Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Splinter Chabot (26): ‘Mijn suïcidale gedachten waren bevrijdend: als ik het doe, hebben mijn ouders maar heel even verdriet’

Splinter Chabot (26): ‘Mijn suïcidale gedachten waren bevrijdend: als ik het doe, hebben mijn ouders maar heel even verdriet’

Splinter Chabot (26): ‘Mijn suïcidale gedachten waren bevrijdend: als ik het doe, hebben mijn ouders maar heel even verdriet’

Het gaat Splinter Chabot (26) voor de wind. Zijn bestseller Confettiregen wordt verfilmd, hij heeft een eigen talkshow en een nieuwe roman. “Soms lijkt het of ik in een droomwereld leef, maar het is niet zo dat het me allemaal komt aanwaaien. Net als bij iedereen zijn er hordes die ik moet nemen.”

Hij is stil

Splinter Chabot is stil. Zo’n vijf seconden, maar die voelen als een eeuwigheid wanneer je met de flamboyant energieke schrijver en presentator praat. Je zou die rappe babbel zijn handelsmerk kunnen noemen, zoals ook de zwarte hoornen bril en veelkleurige kleding bij hem horen. Maar Splinter is meer dan die buitenkant, meer dan alleen een vlotte prater. Hij weet wat hij zegt en hoe hij het moet zeggen.

Volzinnen, zonder haperingen. De woorden raken doel, raken niet verstrikt in holle frasen. Niet zo vreemd dus, dat Splinter van 2017 tot 2019 voorzitter van de JOVD was, een politiek onafhankelijke jongerenorganisatie. En niet zo vreemd, dat hij bij Matthijs van Nieuwkerk als tafelheer regelmatig politieke duiding mocht geven en vervolgens een eigen programma kreeg (Splinter in de politiek) én een talkshow: SPLNTR! Het maakte hem in korte tijd tot een publiek persoon, net als zijn vader, schrijver Bart Chabot. Een succesvol persoon ook, want alles wat de toch nog maar 26-jarige Splinter doet, lijkt in goud te veranderen.

Splinter is onvermijdelijk. Op televisie en in de literaire wereld; zijn debuut Confettiregen stond zeventien weken lang in de bestseller-lijst, wordt verfilmd en zijn nieuwe roman Als de hemel genoeg ruimte heeft ligt net in de winkel.

Kost veel energie

Maar nu is het dus even stil. Splinter kauwt op de vraag of hij weleens moe is. De koek op, de batterij leeg, dat gevoel. “Jawel, jawel,” zegt hij, “het is weleens stil. Er zit wel een wervelwind in mij, een niet te stillen honger, maar sommige dingen kosten wel degelijk veel energie. Na het laatste seizoen van mijn talkshow kreeg ik ineens last van mijn schouder, voelde ik dat er langere tijd constante spanning was geweest.

Daar moet ik dan echt even van bijkomen. Net als na het schrijven van een boek. Toen mijn nieuwe roman af was, moest ik in bed liggen om dat emotioneel te verwerken en mijn energie weer te vinden. Ik was leeg, uitgemergeld, had alles van mijn lichaam gevraagd wat mogelijk was. Het zijn de dagen dat ik geen interviews moet doen, want dan ben ik zo emotioneel dat ik makkelijk in tranen uitbarst. Dan is de praatmachine even stil. Maar dat gebeurt niet vaak, ik kan vrij goed door galopperen.

Ik boor mijn creativiteit aan door iets te ervaren. Dat betekent dat je heel veel van je lichaam vraagt, want ik beleef het op dat moment niet echt, maar zo voelt het wel. Dat zuigt energie. Wat ik overigens niet erg vind. Ik vind het ook mooi, die uitputting, en het is nou eenmaal de manier waarop ik werk. Dat merkte ik al bij Confettiregen, mijn debuut over mijn coming-out.

Ik stond op, ontbeet niet, draaide mijn grote roze zandloper om en begon te werken. Als die na drie uur leeg was, mocht ik van mezelf iets eten, even op de bank liggen en dan weer door. Ik schreef dat boek in een maand tijd. Langer had ik er ook niet over kunnen doen, door het schrijven beleefde ik alles opnieuw. Ik werd opnieuw verliefd, voelde weer de angsten en onzekerheden van die tijd: alles kwam terug. Voor het boek en het creatieve proces was dat goed, maar ik schrok er wel van. Ik voelde me kwetsbaar, instabiel.”

Het boek

“Ja. Het boek heeft ervoor gezorgd dat ik dingen begreep, dat ik wist waar mijn wortels zaten en hoe ik ben gevormd. En ik kon mijn ouders en drie broers hierdoor eindelijk tot in detail uitleggen hoe ik me had gevoeld. Ik kom uit een heel open en warm gezin, maar je hebt eigenlijk nooit de tijd om zo’n lang gesprek met elkaar te voeren. Met dit boek kon ik alles duiden. Want zelfs als je uit een heel begripvol gezin komt, kan het in je hoofd nog een hele zoektocht zijn. Een eenzame worsteling. Ook daarom is het boek belangrijk voor me: ik wilde laten weten dat je je heel eenzaam kunt voelen, terwijl je dat niet echt bent. Er zijn heel veel mensen om je heen die op hetzelfde moment dezelfde wandeling maken, maar je ziet elkaar niet omdat je allemaal in die schaduw zit.

Als puber zet je je af tegen alles en iedereen. Je ouders zijn stom, je docent begrijpt je niet en het instrument dat je al jaren bespeelt, doet niet meer wat je wilt. Dat los je op door naar je kamer te gaan en de deur dicht te smijten. Dan heb je er even geen boodschap meer aan. In mijn geval was het anders. Er was iets in mijn lichaam – een gevoel, een emotie – dat ik niet kon plaatsen. Ik werd verliefd op een jongen, maar dat wilde ik helemaal niet.

De beelden op televisie van mensen die in elkaar werden geslagen tijdens de Pride in Rusland kende ik, ik las in de krant over landen waar bepaalde liefdes verboden waren. Ik was nog een kind, begreep het niet helemaal, maar ik nam het wel allemaal mee. En ik wilde helemaal geen onderdeel zijn van iets wat het leven nog ingewikkelder maakte. Ik was een puber, ik wilde niet anders zijn dan de rest.”

Lees ook
Myrthe (32) verloor haar broer: ‘Rouw gaat niet over, maar het wordt onderdeel van het leven’

Een eind aan maken

“Ik wilde dezelfde fiets en dezelfde schooltas als de anderen. Ik stond al wel graag op het podium, kleedde me anders, maar dat was iets waarvoor ik zelf koos, wat ik zelf in de hand had. Over die emoties en gevoelens had ik geen controle, daar kon ik niet voor weglopen. Dus zat ik op mijn slaapkamer met de gordijnen dicht. Met een naar gevoel in mijn buik. Je haatte jezelf, speelde zelfs met de gedachte er een eind aan te maken. Veel jongeren die dit proces doormaken, worstelen met suïcidale gedachten. Dat is nooit een oplossing, maar wel bijna een normaal onderdeel van het proces.

Ik spreek vaak jongeren die hetzelfde hebben doorgemaakt en ook met die gedachte speelden. Voor buitenstaanders klinkt dat misschien vreemd, maar het is minder heftig dan het lijkt. Het was voor mij zelfs een bevrijdende gedachte: als ik dit doe, hebben mijn ouders maar heel even verdriet, niet de rest van hun leven. Dat is natuurlijk een slechte gedachte en het is niet waar, maar voor mij voelde dat toen zo en dat gaf me de regie weer in handen.”

Het hele interview met Splinter lees je in Flair 15-2022. Deze ligt van 13 t/m 19 april in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier

Tekst: Marcel Langedijk | Fotografie: Bart Honingh | Visagie: Linda Huiberts