Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Sanne (31) vindt haar schoonmoeder vreselijk: ‘Als zij in de buurt komt wonen, ga ik misschien wel weg bij Rick’

Sanne (31) vindt haar schoonmoeder vreselijk: ‘Als zij in de buurt komt wonen, ga ik misschien wel weg bij Rick’

Sanne (31) vindt haar schoonmoeder vreselijk: ‘Als zij in de buurt komt wonen, ga ik misschien wel weg bij Rick’

Sanne (31) is gek op haar vriend, maar van haar schoonmoeder wordt ze helemaal tureluurs. Die doet namelijk niets anders dan praten, over alles – maar vooral over niets. “Ik snap wel dat ze op elke werkplek knettergek van haar werden.”

“Rick en ik zijn vijf jaar bij elkaar en zijn heel gelukkig. Hij is de man die bij mij past, we kunnen ontzettend lol hebben samen. Ik zie in hem zelfs de vader van mijn kinderen. Toch overweeg ik weleens om onze relatie te verbreken. Ik heb namelijk verschrikkelijk moeite met zijn moeder. Als zij haar nieuwste plannen doorzet en bij ons in de buurt komt wonen, zou het weleens zo kunnen zijn dat ik bij Rick wegga, hoe erg ik dat dan ook zal vinden.”

Vreselijke schoonmoeder

“Toen we elkaar ontmoetten, duurde het zo’n halfjaar voordat ik zijn ouders leerde kennen. Rick had me al van alles over hen verteld. Het waren leuke mensen, zei hij. Wel tegenpolen; zijn vader was nogal gesloten en zijn moeder een flapuit. Ze is soms wat druk, zei hij – maar daar zou ik wel aan wennen.

Al tijdens de eerste ontmoeting merkte ik dat de omschrijving  ‘soms wat druk’ nogal een eufemisme was. Mijn schoonmoeder doet niets anders dan praten, over alles – maar vooral over niets. Ze kan daar niets aan doen, zegt ze zelf.

Ze heeft ADHD. Dat is een jaar of tien geleden vastgesteld, toen ze voor de zoveelste keer vastliep in een baan. Waar ze ook werkte, er was altijd wel gedoe met collega’s. Ze kwam bij een arts, die een diagnose gaf die echt een hoop verklaarde. Maar medicatie wil ze niet. ‘Ik ben zoals ik ben en daar moeten de mensen het maar mee doen,’ zegt ze erover, met een zelfvoldane glimlach. Werken, daar taalt ze niet meer naar, sinds ze ook bij een vrijwilligersbaantje met stampij is vertrokken.

Veel vrienden heeft ze niet, hooguit een paar buurvrouwen die ze weleens ziet. Maar ze heeft een man die haar op handen draagt, en haar drie zoons, van wie Rick de oudste is, zijn al net zo. Daardoor legt ze de reden dat het met een hoop mensen niet klikt nog altijd buiten zichzelf. ‘Ik wil wel hoor,’ roept ze vaak – en dat klopt. Zij wil niets liever dan contact maken, maar ze doet dat op een manier die enorm benauwend is. Ze zuigt zich als een vampier aan je vast.”

Ze praat continu

“In het begin kon ik de humor er nog wel van inzien. Ze was duidelijk blij dat Rick een vriendin gevonden had en heette me van harte welkom. ‘Laat de mannen maar praten,’ zei ze, terwijl ze op de stoel naast zich klopte.  ‘Ik wil jou graag beter leren kennen!’  Met de moeder van mijn ex had ik leuk contact gehad en ik wilde er ook nu oprecht het beste van maken.

Maar het viel me al snel op dat ze alleen maar aan het ‘zenden’ was. Ze vroeg me van alles, maar luisterde nooit mijn hele antwoord af. Telkens was er wel iets wat haar ergens aan deed denken en dan nam ze het gesprek over. Oeverloze verhalen kwamen eruit. ‘Ik vind je geweldig,’ zei ze toen ik die eerste keer vertrok.

Ik had vier uur non-stop naar haar geluisterd, van mij wist ze amper iets, dus waar ze die mening op baseerde, snapte ik eigenlijk niet goed, zei ik grappend tegen Rick. Kennelijk vond ze me een goede luisteraar? Rick lachte schaapachtig, zei dat zijn moeder wat apart was. Maar ze had een goed hart, benadrukte hij.”

Van de hak op de tak

“Dat werd mij wel duidelijk, de tijd erna. Ze nodigde ons vaak uit, kocht cadeautjes voor me, wilde graag met mij winkelen. ‘Ik ben zo blij dat ik nu ook een dochter heb,’ herhaalde ze vaak, waarbij ze me innig tegen haar borsten aan drukte. Ik glimlachte en vond het fijn om zo geaccepteerd te worden – al was ik elke keer totaal uitgeput als ik haar gezien had.

Ze is moeilijk te volgen, springt van de hak op de tak. Alles wat ze voelt en meemaakt wil ze delen, of het nu gaat om de smaak van het koekje dat ze eet, of om wat ze van het weer vindt. Ik snap wel dat ze op elke werkplek knettergek van haar werden. Ik snap eerlijk gezegd niet hoe haar man en Rick en zijn broers het met haar uithouden. Maar die hebben een leven lang oefening achter de rug, ze lijken immuun voor haar geworden te  zijn. Of ze draaien zich om als ze weer eens verzandt in een verhaal waar geen einde aan komt. Ik durf dat niet.

Natuurlijk heb ik van alles geprobeerd om haar af te remmen. Ik heb haar zelfs eens een heel eerlijke mail geschreven, dat ik soms de balans in onze gesprekken miste. Ze reageerde positief, beloofde beterschap – maar er veranderde niets.”

Lees ook
Imke (41) voelt geen liefde meer voor haar vriend: ‘Maar ik blijf bij hem vanwege zíjn kinderen’

Favoriete prooi

“Rick snapt mijn worsteling maar tot op zekere hoogte. Hij blijft benadrukken dat ze het zo goed bedoelt. Dat ik zelf actiever moet worden in het gesprek, me niet zo moet laten overrompelen. Maar ik kan al niet zo goed voor mezelf opkomen en bij haar, toch een oudere vrouw, lukt het al helemaal niet.

Ik hoop nu al jaren dat de broers van Rick ook eens een vrouw meenemen, zodat er wat bliksemafleiders komen. Maar dat schiet niet op. Nog steeds ben ik de enige vrouw als we met het gezin bij elkaar zijn. Ik ben altijd haar favoriete prooi.

Tot nu toe was het allemaal nog wel uit te houden. Zo vaak gaan we niet naar Ricks ouders, misschien eens per maand. En door me af en toe ziek voor te doen, of zogenaamd heel druk te zijn met een spoedklus van mijn werk, kom ik ook nog weleens onder een bezoekje uit.

Maar sinds Rick en ik hebben laten vallen dat we over kinderen nadenken, heeft zijn moeder het plan om dicht bij ons te gaan wonen. Dat lijkt haar echt zó gezellig, heeft ze nu al honderd keer geroepen. Dan kan ze zomaar komen aanwaaien – haar ogen gaan ervan glanzen als ze het zegt – en hebben wij altijd oppas bij de hand.”

De wens van mijn schoonmoeder

“Haar wens is mijn nachtmerrie: ik moet er niet aan dénken haar zo dicht in de buurt te hebben. En haar als oppas van mijn kinderen, dat lijkt me ook niets. Ik breng ze veel liever naar de crèche, in plaats van telkens met haar geconfronteerd te worden. Maar zij heeft hun huis al te koop gezet. 

‘Ach joh, dat loopt niet zo’n vaart,’ zegt Rick erover. Maar dat stelt me niet gerust. We moeten haar vertellen dat we dit niet willen, zeg ik vaak tegen Rick. Maar die wimpelt mij dan af; hij wil zijn moeder niet kwetsen. Het voelt alsof ik tussen twee vuren sta. Enerzijds wil ik de situatie niet op de spits drijven. Maar ik wil zo ook echt niet verder. Er móét iets gebeuren. Hoe erg ook, soms lijkt mij onze relatie verbreken toch de aantrekkelijkste oplossing…” 

Dit verhaal komt uit Flair 36-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan hier.

Tekst: Lydia van der Weide | Beeld: Getty Images