Angela de Jong Beeld Yara Brouwer, Dorian Jurne
Angela de JongBeeld Yara Brouwer, Dorian Jurne

PREMIUM

Angela de Jong (46): ‘Dat een Gordon of Johan Derksen mij niet zo aardig vindt, dat is dan maar zo’

Journalist Angela de Jong (46) kiest ervoor altijd haar ongezouten mening te geven in haar columns en op tv. Ondanks de bedreigingen en haters die ze daarmee op haar dak krijgt.

“Ik zou bijna willen zeggen: ik kán niet anders dan mijn ongezouten mening geven. Het is mijn werk en het is de bedoeling dat ik dat doe. Daarnaast is het natuurlijk een deel van mijn persoonlijkheid en ben ik in het echte leven ook vrij zwart-wit.

Het grappige is wel dat ik er vroeger meer moeite mee had, in de tijd dat ik nog als regio-verslaggever werkte. Als mijn chef me dan vroeg een column te schrijven over de gemeentepolitiek in ‘mijn gebied’, had ik een week buikpijn; ik had helemaal geen mening over die gemeentepolitiek.”

Stevig in m'n schoenen

“Met de jaren is dat veranderd. Ik denk dat het te maken heeft met mijn gegroeide zelfvertrouwen. Ik was nooit echt onzeker, maar sinds ik veertig ben en drie kinderen op de wereld heb gezet,sta ik nog steviger in mijn schoenen.

Bovendien: over tv heb ik wél een mening. Ik ben nooit bang om die te geven en ik heb nooit spijt van columns. Ik laat ze altijd van tevoren aan collega’s lezen, maar dat is meer voor mijn eigen gemoedsrust. Ik weet volgens mij vrij goed waarover ik het heb. Ze hebben nog nooit gezegd: ‘Angela, doe maar niet.’ En ja, dat soms iemand als Gordon of Johan Derksen me even niet zo aardig vindt, dat is dan maar zo.”

Dennis Schouten (27) openhartig over depressieve gevoelens

‘Heel vrolijk ben ik nooit. Ik heb één goede dag per week’

Boze wappies

“Er wordt soms heftig op me gereageerd. Ik kan er meestal wel om lachen en haal mijn schouders erover op. Ik deel uit, dus ik moet ook kunnen incasseren. Ik neem het ook niet altijd persoonlijk. Soms heeft de een een andere mening dan de ander. Dan discussieer je even en ga je weer over tot de orde van de dag.

Met boze onlinereacties kan ik al helemaal niets. Ik heb inmiddels geleerd dat de mensen die achter een computer het hoogste woord hebben, in het echte leven niet zo snel echt iets ondernemen. Ze staan niet te demonstreren voor mijn huis. In de coronatijd was het wel heftig: als ik toen iets schreef over vaccinaties, kreeg ik meteen een rits reacties van boze wappies. Maar dan nog kon ik goed bedenken: dit is online, dit is niet de echte wereld.

Ik heb wel een keer een serieuzere bedreiging aan de hand gehad. Die man bedreigde me met de dood. Mijn hoofdredactie heeft aangifte gedaan en die persoon is daadwerkelijk veroordeeld. Maar bang, nee, dat was ik nog steeds niet echt. Ik zoek het natuurlijk ook niet op. Als ik ergens live op televisie ben geweest, denk ik wel na. Ik ga niet in het donker nog even een heel eind naar een parkeergarage lopen, dat lijkt me niet handig.

Ik heb een olifantshuid gekweekt en ik ben ook wel blij dat ik pas bekend ben geworden nadat ik de veertig was gepasseerd. Daarom heb ik altijd wel wat medelijden met piepjonge kandidaten in talentenjachten of zo’n Famke Louise. Het is denk ik best lastig als je aan de ene kant wordt bewierookt en aan de andere kant de grond in wordt geschreven als je zo jong bent. Ik houd daar wel rekening mee.”‘

De verhalen van de andere Flair-vrouwen lees je in Flair 51/52-2022.

Merel Brons en Kimberly PalmaccioYara Brouwer, Dorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden