Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Sabrina (23) heeft FAS: ‘Mijn biologische moeder ontkent dat ze dronk tijdens de zwangerschap, ik denk dat ze zich schaamt’

Sabrina (23) heeft FAS: ‘Mijn biologische moeder ontkent dat ze dronk tijdens de zwangerschap, ik denk dat ze zich schaamt’

Sabrina (23) heeft FAS: ‘Mijn biologische moeder ontkent dat ze dronk tijdens de zwangerschap, ik denk dat ze zich schaamt’

Sabrina Luesink (23, werkt op een biologische kwekerij en is student) heeft door FAS vooral moeite met haar geheugen en concentratie.

Diagnose Foetaal Alcohol Syndroom

“Soms zeg ik tegen mijn vriend: ‘Mag ik jou vanmiddag weer op de trein zetten?’ Het wordt me dan allemaal te veel. Inmiddels weet hij wel hoe ik in elkaar zit. We kennen elkaar al twee jaar en hij begrijpt dat ik soms overprikkeld raak en dan even alleen moet zijn om tot rust te komen. Op de middelbare school had ik dat overprikkelde gevoel in de klas soms zo sterk dat ik begon te smijten met boeken. Stilzitten en opletten, al die kinderen om me heen, ik kon het soms niet aan.

Toch konden ze niet vinden wat er met me aan de hand was. Een tijdje werd er gedacht aan autisme, maar dat bleek het niet te zijn. Vanaf mijn vijfde woon ik bij een pleeggezin omdat mijn biologische moeder niet in staat was voor me te zorgen. Omdat ik behoorlijk vastliep in mijn puberteit en mijn pleegmoeder had gehoord over FAS, besloten we mij daarop te laten onderzoeken.

Al snel bleek dat veel kenmerken van de aandoening op mij van toepassing waren. Niet alleen die slechte concentratie, maar ook fysieke problemen zoals een slechte darmwerking en problemen met mijn gebit. Daarnaast ben ik maar 1,54 meter lang, heb ik scoliose (een kromgegroeide wervelkolom, red.) en had ik als baby heupdysplasie. De officiële diagnose kreeg ik toen ik zestien was.”

Ontkenning

“FAS houdt in dat je moeder tijdens de zwangerschap zou hebben gedronken. Mijn pleegmoeder heeft het weleens aan mijn biologische moeder gevraagd, maar die heeft dat altijd ontkend. Ik denk dat ze zich ervoor schaamt. Ik heb niet de behoefte om daarom boos op haar te zijn, dat heeft toch geen zin. Ik was vooral blij dat ik nu wist wat er met me aan de hand was en daarmee verder kon. Door FAS heb ik namelijk ook hulp kunnen krijgen bij de dingen waar ik tegen aanloop in mijn dagelijks leven.

Ik heb ambulante hulp die me helpt bij het maken van planningen. Boodschappen doen bijvoorbeeld is voor mij een grote opgave. Ik moet echt een lijst maken van de dingen die mee moeten naar de winkel: portemonnee, sleutels, jas, maar vooral ook mijn boodschappenlijstje. Zonder lijstje heb ik bij de supermarkt geen idee wat ik ook alweer moest kopen. Het maken van het lijstje op zich kost me al moeite, daar ben ik minstens twintig minuten mee bezig. Als ik op dat moment veel stress heb, vergeet ik ondanks het lijstje alsnog nog de helft van mijn boodschappen.”

Rust op de boerderij

“Leren gaat me dan wel weer redelijk goed af. Ik heb de mavo afgerond en een aantal havo-vakken kunnen doen. Daarna wilde ik graag een studie toegepaste biologie volgen, maar dat is me helaas niet gelukt omdat het me te veel werd. Nu probeer ik door thuisstudies – ecologie, scheikunde, bijenteelt – toch het een en ander te leren. Want studeren in een andere plaats zit er voor mij niet in.

Als ik een dagje naar de grote stad ga, overvalt de drukte me; ik raak in paniek en wil alleen maar naar huis. Thuis ben ik dan niet te genieten en moet ik een paar dagen bijkomen. Het is daarom maar goed dat ik op een boerderij woon. Ik kom tot rust als ik in de tuin werk – ik heb zelf een biologische moestuin en bijentuin aangelegd – of lekker naar muziek luister. Ook even tafeltennissen helpt me om te ontladen.”

Lees ook
Gina heeft Molukse roots: ‘We spraken thuis over het verleden, maar nooit over het verdriet’

Toekomst

“Over mijn toekomst nadenken doe ik niet. Zodra ik daarmee begin, kan ik het niet overzien en verzand ik in allerlei details. Ik kan van tevoren maar moeilijk inschatten wat ik wel en niet aankan. Daarom heb ik inmiddels geleerd om het leven maar gewoon te laten komen zoals het komt, dat werkt voor mij het beste. Hoewel ik van FAS-lotgenoten weleens hoor dat zij het moeilijk vinden om relaties of vriendschappen te onderhouden, heb ik dat gelukkig niet.

Ik heb inmiddels al twee jaar een relatie met mijn vriend, die ik via Tinder ontmoette. Ik vertelde hem al heel snel dat ik FAS heb. Hij schrok daar niet van. Misschien omdat hij de opleiding sociaal werk volgt en daardoor wat meer weet over dit soort dingen. In het begin van onze relatie wees mijn pleegmoeder me erop dat ik me er niet te veel in moest verliezen. ‘Er is nog meer in het leven,’ zei z. Daar ben ik haar dankbaar voor, want inmiddels weet ik dat ik ook in een relatie goed rekening moet houden met de ruimte die ik nodig heb. Mijn vriend begrijpt het gelukkig goed als ik even tijd alleen wil doorbrengen.”

Naast Sabrina, vertellen ook Marlies en Deborah over hun diagnose met FAS. Hun verhalen lees je in Flair 18-2022, de editie die van 4 t/m 11 mei in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Merel Brons | Fotografie: Petronellanitta