Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Michelle (29) verloor op jonge leeftijd haar vriend: ‘Elke dag ben ik aan het overleven’

Michelle (29) verloor op jonge leeftijd haar vriend: ‘Elke dag ben ik aan het overleven’

Michelle (29) verloor op jonge leeftijd haar vriend: ‘Elke dag ben ik aan het overleven’

Elke week leeft heel Nederland mee met de jongeren van het tv-programma Over Mijn Lijk. Daarin worden de levens gevolgd van jonge mensen die terminaal ziek zijn en hun naasten. Ook Michelle (29) verloor op jonge leeftijd haar vriend. Hij overleed een jaar geleden op 26-jarige leeftijd aan kanker. “Dat hij echt ziek was, merkte je niet eens zozeer aan hem.”

Ontmoeting

Michelle: “Ik ben oncologieverpleegkundige in het ziekenhuis. Daar heb ik mijn vriend leren kennen. Hij kwam op de afdeling als patiënt. Veel mensen denken vaak dat het op zo’n afdeling alleen maar zwaar is en deprimerend, maar eigenlijk wordt er juist ook veel gelachen en gezellig gepraat. Aangezien ik zelf nog jong ben, heb ik redelijk snel met andere jongeren een leuke klik. Met mijn toen nog toekomstige vriend klikte het wel heel goed. Ook collega’s merkten op dat het wel heel gezellig tussen ons leek. Ik dacht eerst nog: doe even normaal, dit kan helemaal niet.

Ik was natuurlijk aan het werk en hij was ziek – we waren er allebei niet erg mee bezig. Totdat zijn behandeling afgelopen was en ik hem tegenkwam in de hal van het ziekenhuis. We raakten aan de praat en zo is het begonnen. Op onze eerste date kwam hij bij mij thuis; hij is vijf dagen gebleven. Vanaf die tijd zijn we amper van elkaar gescheiden geweest. Toen wist ik wel dat het goed zat. In het begin vond ik het spannend om aan te geven op mijn werk. Maar ik zou nooit zomaar met een patiënt afspreken. Dit was echt anders, ik vond hem zo leuk.

We hebben alleen een relatie gehad terwijl hij ziek was. Gelukkig hebben we ook veel goede tijden gehad samen, maar het is nooit écht zorgeloos geweest. Eigenlijk had ik nooit verwacht dat het zo zou lopen. Hij had een vorm van kanker die vaak goed geneest, zeker bij jonge mannen. In de tijd dat ik als oncologieverpleegkundige werk, heb ik nog nooit iemand zien overlijden aan deze vorm van kanker. Daardoor had ik er wel vertrouwen in: even een lastige periode, maar als het voorbij is, gaan we een leuk leven hebben samen.”

Nachtmerrie

“Al vrij snel wilden we samenwonen en is hij bij mij ingetrokken. We waren wel al aan het kijken voor een huis. Ook wilden we graag een geregistreerd partnerschap aangaan op korte termijn. Helaas heeft de ziekte ons plan ingehaald. Drie maanden na zijn behandeling bleek de kanker toch weer actief te zijn. Ons leven stond in het teken van ziekenhuisbezoeken, operaties, chemokuren, behandelingen. Maar dat hij echt ziek was, merkte je niet eens zozeer aan hem. Ja, hij was sneller vermoeid, dat wel.

Na een tijdje werd hij toch zieker en wisten we dat het er slecht uitzag. We bereidden ons voor op een slechtnieuwsgesprek. Toch was het zo bizar toen de artsen echt zeiden: ‘We kunnen niks meer voor je doen.’ Het was als een nachtmerrie die uitkwam, de grond werd onder onze voeten vandaan geslagen.”

Lees ook:
Beau (34) heeft haar eigen healingpraktijk: ‘Het is zo’n dankbaar werk’

Rouw

“De eerste maanden na zijn overlijden heb ik op de bank doorgebracht. Huilend en voor me uit starend heb ik geprobeerd iedere dag door te komen. Dat was echt een heel bizarre tijd. Stapje voor stapje ben ik mijn leven weer gaan opbouwen. Maar het blijft overleven. Al voor zijn overlijden werd mijn werk op de oncologie-afdeling te zwaar voor me. Toen ben ik in de ziektewet terechtgekomen. Vlak na zijn dood wilde ik echt nooit meer terug naar die afdeling. Daar ben ik nu, na een jaar, wel op teruggekomen. Ondanks dat het zwaar is, is het ook echt wel mijn ding. Door mijn persoonlijke ervaring hoop ik ook een betere verpleegkundige te zijn. Het is nog afwachten hoe het werken me weer gaat bevallen. Voorlopig houd ik me bezig met administratieve dingen, binnenkort ga ik weer de afdeling op.

In de basis gaat het nu wel met me, maar het blijft gewoon niet leuk. Elke dag ben ik aan het overleven, naar de toekomst kijken durf ik niet echt. Wat staat me nog te wachten de komende jaren? Soms vind ik dat wel beangstigend om over na te denken. Ik ben niet alleen mijn vriend kwijt, maar ook onze toekomst. Terwijl iedereen om je heen gewoon doorgaat. Continu word je met je neus op de feiten gedrukt. Dat is iets wat mensen vaak niet beseffen. Het is heel erg zoeken geweest om de juiste steun te krijgen. Veel mensen om me heen hebben dit ook nog nooit meegemaakt natuurlijk. Rouw is echt een onderschatte gebeurtenis in het leven. Het is niet een paar weken verdrietig zijn en dan je leven weer oppakken. Het is zo veel meer dan dat.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Beeld: GettyImages