Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Florine (32) begon vanwege geldproblemen een wietplantage: ‘We hebben ons met ijskoude criminelen ingelaten’

Florine (32) begon vanwege geldproblemen een wietplantage: ‘We hebben ons met ijskoude criminelen ingelaten’

Florine (32) begon vanwege geldproblemen een wietplantage: ‘We hebben ons met ijskoude criminelen ingelaten’

Toen Florine (32) en haar vriend Thomas in financiële problemen raakten, was hun oplossing: een wietplantage op zolder beginnen. Dat bleek geen goed idee…

Geldproblemen

“Vanuit de voortuin kijk ik door het raam naar binnen. Thomas zit aan tafel achter zijn laptop. De gedachte dat ik naar binnen moet, benauwt me. Ik wil terug naar de tijd dat ik moe was van het harde werken en niet van het piekeren en de voortdurende steen in mijn maag waarmee ik rondloop. Thomas is verdiept in een of andere site over kweeklampen. Kweeklampen. Voor de zolder, die vol staat met wiet.

Hoe ben ik hierin terechtgekomen, vraag ik me voor de duizendste keer af. En belangrijker: hoe kom ik er weer uit? We zijn niet de enigen die in financiële problemen zijn gekomen door de coronacrisis. We waren jong, gezond en verdienden genoeg. ‘Leef rijk, sterf arm’ was ons motto. Aan geld opzijzetten deden we niet. Mijn ouders hebben een huis in Frankrijk, dat was ons pensioen, zeiden we.

Maar toen er bij ons allebei geen geld meer binnenkwam, dachten we al vrij snel: hoe komen we hier weer bovenop? We hadden nooit bespaard of gespaard. We hadden zo lang genoten van onze status als succesvol koppel dat we niet wisten hoe het anders kon.” 

Wietplantage op zolder

“We werden keihard ingehaald door de realiteit. De aanmaningen begonnen binnen te druppelen, het ene gat werd met het andere gedicht. Het ging niet langer, maar we hadden allebei geen oplossing.

Totdat Thomas op een avond thuiskwam en iets belangrijks met me wilde bespreken. ‘Ken je Bob nog?’ vroeg hij. Ik knikte. Bob was een bekende van wie we vermoedden dat hij niet altijd zuivere business deed.

Thomas vertelde dat Bob had aangeboden ons uit de shit te helpen. Wat we daarvoor moesten doen? Niets bijzonders, alleen een paar wietplantjes op zolder neerzetten. Ik schrok, maar Thomas wist me te overtuigen. ‘Niemand merkt er iets van, Bobs jongens komen alles in orde maken en we vangen zo’n 2500 euro per plant! In een halfjaar is dat 20.000 euro!’ Het was verleidelijk.”

Louche types

“Ik hield mezelf voor dat het tijdelijk was. Bovendien waren het softdrugs, daar deden we niemand kwaad mee. Binnen de kortste keren werd onze zolder door drie potige kerels onder handen genomen. Ik had geen idee dat het zo veel voeten in de aarde had; de muren, de vloer en het plafond werden bekleed met isolerend materiaal, er werden peperdure lampen opgehangen en sproeisystemen en luchtfilters geïnstalleerd. Toch konden die niet voorkomen dat een penetrante lucht zich al snel door ons huis verspreidde.

Ik kreeg er de zenuwen van; we wonen in een duur huurhuis. We waren al een tijd van plan geweest om te gaan kopen, maar wilden wachten tot de huizenprijzen weer wat normaler zouden zijn. Als de verhuurder erachter zou komen dat we ons huis hadden omgebouwd tot drugspand, kwamen we op straat te staan. En dan? Ja, dan konden we misschien naar mijn ouders, maar daar zat ook niemand op te wachten.”

Spijt

“Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer spijt ik kreeg dat ik was meegegaan in Thomas’ plan. Geldgebrek geeft stress, maar dit leverde me nog veel meer stress op. Ik was ervan uitgegaan dat er een paar planten zouden worden neergezet die wij af en toe wat water of mest moesten geven en een halfjaar later geoogst zouden worden. Niet dat er regelmatig louche types over de vloer zouden komen, die bij ons in de keuken bleven hangen. Thomas durfde er niets van te zeggen en zat als een boer met kiespijn te lachen om hun verhalen.

Op een avond was het weer zover; ze bleven plakken na het controleren van de luchtvochtigheid of zoiets. Het gesprek ging over een verhaal waarin twee mannen de oogst van een hele zolder wiet hadden proberen te stelen. Via een bewegingsdetector was er een sms verstuurd naar de eigenaar van de wietzolder. Die was ernaartoe gereden, waarna de jongens werden doodgeschoten. Hun lichamen waren nooit teruggevonden.

Bob jongens zaten erom te lachen, maar de rillingen liepen over mijn rug. Op dat moment realiseerde ik me dat we ons met ijskoude criminelen hadden ingelaten. Toen ze weg waren, gooide ik eruit dat ik ermee wilde stoppen. Dit was het me allemaal niet waard. Voor Thomas was halverwege stoppen geen optie: we hadden het geld nodig.”

Lees ook
Bernadette: ‘Dat je financieel in de problemen kunt komen als kankerpatiënt, daar staat niemand bij stil’

Niet stoppen met de wietplantage

“Ik hield voet bij stuk. Dan moesten we ons verlies maar nemen. Desnoods zou ik ergens achter de bar gaan staan. Zover was ik nu wel; ik wilde alles doen als ik die griezels maar niet meer over de vloer hoefde te hebben. Thomas liep kwaad de deur uit. Pas laat in de nacht kwam hij thuis. Ik deed alsof ik sliep, had geen zin in een confrontatie.

De volgende ochtend leek hij milder. ‘Ik kan me nu niet terugtrekken. Maar we laten het bij deze oogst.’ Dit hield in dat ik nog een aantal maanden met die criminelen moest dealen, en mijn vriendenkring op afstand moest houden. Ik wilde niet het risico lopen dat bezoek zou ruiken wat er gaande was.

Sindsdien heb ik het onderwerp niet meer aangesneden. Thomas is bang voor Bobs jongens, merk ik. Ik denk dat hij zich van tevoren ook niet heeft gerealiseerd waar hij zich in zou begeven. Een paar plantjes op zolder, het klinkt zo onschuldig. Maar ons hele leven staat in het teken van die kloteplanten. Toen ik ze laatst hoorde zeggen dat ons huis zo’n ideale locatie is, zonk de moed me in de schoenen. Ik betwijfel of Thomas de ballen heeft om de afspraak voor een tweede lichting af te zeggen. Ik probeer de beloning voor ogen te houden, al is de prijs die ik moet betalen veel hoger.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Vivienne Groenewoud | Beeld: Getty Images