Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Shirley (35) had na haar bevalling vijf jaar lang pijnklachten: ‘Ik kon niet langer dan een kwartier zitten, staan of lopen

Shirley (35) had na haar bevalling vijf jaar lang pijnklachten: ‘Ik kon niet langer dan een kwartier zitten, staan of lopen

Shirley (35) had na haar bevalling vijf jaar lang pijnklachten: ‘Ik kon niet langer dan een kwartier zitten, staan of lopen

Shirley (35) is getrouwd en heeft een zoon van zes. Na haar bevalling had ze vijf jaar lang pijnklachten, maar volgens de behandelaren zouden die tussen haar oren zitten. Want die bekkeninstabiliteit die ze tijdens haar zwangerschap had gekregen, moest inmiddels wel over zijn.

Bekkeninstabiliteit

“In week 24 van mijn zwangerschap kreeg ik bekkeninstabiliteit. Vervelend, maar het hoort erbij, dacht ik. Ik kreeg oefeningen en na mijn bevalling dacht ik: het komt vanzelf goed. Maar toen ik eenmaal thuis was en de trap opliep, zakte ik in elkaar. Ik had enorme pijnscheuten in mijn bekken, maar mijn kraamhulp zei: ‘Je bent vast oververmoeid, ga maar even rusten.’

Helaas hielp rust niets. Ik lag letterlijk te gillen als ik me omdraaide en durfde niet meer te gaan slapen, uit angst dat ik me ongemerkt zou omdraaien en weer zo’n pijnscheut zou krijgen. Ik had me mijn kraamtijd voorgesteld als een sprookje, maar ik kon niet eens uit bed komen om te plassen of mijn zoontje in bad te doen.

Toen mijn fysiotherapeut me thuis kwam bezoeken, schrok ze zich dood. Ze had verwacht dat ik de standaard bekkeninstabiliteit had, waar vrijwel iedereen goed doorheen komt, maar zoiets als dit, zulke heftige klachten die ook na de bevalling aanhielden, had ze nog nooit gezien.”

Moedeloos

“Ik werd doorgestuurd naar een gespecialiseerde fysiotherapeut. Ik voelde me serieus genomen en was optimistisch. Maar hoe meer teleurstellingen volgden – omdat er ondanks alle behandelingen die ik probeerde geen oplossing leek te komen – hoe moedelozer ik werd.

Toch weigerde ik me bij mijn situatie neer te leggen. Ik was 28 jaar gezond geweest. Er moest een oorzaak zijn, dus een oplossing. Ik kwam bij een orthopedisch chirurg terecht. Die maakte op mijn aandringen foto’s, maar zei ook: ‘Het is pas twee maanden na je bevalling, alles is nog week en het hoort erbij.’

Ik kreeg osteopathie en chiropractie, maar het hielp allemaal niets. Daarna volgden een MRI en een botscan, maar ook daar kwam niets uit. Vervolgens kreeg ik te horen dat er niets met mijn lichaam aan de hand was, ze wel onderzoeken konden blijven doen, maar dat het hier verder ophield. Terwijl ik niet langer dan een kwartier kon zitten, staan of lopen. Mijn bekken en stuitje schoten steeds scheef. Elke twee uur moest ik gaan liggen, ik kon mijn zoontje niet eens optillen. Ik was een scheve blokkentoren, met overal compensatiepijn.”

Tussen je oren

“Van meerdere behandelaren hoorde ik: ‘Het zit tussen je oren, je moet er maar mee leren leven.’ Er was zelfs een orthopedisch chirurg die zei: ‘Wat doe je hier met dit lekkere weer? Denk gewoon niet aan de pijn en ga leuke dingen doen en weer werken.’

Werken heb ik geprobeerd, twee halve dagen, daarvan moest ik drie dagen bijkomen. Bij het UWV liep ik ook tegen weerstand op. Zes maanden na de bevalling zou bekkeninstabiliteit niet meer bestaan. Ik oogde gezond en kreeg te horen: ‘Je kunt meer dan je denkt, ik adviseer je gewoon door de pijn heen te gaan.’ Ik werd niet geloofd door de arbo, ook die arts kon niets op papier zetten, want ‘een rammelend bekken’ is geen officiële diagnose, terwijl ik echt rouwde om het verlies van mijn gezondheid en toekomst.”

Lees ook
Melody (27) heeft endometriose: ‘Met een ‘menstrueren is geen feestje’ werd ik weer naar huis gestuurd’

Trauma-stand

“Uiteindelijk bleek behandelaar nummer dertig, na ruim vijf jaar chronische pijn, mijn golden ticket. Ik was al mijn vertrouwen kwijt, maar via een lotgenotengroep kwam ik op het spoor van een behandelaar die gespecialiseerd is in bekkeninstabiliteit en chronische pijn. Ik besloot er nog één keer voor te gaan.

Met resultaat: volgens hem stond mijn lichaam door mijn zware bevalling nog steeds in een trauma-stand en werden alle behandelingen gezien als een aanval. Mijn lichaam probeerde me te beschermen door te blokkeren. Ik had verklevingen in mijn bindweefsel, waardoor de signalen tussen hersenen en lichaam niet goed verzonden en ontvangen konden worden, daarom stond mijn ‘alarmstand’ altijd aan.

Zie je nu wel, dacht ik, ik ben niet gek, het zat niet tussen m’n oren! Voor mij was het dé bevestiging dat ik nog meer op mijn gevoel kan vertrouwen. Ik heb een intern revalidatietraject gevolgd waardoor mijn lichaam is gereset. Eindelijk ben ik pijnvrij, ik werk weer en ben de moeder die ik wil zijn.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Vivienne Groenewoud | Fotografie: Bart Honingh | Visagie: Linda Huiberts