Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Olivia (17) belandde in een rolstoel na een busongeluk: ‘Ik ben door het oog van de naald gekropen’

Olivia (17) belandde in een rolstoel na een busongeluk: ‘Ik ben door het oog van de naald gekropen’

Olivia (17) belandde in een rolstoel na een busongeluk: ‘Ik ben door het oog van de naald gekropen’

Olivia (17) belandde als vijftienjarige in een rolstoel na een ongeluk met een bus.

Kunstmatige coma

“Ik was vijftien en kwam net van school. Een bus stopte om me te laten oversteken. Vermoedelijk bleef ik met mijn boekentas ergens achter haken, waardoor de bus me meesleurde en ik eronder belandde. De wielen reden over mijn bekken. Het gebeurde allemaal heel snel, maar ik was de hele tijd bij bewustzijn. Ineens lag ik op de grond en stond iedereen om me heen te schreeuwen en te wijzen. Het laatste wat ik me herinner, is dat ik in de ambulance werd getild.

Gezien de ernst van de verwondingen werd ik voor een aantal dagen in een kunstmatige coma gebracht. Tijdens de coma ben ik twee keer geopereerd. Mijn bekken werd gereconstrueerd met metaal. Ik had enorm veel bloed verloren en de dokters konden moeilijk voorspellen of ik het zou halen. Zelf herinner ik me weinig van de tijd op de intensive care, want ik zat onder de morfine.”

Drie extra operaties

“Toen ik wakker werd, deed alles pijn. Ik kon alleen mijn hoofd en armen bewegen. Daarna onderging ik noodgedwongen nog drie operaties, omdat ik een open wond aan mijn heup had. Pas toen die wond geheeld was, kon ik met revalideren beginnen. Door de pijn was het afbouwen van de morfine een heel vervelende en experimentele zoektocht.

Na drie maanden platliggen in het ziekenhuis moest ik alles opnieuw leren. Ik bracht een halfjaar door in het kinder-revalidatiecentrum. In het begin ging het vlot: de eerste keer recht zitten, de eerste keer recht staan, de eerste keer een stap zetten. Niet dat het makkelijk was, maar ik trok me op aan al die ‘eerste keren’.

Na het revalidatiecentrum werd een traject bij een sportfysiotherapeut opgesteld, met drie sessies per week. Ik doe plichtsgetrouw mijn oefeningen, maar het frustreert me dat de progressie sindsdien veel kleiner lijkt. Momenteel kan ik twintig minuten met krukken lopen, maar daarna is de rolstoel weer noodzakelijk.”

Haat-liefdeverhouding met mijn lijf

“Sinds het ongeluk heb ik een haat-liefdeverhouding met mijn lijf. Natuurlijk houd ik ervan. Ik ben door het oog van de naald gekropen en het heeft bijna onmogelijke dingen gedaan! Toch maakt mijn lichaam me soms ook boos. Boos omdat de chronische pijn ervoor zorgt dat ik niet verder kom in mijn revalidatie.

Mijn lichaam is ook veranderd. Het voelt asymmetrisch doordat de spieren opnieuw moesten worden opgebouwd. Kleren kiezen is een gevecht in mijn hoofd: een skinny jeans is zelfs na twee jaar nog te pijnlijk en mijn bekken houd ik liever verstopt. Mijn littekens daarentegen maken me trots. Ze vertellen mijn verhaal en herinneren me eraan dat ik ongelooflijk sterk ben. Als ik door zo’n moeilijke revalidatie ben gekomen, wat kan mij in het leven dan nog tegenhouden?”

Lees ook
Maaike was net moeder toen ze borstkanker kreeg: ‘Ik wilde mijn kind zien opgroeien, hem niet alleen achterlaten’

Toekomstdromen

“Mijn grootste droom is om opnieuw te kunnen zijn zoals iedereen van mijn leeftijd. Daarmee bedoel ik spontaan dingen kunnen plannen, zelfstandig mijn weg zoeken in het leven en pijnvrij zijn. Al vrees ik dat dat laatste nooit helemaal zal lukken. Hoewel de dokter toestemming geeft voor zwaardere pijnstillers, gebruik ik zo weinig mogelijk medicatie. Anders zou ik niet meer naar school kunnen gaan van sufheid.

Momenteel volg ik een deeltijdstudie. Ik red me via online onderwijs, notities van lieve vriendinnen en zelfstudie. Na dit jaar zou ik heel graag studeren aan de universiteit, maar ik maak me er toch zorgen over. De toekomst zal uitwijzen of het me lukt, maar ik wil er in elk geval vol voor gaan!”

Dit verhaal staat in de Flair Relax Lentespecial. Meer verhalen lezen? Bestel de Relax special hier

Tekst: Tessa van Herck | Fotografie: Greetje van Buggenhout | Styling: Liesbeth Diels | Visagie: Ad van Mierlo