Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Mascha (29) ontdekte een geheim over haar vriend: ‘Mijn schoonmoeder is niet altijd zo braaf geweest’

Mascha (29) ontdekte een geheim over haar vriend: ‘Mijn schoonmoeder is niet altijd zo braaf geweest’

Mascha (29) ontdekte een geheim over haar vriend: ‘Mijn schoonmoeder is niet altijd zo braaf geweest’

Mascha (29) ontdekte op zolder bij haar schoonouders iets over haar schoonmoeder. Sindsdien loopt ze rond met een geheim.

Fascinerende zolder

“Na een uur op mijn strandbed hield ik het niet meer uit. De zon was te intens: er was al dagenlang een hittegolf. Mijn huid begon te gloeien en ik voelde me draaierig. Ik besloot binnen te gaan afkoelen. In de woonkamer was het al bijna net zo warm als buiten, omdat de zon de hele middag op de glazen schuifpui had gestaan. Ik vulde een groot glas met water en liep de trap op. Zonder doel, totdat ik bij het luik naar de zolder terechtkwam.

Die zolder had me altijd al gefascineerd. Ik ben niet nieuwsgierig, maar wil wel graag alles weten – iedereen die me een béétje kent, weet dat dat mijn motto is. En de immense villa met alle hoeken, torens en alkoven was teveel om me tegen te verzetten. Nu mijn schoonouders op vakantie waren en Eric en ik op hun huis pasten, kreeg ik eindelijk de kans hun huis eens aan een grondige inspectie te onderwerpen. Eric was naar zijn werk, dus ik had alle tijd om mijn snuffelzucht de vrije hand te geven.

Het stemmetje in mijn achterhoofd negeerde ik. Natuurlijk was wat ik deed niet in de haak, maar ik hoopte alleen wat gênante jeugdfoto’s van Eric te vinden of oude brieven van kalverliefdes. In elk geval iets waarmee ik hem zou kunnen plagen. Of misschien bewijzen dat mijn schoonmoeder niet altijd zo’n braaf tutje is geweest, met haar eeuwige twinset en pareloorbellen. Maar wat ik aantrof, was helemaal niet leuk. Sterker nog: ik zie het als straf voor mijn nieuwsgierigheid.”

Een brief van mijn schoonmoeder

“De zolder rook muf, naar mottenballen en lavendelkussentjes die mijn schoonmoeder steevast tussen de stapels winterkleding legde. Het was er lekker koel, daar wél, vreemd genoeg. Alleen een smalle streep zon scheen door het schuine dakraam naar binnen. Links in de hoek stond een stapel verhuisdozen, daar zaten vast de fotoalbums in. Ik liep ernaartoe en tilde de kartonnen flappen op om te zien wat erin zat. Oude studieboeken en wettenbundels van mijn schoonvader die notaris is, een verzameling dinky toys van Eric, babykleren. Helemaal bovenop lag een wanstaltig jarenzeventigtruitje van bruin en oranje prikwol.

Ik trok de doos tevoorschijn. Het waren dan geen fotoalbums, maar het leek me leuk om te zien wat Eric zoal had gedragen als kind. Het zou me niets verbazen als ie toen al verplicht colberts aan moest. Vooral mijn schoonmoeder is af en toe slecht te verstaan vanwege de hete aardappel in haar keel. Eén voor één liet ik de babykleren door mijn handen gaan. Ik raakte er echt door vertederd. Sommige van de minitruitjes roken zelfs nog vaag naar Zwitsal.

Onder in de doos lag nog iets. Ik zag het toen ik er een babydeken uit haalde die als een soort tweede bodem in de doos gevouwen lag. Het was een bruine, verkreukelde envelop van A4-formaat. Mijn eerste ingeving was dat er misschien paperassen van het consultatiebureau in zaten. Mijn moeder had ook allerlei statistieken bewaard; over hoeveel cc melk ik dronk als baby en groeicurves. Maar toen ik in de envelop keek, zag ik iets anders: foto’s, een stel kaarten en een brief.”

Niet mijn schoonvader

“Ik bekeek de foto’s en herkende mijn schoonmoeder. Ze zag er inderdaad nog niet zo tuttig uit: een frisse vrouw van hooguit 22 met rommelig haar. Naast haar op de foto stond een man. Het was in elk geval niet Dick, mijn schoonvader van wie ik altijd heb gedacht dat hij oud is geboren. Hij is een lieverd, maar er is weinig spannends aan. Eric lijkt niet op hem, vind ik. Niet qua uiterlijk, maar ook zeker niet qua karakter.

Eric is allesbehalve braaf en degelijk en heeft juist zo’n rauw randje dat ik waanzinnig sexy vind. Ik vroeg me af wie de man op de foto was en bekeek hem eens goed. Hij had wel wat weg van Eric, zag ik, met zijn donkere wenkbrauwen en uitgesproken neus. Ik schatte hem niet veel jonger dan Eric nu. Misschien een oom of een verre neef.

Toen ik bij de onderste foto’s aankwam, ging er een schok door me heen: mijn schoonmoeder en de onbekende man kusten elkaar. Verbaasd checkte ik alle foto’s nog eens: hoe had ik dit de eerste keer kunnen missen? Op de achterkant van een van de foto’s las ik ‘Leonie & Thierry, Parijs’. Ik bekeek de ansichtkaarten, die zo te zien allemaal uit Frankrijk kwamen. En hoewel mijn Frans niet heel denderend is, begreep ik genoeg om de strekking te kunnen snappen.”

Een ongeluk

“Er zaten een paar verliefde kattenbelletjes tussen, maar al snel werd de toon serieuzer. Het ging over een ongeluk of zo. Ik snapte het niet. Totdat ik nog eens naar de foto’s keek. Ik pakte de enige brief tussen de ansichtkaarten op, die ik even opzij had gelegd. Ik herkende het handschrift van mijn schoonmoeder; ze had natuurlijk een hele waslijst met instructies over de poezen en de alarminstallatie op tafel achtergelaten toen ze op vakantie gingen. De brief was in het Engels, blijkbaar sprak mijn schoonmoeder destijds zelf ook maar net genoeg Frans voor wat verliefd geneuzel.

Wat in deze brief stond, was serieuzer van aard. Leonie schreef over een zwangerschap en dat ze besloten had het kind te houden. Het kind houden? Er ging een schok door me heen. Ineens leek alles op z’n plaats te vallen. Ik bekeek de foto’s nog eens. De gelijkenis was bizar: deze man was de vader van Eric, dat kon bijna niet anders! Mijn hersenen ratelden door. De brief zat hier in een doos, wat betekende dat ie nooit was verstuurd…”

Zouteloos huwelijk

“Mijn schoonmoeder had me ooit, toen ze iets te veel ophad, verteld dat Dick al sinds de middelbare school verliefd op haar was. ‘Maar ik moest niets van hem weten,’ zei ze er koket achteraan, pas op haar 23ste was ze voor ‘zijn avances’ gevallen. Mijn schoonvader zat er grijnzend bij in z’n luie stoel. Ik had medelijden met hem, al leek het of niets hem écht veel kon schelen, zolang hij maar kon golfen en borrelen met zijn ‘vrinden’ van de rotary.

Volgens Eric was het een zouteloos huwelijk. ‘Mijn vader ging voor de liefde, mijn moeder voor de veiligheid en op deze manier zijn ze allebei gelukkig,’ had hij ooit gezegd. We waren het er toen over eens dat een relatie gestoeld moet zijn op passie, iets waar het ons niet aan ontbrak. ‘Mijn moeder is nooit een heel gepassioneerde vrouw geweest,’ had Eric eraan toegevoegd. Ik knikte toen maar een beetje instemmend; toegeven dat ik mijn schoonmoeder maar een koude kikker vond, ging me net iets te ver.

Maar op de foto’s met die mysterieuze Fransman zag ze er heel anders uit, vol levenslust en passie. Ineens viel het kwartje: volgens Eric had zijn moeder destijds voor de veilige weg gekozen door met zijn vader te trouwen, maar misschien kon zij die veiligheid op dat moment juist heel goed gebruiken.”

Lees ook
Mia (35) voelt geen liefde voor haar zoon: ‘Ik voel me een afschuwelijk mens, maar ik vind het geen leuk kind’

Groot geheim

Ik begon te rekenen naar aanleiding van de data op de brief en kaarten en de trouwdatum van mijn schoonouders, die net hun jubileum hadden gevierd. En ik wist dat Eric twee maanden te vroeg was geboren… het was allemaal te toevallig. Die Fransman was Erics echte vader! Het leek erop dat niemand hiervan wist. Zelfs Dick niet. En ik kon het natuurlijk ook niet vragen zonder slapende honden wakker te maken. Maar het klonk logisch: een buitenechtelijke zwangerschap was natuurlijk not done, dan kon ze beter voor deze oplossing kiezen.

Ik voelde me ellendig. Hoe kon ik Erics moeder nu ooit nog onder ogen komen? Deze ontdekking moet echt geheim blijven, zo veel was duidelijk. Ik zou er het vertrouwen van mijn schoonouders mee beschamen en erger nog: Eric ermee opzadelen. Het idee dat zijn ouders – of in elk geval zijn moeder – hem zijn hele leven hebben voorgelogen, is niet zomaar vergeven en vergeten.

Ik stopte alles terug in de envelop en dekte het geheim toe met het babydekentje: precies zoals ik het had gevonden. Beneden hoorde ik de voordeur opengaan. ‘Hé liefje!’ riep ik. ‘Ik kleed me even om. Ben zo beneden!’ Even aarzelde ik, maar ik heb de doos weer teruggeschoven op zijn plek.”

Dit verhaal staat in de Flair Relax Lentespecial. Bestel ‘m hier.
Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Vivienne Groenewoud, Lydia van der Weide, Charlotte van Drimmelen | Beeld: Getty Images