baby vergeten Beeld Getty Images
baby vergetenBeeld Getty Images

Caroline (38) vergat haar baby in de auto: ‘De beklemmende angst voor wat ik zou aantreffen, die zal ik nooit vergeten’

Caroline (38) liet haar dochter Aimee, toen elf maanden oud, op een snikhete dag op de parkeerplaats van een bouwmarkt in de auto zitten.

Waakzaam en verantwoordelijk

“Mensen hebben een fundamentele behoefte om te geloven dat vreselijke dingen niet willekeurig gebeuren. Dat elke ramp voorkomen kan worden, als je maar waakzaam en verantwoordelijk genoeg bent. Maar ook al willen we daar niet aan herinnerd worden, we zijn zo kwetsbaar. We willen niets liever dan blijven geloven dat de wereld begrijpelijk en beheersbaar is. Dat als we ‘de regels’ maar volgen, alles uiteindelijk goed komt.

Als jonge vrouw, wanneer ik iets hoorde of las over een verkrachting, probeerde ik te bedenken wat het slachtoffer ‘verkeerd’ had gedaan, of minstens iets wat ik anders zou doen. Zo van: zij liep ’s avonds laat alleen over een parkeerplaats, dat zou ik nooit doen. Het hielp me mijn angst te relativeren, hoewel ik inmiddels weet dat deze manier van redeneren juist werd ingegeven door de wetenschap dat het iedereen kon gebeuren. Ook mij.

Het is dezelfde reflex die mensen hebben als ze lezen over ouders die hun kind in de auto vergaten. Wanneer dit soort dingen anderen overkomt, moeten we die mensen in een andere categorie plaatsen: wij zijn niet zo, ons zou zoiets nooit overkomen. Dus als het je wel overkomt, moet je wel een monster zijn.”

Wie vergeet er in godsnaam zijn eigen kind?

“Ik kan het anderen niet kwalijk nemen dat ze reageren met ongeloof. Met woede. Ik was net zo. Als ik een krantenkop las waarin stond: ‘Moeder vergeet baby in auto’, dacht ik: wie vergeet er in godsnaam zijn eigen kind? Nu heb ik het antwoord: ouders van alle leeftijden en van alle etniciteiten.

Moeders en vaders. Chronisch verstrooiden en overgeorganiseerden. Het overkwam een tandarts. Een postbode. Een maatschappelijk werker en een accountant. Een bouwvakker. Een directeur. Een professor en een kinderarts. Toch werd ik zelf vroeger ook ongelooflijk boos van zo’n bericht. Dus nee, ik neem het niemand kwalijk die zo denkt.

Ik weet dat ik, door mijn verhaal te doen, door sommigen keihard veroordeeld zal worden. Maar dat is een offer dat ik graag breng, als er ook maar een heel kleine kans is dat ik een leven red door mijn ervaring te delen. Want ook ik had nooit gedacht dat dit me zou overkomen.”

Belangrijkste taak ooit

“Voordat mijn dochtertje Aimee werd geboren, las ik alles wat los- en vastzat over zwangerschappen, bevallingen en de ontwikkeling van kinderen. Moeder worden was in mijn ogen de belangrijkste taak die ik ooit zou uitvoeren, en ik was me enorm bewust van de verantwoordelijkheid die het ouderschap inhield. Al voor ik was bevallen, hadden mijn man en ik veiligheidssloten op alle kasten gezet en lagen de stopcontactbeschermers klaar. Ik schafte het allerbeste matrasje aan, kocht drie traphekjes en had kunnen promoveren op mijn onderzoek naar de veiligste autostoeltjes.

Toch draaide een op het oog zo normale dinsdag uit op een van de ergste dagen van mijn leven. Ik heb er nog steeds nachtmerries van. Ik was zeven maanden zwanger van onze tweede en ik ging naar de bouwmarkt om wat grondverf en andere klusspullen te halen. We hadden net een nieuw huis gekocht en ik had het ritje de afgelopen tijd vaker gemaakt.

Normaal gesproken nam ik Aimee nooit mee naar de bouwmarkt, maar mijn oppas was ziek en Aimee was die dag chagrijnig. Een ritje in de auto kalmeerde haar altijd en deed haar in slaap vallen. Ik zette haar in haar achterwaartse stoeltje en inderdaad, binnen vijf minuten was ze vertrokken.”

Enorme angst

“Ik parkeerde, deed het dak dicht en sloot de deur. Toen pakte ik een wagentje en liep de bouwmarkt in. Ik slenterde langs de schappen met kwasten, verf en rollers. Totdat iemand achter me vroeg of hij even mocht passeren. Ik ging opzij en zag de peuter in het winkelwagentje van de man zitten. Toen brak het koude zweet me uit. Ik weet niet meer wat ik schreeuwde, alleen dat het zo hard was dat mijn keel rauw werd. Mijn benen voelden aan alsof ik door een moeras liep. Ik leek niet vooruit te komen en had het gevoel dat ik niet meer kon ademen. De angst in mijn maag...

Ik realiseerde me hoe heet het was, en ik wist dat er wel acht à tien minuten voorbij waren gegaan sinds ik uit de auto was gestapt. Ik wist toen nog niet dat de temperatuur in een auto bij zomerse warmte binnen een paar minuten kan oplopen tot vijftig graden of zelfs meer en dat de lichaamstemperatuur van een kind drie tot vijf keer sneller stijgt dan die van een volwassene. Wat ik wel wist, was dat ik mijn kind vergeten was. En dat ze in een hete auto zat, met alle ramen potdicht.”

Nog altijd getraumatiseerd

“Ik ben niet religieus, maar op dat moment bad ik tot God. Ik bad en bad: help haar! Help haar alsjeblieft! Help mij... Al struikelend rende ik zo hard als ik kon naar mijn auto, ik negeerde mijn harde buik en rukte de deur open.

Daar was ze: doordrenkt van het zweet, hard huilend en… levend. Ik pakte mijn dochter uit haar stoeltje, trok haar natte shirt uit, wiegde haar heen en weer en vroeg iemand die op mijn geschreeuw was afgekomen om het alarmnummer te bellen. Ik voelde nog steeds paniek, omdat ik niet zeker wist of ze in orde was. Een vrouw die plotseling naast me stond, gaf me een flesje water en ik wreef Aimees gezicht ermee in. Ze huilde niet meer, maar keek me alleen nog maar verward aan.

Het allerergste vind ik dat mijn meisje het niet zal hebben begrepen, waarom ze daar helemaal alleen in de bloedhitte vastgebonden zat. En het gevoel dat ik had, terwijl ik naar de auto rende. De beklemmende angst voor wat ik zou aantreffen. Die zal ik nooit vergeten. Ik ben getraumatiseerd, en daarom wil ik niet dat dit ooit nog met iemand anders gebeurt.

Het ergste wat ik ooit heb gelezen, is dat een kindje al haar haar had uitgetrokken voordat ze overleed. Ik heb daar nog geregeld nachtmerries over. Het scheelde zo ontzettend weinig... ik word nog steeds misselijk bij de gedachte dat mijn kind dood had kunnen zijn, en dat ik daarvoor verantwoordelijk was geweest. Ik, degene die meer dan wie ook van haar houdt.”

De automatische piloot

“Later heb ik uitgezocht hoe je hersenen in zo’n geval werken omdat ik er per se achter wilde komen hoe ik zo’n fout kon maken. Normaal gesproken werkt de basale ganglia – een groep van kernen in de hersenen die routinegedrag reguleren – goed samen met de prefrontale cortex, die voor nieuw gedrag verantwoordelijk is. Dat is hoe we onze dag plannen, wat ons efficiënt maakt. Maar stress, vermoeidheid of de onderbreking van een routine kunnen de hersenen bedriegen.

Stel, je loopt met je handen vol en een beker koffie naar je auto. Omdat je je sleutels wilt pakken, zet je de koffiebeker op het dak, je opent de deur, gooit je spullen erin en rijdt weg, terwijl de beker nog op het dak staat. Een kop koffie is natuurlijk iets totaal anders dan je kind, maar het principe is hetzelfde: als iemand zijn kind vergeet, dan staat de automatische piloot ‘aan’. Als je kind in het autostoeltje ligt te slapen en geen geluid maakt, kun je hem of haar dus zomaar vergeten. De basale ganglia die verantwoordelijk is voor routinematige handelingen, onderdrukt dan alle andere herinneringen. Zelfs de zaken die voor ons enorm belangrijk zijn.

De verandering in routine – dat ik deze keer niet alleen naar de bouwmarkt ging – zorgde ervoor dat er geen alarm bij me afging toen ik mijn auto verliet zonder Aimee eruit te halen. Dit helpt me om het een klein beetje beter te begrijpen. Maar ik voel me er nooit echt beter door. Gelukkig heb ik een geweldige man die me nooit iets heeft verweten, maar het heeft lang geduurd voordat ik mezelf een beetje kon vergeven. Daarom heb ik uitgezocht hoe ik de kans op herhaling zo klein mogelijk kon maken. Bijvoorbeeld door een schoen, handtas of mobiele telefoon op de achterbank te leggen. Hoe raar het ook klinkt, die dingen zitten meestal meer in je ‘systeem’ dan een kind.

Je kunt ook een groot knuffelbeest in het autostoeltje zetten wanneer dit niet bezet is. Wanneer het kind in het zitje is geplaatst, zet je de knuffel voorin op de passagiersstoel. Het is een visuele herinnering dat wanneer de knuffel voorin zit, je kind op de achterbank is in het zitje. En maak vooral ook afspraken met de dagopvang of baby-sitter dat je ze altijd zult bellen als je kind er op een bepaalde dag niet zal zijn, zoals gepland. Ik weet nu uit eigen ervaring dat zulke kleine voorzorgs-maatregelen zomaar het verschil kunnen uit- maken tussen leven en dood.”

Dit verhaal staat in Flair 51/52-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Vivienne GroenewoudGetty Images

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden