Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Tatjana (30): ‘Op de momenten dat ik met vriendinnen ging stappen, maakten mensen knorrende varkensgeluiden’

Tatjana (30): ‘Op de momenten dat ik met vriendinnen ging stappen, maakten mensen knorrende varkensgeluiden’

Tatjana (30): ‘Op de momenten dat ik met vriendinnen ging stappen, maakten mensen knorrende varkensgeluiden’

Schrijfster Tatjana Almuli (30) dacht altijd dat alles goed zou komen als ze zou afvallen. Gewicht verliezen bleek echter niet de sleutel tot geluk, het verwerken van haar verleden wél. Nu voelt ze zich sterker dan ooit: “Het lukte eindelijk de pijn uit mijn kindertijd toe te laten.”

56 kilo

“56 kilo was ik kwijtgeraakt in tien maanden tijd. Een derde van mijn lichaamsgewicht, maar mijn negatieve zelfbeeld woog zwaarder dan ooit. De eerste maanden van mijn deelname aan het RTL-programma Obese voelde ik me high on life. Ik sportte twee keer per dag, at volgens een strak dieet, had een goede klik met mijn trainers en viel heel snel heel veel af. Het was precies hoe ik het me had voorgesteld toen ik het reclamespotje voorbij zag komen op tv. Dit programma zou al mijn problemen oplossen.

Dat ik in ondergoed op tv moest en het zwaar zou worden, maakte mij allemaal niks uit. Ik had er álles voor over om dun te zijn. Dan zou ik eindelijk kunnen beginnen met leven. Dan zou ik gelukkig zijn. Het afvallen werd een soort verslaving. Ik voelde mijn lichaam sterker worden en mijn uithoudingsvermogen groter. Familie, vrienden en crewleden hemelden me constant op. Iedereen was geobsedeerd door mijn vooruitgang. Het voelde lekker. Maar toen ik na drie maanden niet meer afviel, raakte ik in paniek.

Niemand kon achterhalen wat er misging, aangezien ik me goed aan alle schema’s hield. Ik maakte mezelf helemaal gek en ging nog minder eten en nog meer bewegen. Ik trainde met vuilniszakken om mijn lijf om meer te zweten en kreeg zo weinig voedingsstoffen binnen dat ik tussen sportmomenten door uitgeblust op bed lag. Totaal ongezond gedrag, dat ook nog eens werd gestimuleerd door mijn trainers. Alles voor een zo groot mogelijk verlies aan kilo’s. Alles voor het fantasieleven dat ik als kind al had van mezelf als dunne, succesvolle vrouw. Met pijn en moeite raakte ik tijdens het programma bijna zestig kilo kwijt.”

Dun maar doodongelukkig

“Maar het was niet genoeg. De maanden daarna stond ik nog steeds elke dag in de sportschool, mocht ik nog steeds niet van mezelf uit eten met vrienden of genieten van een glaasje wijn. Als ik nog nét iets meer afval, dan gebeurt het, vertelde ik mezelf. Dan word ik gelukkig. Maar wat ik ook deed, het gebeurde niet. Zelfs toen ik bijna een sixpack had, vond ik mezelf nog te dik. Ik kon stampvoetend en huilend naar mezelf in de spiegel staren omdat ik in mijn ogen een soort monster was. Uren paste ik outfits om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat ik met dat ene vetrolletje écht niet de deur uit kon. Dat deed ik dan ook niet.

‘Je bent jezelf kapot aan het maken, dit moet stoppen,’ zei mijn vriend. Na zo’n anderhalf jaar obsessief sporten en diëten, was ik totaal uitgeput en depressief. Alles draaide om het perfecte lijf. Ik was op mijn dunst, maar doodongelukkig. Een therapeut hield me voor ogen dat de oorzaak voor mijn slechte zelfbeeld nooit zou veranderen door een bepaald uiterlijk te hebben. Ik moest de laag onder het gewicht aanpakken. De laag waar nooit eerder een arts of therapeut aandacht voor had gehad.

De laag die ik nooit had durven aanboren. Ik besloot mijn extreme leefstijl los te laten en me voor het eerst in mijn leven te focussen op mijn binnenkant. Binnen de kortste keren was ik weer dertig kilo zwaarder, maar mentaal voelde ik me een stuk lichter. Voor het eerst voelde ik dat afvallen niet de sleutel tot geluk was. Maar hoe goed ik me voelde, zo veel zorgen maakte mijn omgeving zich. Dezelfde mensen die voor mij applaudisseerden toen ik mezelf kapotmaakte om dun te zijn, die mij prezen toen mijn haar uitviel, mijn huid grauw was en mijn ogen leeg waren, stonden nu vooraan omdat ze zich zogenaamd om me bekommerden.

Opeens realiseerde ik me hoe absurd er met dikke mensen wordt omgegaan. Mensen keken niet verder dan mijn lichaam. Ik was dik en dat zei alles. Het opende mijn ogen. Ik voelde dat het voor mij tijd was om te vertellen hoe het zit. Hoe gek een schoonheidsideaal je kan maken en dat er veel meer achter overgewicht zit dan mensen denken. Ik had altijd in schaamte geleefd. Het was klaar. Ik zou zelf de regie nemen over mijn leven en lichaam.”

Toevlucht

“Achteraf is mijn kindertijd de voedingsbodem geweest voor mijn slechte zelfbeeld. Ik ben geboren als oudste van drie kinderen van een Nederlandse moeder en een Servische vader. Het grootste deel van mijn jeugd woonden we in een klein appartement boven hun natuurvoedingswinkel in Amstelveen. Mijn ouders waren altijd druk met de zaak, het was pittig om het hoofd boven water te houden.

Daardoor kreeg ik als oudste dochter veel verantwoordelijkheden. Op mijn achtste moest ik al voor iedereen koken en een deel van het huishouden doen. Ik was een vurig kind en sprak het altijd uit als ik het ergens niet mee eens was. ‘Ik moet gewoon spelen,’ zei ik vaak. Mijn vader kon dit niet hebben. Hij was rigide en streng en vond vanuit zijn Oost-Europese cultuur dat hij als man aan het hoofd van ons gezin stond. Zijn wil was wet. We botsten vaak en explosief. Ik schreeuwde, hij sloeg. Er was altijd strijd.

Mijn moeder kon er moeilijk mee omgaan. Ze keurde het gedrag van mijn vader niet goed, maar ze durfde niet tegen hem in te gaan. Hij sloeg haar ook, soms zelfs zo erg dat ze onder de blauwe plekken zat. Op school vertelden we dan dat mama van haar fiets was gevallen. Ik wist als kind niet wat ik ermee aan moest. Het is heel intens om je moeder te zien huilen, om haar onmacht te zien. Ontelbaar vaak heb ik mijn ouders gesmeekt te scheiden, maar mijn moeder wilde geloven dat het beter werd. Hij was haar grote liefde.

Eten werd mijn toevlucht en vanaf mijn tiende ontwikkelde ik een eetstoornis. Ik kwam erachter dat ik mijn emoties kon begraven onder eten. Dus propte ik me zo vol dat ik er sloom en misselijk van werd. Ik hoefde mijn verdriet of angst niet meer te voelen omdat alle sensaties in mijn lichaam fysiek waren. Mijn lichaam had letterlijk geen ruimte meer over. Ik ging de eetbuien plannen. Als ik ’s ochtends ruzie had gehad met mijn vader, bedacht ik op school al dat ik ’s middags zou gaan eten om mijn pijn te verdoven.”

Lees ook
Gerdies dochter Lynn (10) overleed na een ‘geslaagde’ operatie: ”Dit kan niet!’ schreeuwde ik terwijl ik haar hand pakte’

Niet zichtbare eetbuien

“Eten werd mijn manier om het leven te dragen. Ik werd dikker en dikker. Mijn ouders waren te druk om er echt aandacht aan te besteden. Ik was altijd al een dik kind, had altijd honger en mijn maag zat nooit vol. Artsen en zorgprofessionals hadden telkens dezelfde boodschap: gezond eten en meer bewegen, dan komt het goed. Mijn ouders dachten dat ze deden wat ze konden. Ik speelde veel buiten en ons huis was gevuld met gezond eten uit hun winkel. Maar ze kregen geen grip op mijn overgewicht.

Mijn eetbuien waren ook niet zichtbaar: ik lag niet op de bank met chips en cola, mijn ouders vonden geen lege snoeppapiertjes. Ik at tijdens een eetbui bijvoorbeeld een half brood met hummus. Met drie kinderen en een druk leven, valt dat niemand op. Mijn ouders zijn uiteindelijk op mijn twaalfde uit elkaar gegaan. Mijn vader verdween uit ons leven en mijn moeder bleef achter met een failliete winkel en een flinke schuld. We kwamen in de bijstand terecht. Ik dacht altijd dat als mijn ouders zouden scheiden er rust zou komen in mijn leven, maar onrust bleef een constante.

Mijn moeder moest het alleen zien te rooien en dat kostte al haar tijd en energie. Hoe erg ik worstelde met mijn gewicht en mijn zelfbeeld, wist niemand. Voor mij was het een vanzelfsprekendheid. Zolang ik me kan herinneren, heb ik het gevoel gehad dat ik niks waard ben en niks kan. In groep drie maakten klasgenoten al opmerkingen over mijn dikke buik en dat ik niet zo snel kon rennen als zij. Zelfs juffen en meesters zeiden dat ik te dik was.”

Vergelijken met anderen

“Ik vergeleek mezelf voortdurend met anderen op uiterlijk, sociaal en intellectueel vlak en iedereen kwam beter uit de bus dan ik. Op zeldzame momenten dat ik met vriendinnen ging stappen, maakten mensen knorrende varkensgeluiden. En het is me altijd bijgebleven dat een lallende puber-jongen zei: ‘Je hebt een knap gezicht, maar je bent fucking dik. Als je afvalt, zou ik wel met je zoenen.’”

Dit is een Real Life uit Flair. Het hele verhaal lees je in Flair 16-2022. Deze ligt van 20 t/m 26 april in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

tekst Jadrike Boels | fotografie Yara Brouwer | visagie Sisley Angenois