Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Profvoetbalster Nurija van Schoonhoven (24) werd geadopteerd uit Rusland: ‘Ze hoopten dat ik ooit naar ze op zoek zou gaan’

Profvoetbalster Nurija van Schoonhoven (24) werd geadopteerd uit Rusland: ‘Ze hoopten dat ik ooit naar ze op zoek zou gaan’

Profvoetbalster Nurija van Schoonhoven (24) werd geadopteerd uit Rusland: ‘Ze hoopten dat ik ooit naar ze op zoek zou gaan’

Profvoetbalster Nurija van Schoonhoven (24) werd op haar tweede geadopteerd uit Rusland. Twee jaar geleden vond ze haar biologische moeder terug. Die heeft een psychische aandoening en kon niet voor een baby zorgen. “Mijn familie voelde zich enorm schuldig dat ze me hadden afgestaan.”

Identiteit

“Ik heb twee jaar geleden voor het eerst meegedaan aan Spoorloos. Als je met je verhaal in de openbaarheid treedt, weet je dat mensen door de oorlog in Oekraïne dingen aan je gaan vragen. Maar ik hoef niet op mijn woorden te passen. Niemand veroordeelt me om m’n Russische afkomst.

Ik ben opgegroeid in Vaassen, op de Veluwe, en sinds ik weer voetbal bij FC Twente, woon ik in Hengelo. Iedereen ziet me als een Nederlandse en ik heb me nooit anders gevoeld dan mijn klasgenootjes. Ik heb de Nederlandse nationaliteit en vorige week zaterdag was ik alweer tweeëntwintig jaar hier. Alleen staat er in mijn paspoort dat ik geboren ben in Oeljanovsk. Ik ben altijd heel benieuwd geweest naar m’n Russische roots. Naarmate ik ouder werd, werd dat gevoel sterker en kwamen er steeds meer vragen. Wie ben je? Wat is je identiteit?”

Naar Rusland

“Ik kende Rusland alleen van het nieuws. Mijn ouders in Nederland zijn altijd open geweest over de adoptie van mijn broer en mij. Mijn broer en ik zijn niet aan elkaar verwant, maar zaten wel in hetzelfde kindertehuis in Rusland. We zijn ook samen naar Nederland gekomen. Hij was drie, ik twee. Ik was als kind heel erg bezig met mijn afkomst, m’n broer veel minder. Maar hij is twee jaar geleden wel mee naar Rusland gegaan toen ik mijn biologische moeder ontmoette. Het was voor hem al heel waardevol om terug te zijn in het land en de stad waar hij was geboren.

Adoptieouders krijgen een cursus waarin ze wordt aangemoedigd een kind zo snel mogelijk alles te vertellen over de adoptie. Als kind groei je zo op met de gedachte: dit zijn mijn ouders, maar ergens anders heb ik nog een vader en moeder. Mijn ouders hebben mijn vragen altijd zo goed mogelijk beantwoord, ze waren heel open in alles en dat heeft mijn band met m’n Nederlandse ouders ontzettend versterkt.

Ik zie ze ook als mijn ouders. Zij hebben mij liefde gegeven, heel goed opgevoed en er staat niets tussen ons in. Ze voelen zich ook helemaal niet gepasseerd nu ik mijn biologische moeder en de rest van de familie heb ontmoet. Ze vinden dat juist geweldig. Mijn ouders zeggen altijd dat ze mijn biologische moeder willen bedanken, omdat ze mij mochten opvoeden.”

Terug naar het kindertehuis

“Mijn ouders wilden eigenlijk kinderen adopteren uit Polen, want dan konden ze er met de auto naartoe rijden. Ze vonden het een mooi idee dat de kinderen daar later dan ook makkelijk naartoe konden. Maar die procedures waren moeilijk en daarom kwam het adoptiebureau met de vraag of ze wilden nadenken over Rusland. Dat was wel een ding. De Koude Oorlog was net voorbij, het was voor iedereen een heel spannend land, een groot, onbekend machtsblok. Toch zeiden ze: laten we het doen.

Mijn biologische moeder heeft een psychische ziekte en is na mijn geboorte direct uit de ouderlijke macht gezet. Ik kwam vervolgens in een kindertehuis terecht. De familie van mijn moeder was arm, ze konden echt niet voor me zorgen. Ik kan me niets van die tijd herinneren. Toen we twee jaar geleden naar dat kindertehuis gingen, konden mijn Nederlandse ouders alles nog aanwijzen. Maar mijn broer en ik keken elkaar aan en zeiden: ‘Nee.’  Wij dachten dat we ons nog wel iets zouden kunnen herinneren, maar er kwam he-le-maal niks.”

Uiterlijk

“Ook al krijg je als kind niet alles bewust mee, ik denk wel dat je bepaalde dingen opslaat. Stel dat me niets was verteld over mijn afkomst, dan had ik toch het gevoel gehad dat er iets niet klopte in mijn leven. Je kunt het alleen niet plaatsen. Ik denk dat ik er wel vrij traditioneel Nederlands uitzie: blauwe ogen, witte huid.

Soms vroegen we in Rusland voor de grap aan mensen: op wie lijk ik meer, mijn moeder of vader? Dan werd er gezegd: dit heb je van die en dat weer van die. Mijn broer heeft meer een Aziatisch uiterlijk en donker haar. De familie van mijn biologische moeder is Tartaars, mijn broers familie komt uit Kazachstan, daarin zie je het verschil.”

Moeder aan de lijn

“Een maand nadat ik was geadopteerd, werden alle adopties vanuit Rusland stopgezet. Daarmee verdwenen ook alle contacten. De vrouw die destijds alles had geregeld, was nergens meer te vinden. Ik had een duidelijke wens: voordat ik twintig jaar in Nederland ben, wil ik weten waar ik vandaan kom. Zonder verwachtingen heb ik Spoorloos gemaild. Een dag later had ik al antwoord. Ze hadden nog geen verhalen uit Rusland en ik denk dat ik vanwege mijn voetbalachtergrond extra interessant was.

Het lastige was dat ze nog geen correspondent in Rusland hadden. De zoektocht naar de correspondent duurde langer dan het zoeken naar mijn moeder. Er stond namelijk een adres in de adoptiepapieren en in het dorpje waar ik vandaan kom, woonden best veel Kadermyatova’s, mijn familienaam.

De correspondent is daar gewoon gaan rondbellen en op een gegeven moment had hij mijn moeder aan de lijn. ‘Klopt het dat je een dochter hebt?’ vroeg hij aan haar. ‘Ja, ze is op 8 februari 1998 geboren,’ antwoordde ze. Toen kreeg mijn moeder te horen dat ik naar haar op zoek was. Ik mocht langskomen.”

Lees ook
Charissa (34) verbouwt al haar groente en fruit zelf: ‘Niemand kan voorspellen hoe leefbaar Nederland straks nog is’

Spoorloos

“Bij Spoorloos wordt eerst een DNA-test gedaan. De correspondent ging naar het dorpje en stuitte op mijn tante, die voor mijn moeder zorgt. Ze was heel beschermend, ze vertrouwde het niet helemaal. Toch was het bijzonder, want ik wist alleen van het bestaan van mijn oma en moeder. Ik hoopte ook mijn oma te ontmoeten, zij heeft uiteindelijk de keuze gemaakt me af te staan. Het DNA-materiaal werd per post opgestuurd en er was een match.

In juli 2019 zou ik naar hen toe gaan, maar een paar weken voor mijn vertrek scheurde ik mijn kruisband met voetballen. Ik moest geopereerd worden, waardoor de reis werd uitgesteld. Dat was een enorme klap. Vervolgens ben ik in oktober gegaan. Op dat moment was de situatie van mijn moeder veranderd. Het ging op en af met haar en nu was ze net weer opgenomen. Mijn moeder lijdt aan schizofrenie.”

Verder lezen? Dit is een real life verhaal uit Flair 21-2022, de editie die van 25 t/m 31 mei in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Leon ten Voorde | Fotografie: Reinier van Willigen