Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Rianne werd verliefd op haar patiënt die in coma lag: ‘Ik wist direct hij een bijzonder iemand was’

Rianne werd verliefd op haar patiënt die in coma lag: ‘Ik wist direct hij een bijzonder iemand was’

Rianne werd verliefd op haar patiënt die in coma lag: ‘Ik wist direct hij een bijzonder iemand was’

Als Rianne (30) tijdens haar werk in het ziekenhuis Bob ziet liggen, voelt ze meteen een connectie. Tegen alle beroepscodes in wordt ze verliefd op hem. Eén probleem: Bob ligt in coma. “Soms zag ik zijn arm bewegen of zijn ooglid trillen, dan groeide mijn hoop dat de artsen het mis hadden.”

Kunstmatige coma

“Iedereen kent die uitdrukking wel, over hoe ogen de spiegels zijn van iemands ziel. Ik had dat nooit eerder zo sterk ervaren als toen ik Bob voor het eerst in zijn ogen keek. Ik wist direct dat hij een bijzonder iemand was. Maar hem als potentiële date zien, daar leende de situatie zich niet bepaald voor. Bob lag namelijk in een kunstmatige coma nadat hij een schedelbasisfractuur had opgelopen. Hij was van een hoge ladder gevallen tijdens zijn werk. Toen hij werd binnengebracht, was hij nog bij bewustzijn, maar bij de scan bleken botsplinters in zijn hersenen te zijn gedrongen en daar inwendige bloedingen te veroorzaken.

Door de ernst van zijn verwondingen werd Bob zo snel mogelijk in een coma gebracht om zijn hersenen te ontzien. Ik werk in het ziekenhuis waar hij werd binnengebracht en hoorde de artsen over hem praten. Ze zeiden dat ze niet zeker wisten of hij het wel zou halen, en als dat wel zo was, zou hij waarschijnlijk niet meer kunnen lopen of praten. Ik was niet lang daarvoor afgestudeerd en net begonnen in dit ziekenhuis. Door mijn onervarenheid had ik nog best wat moeite om dit soort tragische cases van me af te zetten.

Ook de situatie van Bob. Vreselijk, zo’n jonge kerel. Hij zou zijn hele leven nog voor zich moeten hebben. Ik vond het een afschuwelijk idee dat zo’n levenslustige, sportieve man van mijn eigen leeftijd waarschijnlijk nog maar een paar uur, hooguit een paar dagen te leven had. Ik voelde de behoefte om iets voor hem te doen, hem steun te bieden, maar ik wist niet hoe. Bovendien was hij niet eens mijn patiënt. En al was hij dat wel, dan zou het niet professioneel zijn om zo bij hem betrokken te raken. Het zou mijn werk alleen maar in de weg staan, dat is zo ongeveer een van de eerste dingen die je leert tijdens een opleiding in de zorg.”

Hulpeloos

“Toch betrapte ik mezelf tijdens mijn dienst erop dat ik steeds even binnenliep op de intensive care. Het raakte me echt om hem daar zo hulpeloos te zien liggen. Ik zei tegen mezelf dat ik me niet zo moest aanstellen, ik zou wel vaker moeten werken met mensen die er ernstig aan toe waren. Hallo, ik was verpleegster! Maar toch. Er was iets met Bob waardoor ik zijn situatie niet van me af kon zetten.

Hoewel het grootste gedeelte van zijn gezicht schuilging onder slangetjes en buisjes en ik hem helemaal niet kende, voelde ik me emotioneel bij hem betrokken. Die onverklaarbare betrokkenheid kon ik later enigszins duiden toen Bobs vrienden en familie binnen begonnen te druppelen. Hij en ik bleken wederzijdse kennissen te hebben: een leuk stel dat ik kende van de sportschool.

Als zij hem graag mochten, moest het wel een leuke vent zijn, redeneerde ik. Ik wilde ze verder niet storen in hun verdriet, en ook Bobs familie niet, die af en aan liep. Maar buiten de bezoekuren om liep ik zo vaak als ik kon even bij hem langs. Soms zag ik zijn arm bewegen of zijn ooglid trillen, dan groeide mijn hoop dat de artsen het mis hadden.

Steeds als ik even bij hem was, praatte ik tegen hem. Dan zei ik dat hij moest blijven vechten. En tegen alle verwachtingen in werd zijn situatie niet slechter, maar begon hij op te knappen. De artsen hadden het al over een klein wonder! Na een paar weken werd Bob van de intensive care gehaald en mocht hij naar een gewone afdeling, waar ik een van de verpleegkundigen was die hem verzorgden. Heel fijn, want nu kon ik hem een beetje onder mijn hoede nemen.”

Lees ook
Roshina Bagh (30) vertelt hoe het er echt aan toegaat achter de schermen van ‘Temptation island’

Geruststellend

“Op een dag, tijdens het wassen, opende Bob zijn ogen. Het was alsof hij me recht aankeek. Ik ging meteen een arts halen. Wakker worden uit een coma gebeurt niet zoals in films, waarbij een patiënt meteen helemaal bij is. Het is een geleidelijk proces dat dagen en soms weken kan duren. Her en der beginnen de hersenen op te starten en te reageren op geluiden, aanrakingen en licht. Langzamerhand gaat een patiënt ook dingen en mensen herkennen, maar praten lukt dan weer niet direct. Toch ging het elke dag iets beter. Bob communiceerde niet, maar hij leek me regelmatig bewust aan te kijken als ik bezig was hem te wassen of zijn verband te verwisselen. Soms leek het of hij iets wilde zeggen.

Ik merkte dat ik ervan moest blozen. Zijn moeder, een heel open, hartelijke vrouw, merkte het ook: ‘Hij kijkt anders naar jou dan naar de andere verpleegsters. Volgens mij vindt ie je leuk!’ Stiekem genoot ik ervan dat te horen. Ik sloofde me voor hem uit, verlangde ernaar een lach op zijn gezicht te zien. Ik vroeg me af hoe hij er dan zou uitzien. Toch stopte ik dat soort gedachten meestal meteen weer weg. Het was mijn eerste prioriteit om hem zo snel mogelijk op te laten knappen. Hij was steeds maar voor korte tijd wakker. Elke keer dat ik merkte dat hij moe werd, zei ik dat het goed met hem zou komen. Pas dan viel hij in slaap, alsof het hem geruststelde dat te horen.”

 Dit is een Real Life uit Flair. De rest van Riannes verhaal lees je in Flair 12-2022. Deze ligt van 23 t/m 29 maart in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier

Tekst Vivienne Groenewoud