezegend en dankbaar met lieve familie en vrienden om ons heen die ons hebben opgevangen en er voor ons zijn. Maar bepaalde relaties komen onder een vergrootglas te liggen waardoor je mensen, waarvan je dacht ze heel goed te kennen, van een andere kant ziet. Rouw is een kant van het leven van mensen waar je niet zo vaak mee te maken krijgt. Dit kan relaties enorm veranderen. Ik heb gezien voor wie rouwen en verlies een taboe is, en dat de manier waarop zij daarmee omgaan niet goed voelde voor mij. Het ging dan om rouw in een vorm waarin men praat over wat geweest is, is geweest en daar praten we zo min mogelijk over. Ook heb ik mensen leren kennen die het moeilijk vinden om met onze emoties om te gaan. Ze durven ons niet te vragen hoe het met ons gaat en hebben ook moeite hun eigen emoties tonen. Mensen praten vaak over ‘het een plekje geven’, maar verdriet slijt niet en het krijgt zeker geen plekje. Je leert langzaam om te gaan met de gebeurtenis op een manier die voor jou dragelijk is, maar een plekje krijgen zal het nooit. Soms proberen anderen ons juist te adviseren in wat wij moeten doen. Vaak goed bedoeld, maar niet voor onze manier van rouwen. Opmerkingen zoals ‘op een gegeven moment moet je toch verder gaan in je leven?’ maken mij oprecht boos en verdrietig. Ik denk dan ‘wat bedoel je met verder gaan? Ik kom elke dag uit mijn bed, kleed mezelf aan, ik zorg voor Novée, ik ga naar mijn werk en probeer wat van de dag te maken. Dat is voor mij verder gaan met het leven. Voor mij betekent verder gaan niet dat we ons kind niet meer mogen missen of over haar mogen spreken. Want zolang ik leef zal ik mijn kind blijven missen en haar naam blijven noemen.”

Weer kleur in het leven

“Wij zullen nooit zeggen dat wij onze dochter verloren zijn want we weten waar ze is. Hier dicht bij ons, in ons hart, in onze gedachten en herinneringen, en verweven in ons leven. Niels en ik hadden altijd al een tweede kinderwens toen Lina geboren werd. Maar na het overlijden van Lina twijfelden we over wat we moesten doen, stoppen we of gaan we door? We hebben toen besloten om het te proberen met de achterliggende gedachte dat we wel zouden zien wat er gebeurde. En toen na twee maanden was ik zwanger, nota bene in dezelfde maand als dat ik zwanger raakte van Lina! En weer van een dochtertje. De meiden schelen in leeftijd dus precies twee jaar. ‘Het heeft zo moeten zijn’, zeiden Niels en ik tegen elkaar. Ik ben dankbaar dat wij Novée hebben mogen verwelkomen. Ze geeft een hele hoop liefde, kleur, structuur en licht in ons leven. Ik geniet elke dag enorm van haar. Het is voor mij geen vervangende liefde van Lina, maar wel aanvullende nieuwe liefde. Want niemand kan iemand anders vervangen. Novée vult wel een leegte op en geeft weer invulling in ons leven. Ik kan trouwens oprecht zeggen dat ik weer gelukkig ben, al had ik het wel anders voor ogen. Het gemis en verdriet blijft groot. Het leven heeft nog steeds mooie kanten, maar je moet het wel willen zien en durven omarmen. De dingen waar ik voorheen van genoot zijn er nog steeds. Lina heeft iets bijzonders en prachtigs bijgedragen en doet dit tot op de dag van vandaag nog steeds, tot mijn grote verdriet niet meer tastbaar, maar wel in een andere vorm waar ik dankbaar voor ben. Niels en ik hebben altijd gezegd: ’linksom of rechtsom, wij gaan ons uiterste best doen om van de tijd die we met elkaar hebben wat moois te maken’. Wij moeten dat extra stukje leven wat Lina eigenlijk gedaan zou hebben, in gedachte van Lina. We zijn onszelf verplicht om ons best te doen, voor haar, voor haar kleine zusje Novée en onszelf. Want Lina is niet op de wereld gekomen om mij de rest van mijn leven ongelukkig en verdrietig te laten voelen. Zij is in ons leven gekomen met zoveel liefde, vreugde en levenslust en juist dat wil ik vast blijven houden.”

Wil je meer weten over Chantal en haar gezin, of in contact komen? Kijk dan op haar Instagram @chantaldegroene

Rosanne Bastiaans

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden