Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Tessa (37) had een gameverslaving: ‘Vriendinnen geloofden niet eens dat ik ze door het gamen zo had verwaarloosd’

Tessa (37) had een gameverslaving: ‘Vriendinnen geloofden niet eens dat ik ze door het gamen zo had verwaarloosd’

Tessa (37) had een gameverslaving: ‘Vriendinnen geloofden niet eens dat ik ze door het gamen zo had verwaarloosd’

Bij gamers denk je aan nerds zonder sociaal leven. Maar ook Tessa (37) – mét leuke baan en veel vriendinnen – raakte verslaafd aan het computerspel World of Warcraft.

Gameverslaving

“Het begon als ontspanning. Om even te kunnen ontsnappen aan mijn drukke leven. Door me onder te dompelen in een andere, sprookjesachtige wereld, kon ik even stoom afblazen na een drukke dag op mijn werk. Ik had nooit gedacht dat mijn gamegedrag zo uit de hand zou lopen. 

Ik las laatst dat de Wereldgezondheidsorganisatie gameverslaving officieel gaat erkennen als aandoening. Mooi, dacht ik. Want dat is hard nodig. Ik weet als geen ander hoe ver zo’n verslaving kan gaan. En hoe venijnig het in je leven kan sluipen.

Want verslaafd zijn aan een computerspelletje? Dat klinkt toch een beetje lullig. Helemaal voor een vrouw. Bij een gameverslaafde denk je eerder aan een iets te dikke twintiger met een heftige vorm van acne en een gebrek aan sociale contacten die omringd door pizzadozen in zijn kamer zit. Maar ook vrouwen zoals ik – mét vriendinnen en leuke baan – kunnen verslaafd raken aan een computerspel.”

De perfecte afleiding

‘Toen mijn elf jaar jongere broertje enthousiast vertelde over World of Warcraft, een game die hij online speelde, vroeg ik me hardop af wat daar nu aan was. Het leek me nogal kinderachtig. Hij nodigde me uit om mee te kijken. We waren op familieweekend in een huisje en ik had toch niets beters te doen, dus ik stemde toe.

Mijn broertje maakte een ‘character’ voor me aan: een figuurtje dat mij vertegenwoordigde in het spel. Ik was een elf, dat vond ik wel grappig. Hoewel ik eerst sceptisch was, moest ik na een tijdje toegeven dat ik het spel eigenlijk best interessant vond. Er zat een hoop mythologie in en het was echt spannend opgebouwd, met epische gevechten. Je had continu het gevoel dat je ergens naartoe werkte, maar het spel was zo groot dat je nooit ‘klaar’ was. Elke keer kwam er weer een nieuwe uitdaging die je graag wilde halen.

Na die middag begreep ik wat mijn broertje leuk vond aan gamen, maar eenmaal thuis dacht ik er niet meer aan. Totdat een vriendin met wie ik zou gaan eten op het laatste moment afbelde omdat haar kind ziek was. Het regende en ik had geen zin om er alleen op uit te gaan. Daar zat ik dan, op vrijdagavond. In mijn eentje. Er was niets op televisie, Netflix had ik nog niet en ik had ook geen werk meer liggen. Ineens dacht ik weer aan het spel en voor ik het wist, installeerde ik het op mijn computer. Het leek me de perfecte afleiding voor deze druilerige, verloren avond.”

Plannen afzeggen om te gamen

“Ik merkte dat ik er lol in had en ging steeds vaker gamen. En niet alleen als ik niets anders te doen had. Ik betrapte me er steeds vaker op dat ik loog dat ik al plannen had als iemand iets wilde afspreken, terwijl ik dan stiekem gewoon wilde gamen.

Ik zag het als mijn guilty pleasure, maar schaamde me er wel een beetje voor. Ik snapte het ook niet, het paste helemaal niet bij het beeld dat ik van mezelf had: dat van een dynamische jonge vrouw die midden in het leven stond en een mooie carrière aan het opbouwen was.

Ik was salesmanager bij een groot softwarebedrijf en mijn carrière ging als een speer. Dan zit je niet het hele weekend met de gordijnen dicht te gamen met een bord thuisbezorgd voor je neus. Toch was dat mijn realiteit. Ik vond mijn computerspel steeds vaker leuker en interessanter gezelschap dan mijn vriendinnen. Vooral omdat veel van hen alleen nog maar over hun kinderen konden praten.”

In een mannenwereld

“Omdat je bij online gamen vaak samen met anderen speelt, had ik inmiddels virtueel veel nieuwe mensen leren kennen. Die contacten waren vreemd genoeg heel intens. Doordat ik vaak en lang speelde, maar ook omdat ik een van de weinige vrouwen was. Ik was een vrouw in een mannenwereld, dat voelde best stoer.

De aandacht die ik kreeg van mijn medegamers vond ik leuk, maar online gamen brengt ongemerkt ook veel sociale druk met zich mee. Als je bepaalde gebieden wilt veroveren en daarvoor je medespelers nodig hebt, spreek je een tijdstip af waarop je met z’n allen gaat spelen. Zo’n avond begint vroeg en je moet vaak blijven tot het helemaal klaar is. Vooral als je een belangrijke rol in het spel speelt, wordt afwezigheid echt niet getolereerd.

Ik begon door te slaan in mijn gamegedrag, maar wilde het niet zien. Hele avonden – en soms nachten – lang gamen eiste z’n tol op mijn werk. Steeds vaker kwam ik onvoorbereid op vergaderingen of ging ik op gesprek bij potentiële nieuwe klanten zonder dat ik een idee had wie die mensen waren. Voor mezelf praatte ik het goed door het te vergelijken met een gezellige avond in de kroeg. Dan roep je ook ‘Nog eentje dan,’ als je weet dat je eigenlijk naar huis zou moeten gaan. Zo zag ik mijn onvermogen om tijdig te stoppen met gamen ook.”

Als een zombie op werk

“Op kantoor zat ik regelmatig als een zombie achter mijn bureau, maar in plaats van dat ik me rot voelde, had ik een gevoel van saamhorigheid: ik wist dat mijn medespelers óók zo op hun werk zaten. Het was alsof we samen een geheim deelden. Na mijn werk kroop ik thuis meteen achter m’n computer en gamede dan meestal tot drie uur ’s nachts. Een gezonde maaltijd schoot er vaak bij in.

Ik hoorde steeds vaker dat ik er slecht uitzag. Niet zo gek natuurlijk, als je maar drie of vier uur per nacht slaapt en leeft op yoghurt en droge crackers. Maar niet alleen mijn gezondheid en mijn werk begonnen te lijden onder mijn gameverslaving – want zo kon ik het ondertussen wel noemen –, ook mijn sociale leven liep een flinke deuk op. Vriendinnen vroegen me vaak niet eens meer mee om iets leuks te gaan doen. Dat stak, maar ik begreep het wel. Als je altijd nee zegt of al een paar keer een smoes hebt verzonnen om een afspraak op het laatste moment af te zeggen, geven mensen het op.

Op een avond belde een van mijn beste vriendinnen terwijl ik aan het spelen was. Zij was een van de weinigen die me nog regelmatig belde of appte. Ze was door het dolle heen, want ze had net een promotie gekregen waar ze heel lang keihard voor had gewerkt. Ik probeerde naar haar verhaal te luisteren, maar ik zat net midden in een heel spannend gevecht. Dat merkte ze natuurlijk, dus zei ze halverwege haar verhaal: ‘Weet je wat, Tes? Laat maar zitten. Je luistert toch niet.’ Ik sputterde nog wat tegen, maar ze had de verbinding al verbroken. En het erge was: eigenlijk kon het me niet eens wat schelen. Zo ver was ik al heen.”

Die verdomde verleiding

“Soms baalde ik van de situatie en probeerde ik te minderen. Bijvoorbeeld toen mijn chef in mijn functioneringsgesprek met een ernstig gezicht zei dat ik steken liet vallen. ‘Je vergeet dingen en haalt je targets niet.’ Hij had gelijk. Ik kon het moeilijk ontkennen, al had ik mezelf wijsgemaakt dat het allemaal wel meeviel, dat het vast niemand opviel. Mijn chef was aardig, hij vroeg zelfs of alles wel lekker liep in mijn privéleven. Ik zei snel dat er niets aan de hand was en dat ik alle zeilen bij zou zetten.

Mijn baan kwijtraken zou een regelrechte ramp zijn. In mijn vakgebied kom ik niet zo snel weer aan iets nieuws. Ik wist dus dat er iets drastisch moest veranderen, maar stoppen met gamen lukte altijd maar voor even. Niet alleen omdat ik zelf de verleiding niet kon weerstaan om weer te gamen, maar ook omdat er een hoop druk was van andere gamers. Als ik niet online was, kreeg ik voortdurend berichtjes met teksten als ‘kom nou online, doe niet zo ongezellig.’ En dan zwichtte ik toch weer.”

Lees ook
Lina onderging een abortus toen ze 21 was: ‘Iedereen denkt: het zal wel je eigen fout zijn’

Echt stoppen

“Als ik er echt mee wilde stoppen, moest ik dat cold turkey doen, dat was duidelijk. Ik haalde diep adem en met een paar resolute klikken verwijderde ik de game van mijn computer. Het voelde bijna als een soort zelfmoord. Direct daarna besefte ik dat het ver gaat om jezelf te identificeren met een virtueel poppetje. Dat wilde ik niet meer. Ik wilde weer écht leven. Ik was niet bereid om het leven dat ik had opgebouwd op te geven voor een fantasiewereld.

In het begin was het heel raar om niet te gamen. Stil ook, zonder alle berichtjes die ik anders altijd binnenkreeg via het spel. Toen pas merkte ik hoe weinig van mijn échte vrienden me nog belden of appjes stuurden. Ik ben echt bij m’n vriendinnen door het stof gegaan. Ze geloofden eerst niet eens dat mijn gameverslaving de reden was dat ik ze zo had verwaarloosd. Ze vonden het zo’n stomme, vergezochte reden dat ze dachten dat ik erover loog of dat het een smoes was om de echte reden niet te hoeven vertellen. Dat was heel confronterend. Gelukkig heb ik ze uiteindelijk kunnen overtuigen, al heb ik een paar vriendschappen niet kunnen redden.”

Weg met die gameverslaving

“Ik ben er nog lang niet. Laatst zag ik op tv een reclamespotje van World of Warcraft. Als ik ’m nu zou kopen, kon ik de eerste maand gratis spelen. Heel even had ik de neiging om het doen, maar gelukkig wist ik me op tijd te beheersen. Ik zoek afleiding in mijn werk. Over vier maanden loopt mijn contract af en in de hoop dat het verlengd wordt, loop ik nu de longen uit mijn lijf. Privé heb ik afleiding gevonden in een leuke man met wie ik een fijne relatie heb.

Ik hoop het niet, maar mocht ik ooit toch weer voor de bijl gaan – als mijn relatie stukloopt of er iets anders gebeurt waardoor ik een zwak moment heb – dan sta ik meteen bij een verslavingskliniek op de stoep. Doordat gameverslaving nu eindelijk serieus wordt genomen, is die drempel gelukkig een stuk lager.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Vivienne Groenewoud | Beeld: Getty Images