Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Xana (32) werd geboren met een wijnvlek op haar voorhoofd: ‘Er is niks aan mij om beschaamd over te zijn’

Xana (32) werd geboren met een wijnvlek op haar voorhoofd: ‘Er is niks aan mij om beschaamd over te zijn’

Xana (32) werd geboren met een wijnvlek op haar voorhoofd: ‘Er is niks aan mij om beschaamd over te zijn’

Xana (32) kwam met een wijnvlek op haar voorhoofd ter wereld.

“Ik ben geboren met een wijnvlek op mijn voorhoofd. Dat is een aangeboren vaatafwijking die gekenmerkt wordt door sterk uitgezette bloedvaatjes in de huid. Bij mijn geboorte was de vlek wit, maar met het ouder worden werd ie donkerder en wijnrood. De oorzaak is onbekend. Deze aandoening zou niet erfelijk zijn, al komen er in mijn familie meerdere vlekken voor, zij het niet in het gezicht. Ik heb dus gewoon de pech gehad dat de vlek zich op mijn voorhoofd manifesteerde.

Mijn ouders zullen vast geschrokken zijn, maar ze hebben er nooit veel drama van gemaakt. Uiteraard bezochten ze een specialist, maar toen bleek dat de vlek niet schadelijk was, besloten ze geen actie te ondernemen en mij later zelf de kans te geven om te beslissen of ik ’m wilde laten verwijderen of niet.

Mijn vlek is plat en doet geen pijn. Soms kan er een bloedvaatje uitrijpen. Dan komt er een klein jeukend bultje op en moet ik opletten dat ik niet te hard krab, want je hoofd kan flink bloeden. Maar de bultjes genezen vanzelf en verdwijnen.

Ik sta positief in het leven en heb nooit wakker gelegen van de wijnvlek. In Italië – waar ik een tijdje woonde en werkte – noemden ze de vlek una voglia. Volgens de Italianen is het een bewijs dat mijn moeder me erg graag wilde. Dat vind ik een mooie gedachte. De vlek – die ook nog eens de gekke vorm van een kruis heeft – maakt me uniek, dus waarom zou ik ’m laten verwijderen of camoufleren? Het zou toch vreemd zijn als mijn kinderen later een moeder zonder vlek hebben, terwijl op al mijn oude foto’s wél een vlek te zien is?

De wijnvlek heeft me nooit tegengehouden om mijn dromen na te jagen. De enige keer dat ik toch een beetje huiverig was, was toen ik bij Thomas Cook solliciteerde als reisleidster. Ik dacht dat ze me niet als ‘gezicht’ van de onderneming zouden willen, maar eerlijk gezegd is er nooit iets over gevraagd of gezegd, ook niet door toeristen.

Natuurlijk wordt er weleens naar mijn voorhoofd gestaard, maar meestal merk ik dat zelf niet op. Mensen mogen mij gerust vragen wat er aan de hand is. Omdat die vlek voor mij zo gewoon is, leg ik zelfs niet altijd de link. Zoals wanneer iemand vraagt of ik misschien gevallen ben.

Mijn broer kan zich soms wel boos maken over reacties of opmerkingen van anderen. Ooit waren we samen op een festival en merkte hij dat een groepje jongens mij uitlachte. Dus trok hij me mee, beschermend, terwijl ik zelf niks had gemerkt. Dat komt ongetwijfeld omdat ik vind dat er gewoon niks is om me voor te schamen.

Lees ook
Olivia (17) belandde in een rolstoel na een busongeluk: ‘Ik ben door het oog van de naald gekropen’

Ik ben heel dankbaar dat mijn ouders er zo goed mee omgingen. Hadden ze me van dokter naar dokter gesleurd voor een oplossing, dan had ik waarschijnlijk minder sterk in mijn schoenen gestaan. Om die reden ben ik bewust lid van een paar support groups op Facebook. Als ik lees dat ouders hun kind op tweejarige leeftijd al acht pijnlijke laseroperaties hebben laten ondergaan, uit vrees dat hun oogappel zal worden gepest met zijn of haar vlek, wil ik graag een beetje tegenwicht bieden.

Kijk naar mij, ik ben tweeëndertig jaar en er is me nog niks wereldschokkends overkomen! Voor mij is mijn kruisje echt een deel van mijn persoonlijkheid, dus ik zou het voor geen goud willen missen!”

Dit verhaal staat in de Flair Relax Lentespecial. Meer verhalen lezen? Bestel de Relax special hier

Tekst: Tessa van Herck | Fotografie: Greetje van Buggenhout | Styling: Liesbeth Diels | Visagie: Ad van Mierlo