Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Margo (28) werd zwanger na een onenightstand met Dylan: ‘We kunnen dit als vrienden, zei hij’

Margo (28) werd zwanger na een onenightstand met Dylan: ‘We kunnen dit als vrienden, zei hij’

Margo (28) werd zwanger na een onenightstand met Dylan: ‘We kunnen dit als vrienden, zei hij’

Al na een paar dates was het duidelijk: de klik tussen Margo (28) en Dylan (30) was vriendschappelijk, meer niet. Hun contact verwaterde. Totdat Margo er na drie testen niet meer omheen kon; ze was zwanger. “Als ouders moesten we hoe dan ook met elkaar door.”

Margo: “Ik kende zijn broer vaag van vroeger, dus met Dylan zag ik op Bumble een bekend gezicht voorbijkomen. Ik wist dat hij een heel leuke familie had, stuurde hem een berichtje en… het was een match!

Ons eerste chatgesprek herinner ik me maar vaag. Ik kwam op dat moment net uit een nogal heftige relatie en zocht eigenlijk alleen wat afleiding. Dylan was voortvarend; hij wilde afspreken. We troffen elkaar in een café. Daar vertelde ik dat mijn relatie net was verbroken en Dylan zei dat hij in scheiding lag. Ingewikkeld, dacht ik. Maar er was wel een aantrekkingskracht tussen ons.

Na die eerste date hebben we nog een paar keer wat gedronken en toen ik vanuit Amsterdam terug naar Amersfoort verhuisde, is hij de eerste nacht bij me blijven slapen. Daarna hebben we nog wel wat geappt en een keer iets gedronken, maar ons contact bloedde alsnog een beetje dood. Ik voelde dat Dylan niet iets serieus wilde en snapte dat; hij kwam net uit een huwelijk. En hoewel ik hem leuk en aantrekkelijk vond, was ik ook niet verliefd. Bovendien was ik nog wat in de war van mijn verbroken relatie. Achteraf gezien waren we denk ik echt elkaars rebound.”

Per ongeluk zwanger

Margo: “Mijn baan als managementassistent kan soms best stressvol zijn. Zo’n vier weken nadat ik Dylan voor het laatst had gezien, merkte ik dat het me ineens echt te veel werd. Ik voelde me wat emotioneler dan normaal en een beetje onrustig. Totdat het zo erg werd dat een van mijn bazen me zelfs apart nam en zei: ‘Je krijgt toch geen burn-out?’

Toen ik ook nog ineens ’s ochtends misselijk werd, schrok ik. Vriendinnen aan wie ik het vertelde, zeiden: ‘Joh, je kunt niet zwanger zijn. Je hebt toch een condoom gebruikt?’ Dat klopte. Maar om helemaal zeker te zijn, kocht ik alsnog een goedkope test. Puur om een zwangerschap uit te sluiten. Die mogelijkheid leek me zo onwaarschijnlijk dat ik de test op mijn werk deed, terwijl mijn collega’s stonden te wachten.

Mijn baas zag als eerste het tweede streepje verschijnen en zei: ‘Zo zag het er bij mijn vrouw ook uit toen ze in verwachting was.’ Ja ja, goede grap, dacht ik. Dus deed ik er nog een test achteraan, maar ook toen verschenen er twee streepjes. Omdat ik er nog steeds van overtuigd was dat ik absoluut niet zwanger kon zijn, wilde ik gewoon doorwerken alsof er niks aan de hand was en lachte het weg.

Op het werk stonden ze er echter op dat ik naar huis ging. Toen begon ik toch te twijfelen. Thuis deed ik nog een wat duurdere test, en die gaf aan: zes weken zwanger. Starend naar die woorden voelde ik een enorme paniek. Ik wilde altijd al graag kinderen én jong moeder worden – dat was een heet hangijzer in mijn vorige relatie, want mijn ex vond dat beknellend – maar op deze manier? Ik had me mijn eerste zwangerschap heel anders voorgesteld…

Ik belde een van mijn beste vriendinnen, ze is een soort oudere zus voor me en heeft drie kinderen. Toen ik het haar vertelde, begon ze te huilen van blijdschap. Terwijl ik niet eens wist wat ik moest doen. Over keuzes maken werd niet gepraat, omdat ik nog niet eens geloofde dat ik echt zwanger kon zijn.”

Samen bij de echo

Margo: “Daarna heb ik via Facetime contact met Dylan opgenomen en gezegd dat ik hem iets heel heftigs moest vertellen. Ik was best nerveus, dus ik liet hem de test zien. Ook hij was in shock en gaf aan dat hij niet direct wist wat hij met de situatie aan moest. Daarom spraken we af dat we het nieuws allebei eerst even zouden laten bezinken.

Ondanks de drie positieve tests voelde mijn zwangerschap nog steeds heel onwerkelijk. Daarom belde ik een verloskundige. Nadat ik mijn verhaal had gedaan, nodigde ze me uit om de volgende ochtend langs te komen voor een echo. Toen ik mijn beste vriendin belde om haar mee te vragen, zei ze: ‘Je moet Dylan vragen.’

Ik twijfelde even, maar heb dat uiteindelijk toch gedaan. ‘Ik ga mee,’ zei hij direct. Ook bood hij zijn excuses aan voor zijn eerste, geschokte reactie. Vanaf dat moment was hij er helemaal voor me. Bij de verloskundige was het eigenlijk best gezellig. Het voelde onwerkelijk, maar ook als een groot avontuur.

Dylan hield mijn hand vast en ik voelde me op dat moment heel erg door hem gesteund. Toch moest ik huilen toen ik ons kindje op de echo zag. Dit wilde ik al heel lang, maar ik had echt nooit gedacht dat het in deze situatie zou gebeuren. Tegen Dylan zei ik dat ik niet wist wat ik moest doen en ik heb zelfs twee therapiesessies gevolgd om een keus te kunnen maken, ondanks dat ik het diep in mijn hart eigenlijk wel wist. Dylan liet me helemaal vrij en ook mijn ouders vonden dat ik het zelf moest beslissen. Op dat moment dacht ik: help me nou, zeg wat ik moet doen! Maar achteraf ben ik juist blij dat ze het zo hebben aangepakt.”

Emoties en hormonen

Margo: “In die periode ben ik veel gaan lopen in het bos en gaan schrijven. Na twee weken zei ik tegen Dylan dat ik ervoor zou gaan. Hij was niet verrast. ‘Ik wist meteen al dat je het kindje zou houden,’ zei hij, ‘en ik ga de beste vader zijn die een kind zich maar kan wensen.’ Ik heb toen nog wel gevraagd of hij dacht dat het tussen ons alsnog iets zou kunnen worden. Hij zei nee.

Op dat moment vond ik dat moeilijk, vooral omdat hij niet precies kon aangeven waarom niet. Maar nu ben ik er blij mee. Uiteindelijk had een liefdesrelatie tussen ons niet gewerkt, daarvoor zijn we te verschillend. Maar als vrienden gaat het heel goed. Dylan gaf wel direct aan dat hij het ouderschap vrij direct na de geboorte 50/50 wilde verdelen. Dat vond ik lastig; mijn moederinstinct begon heel erg op te spelen en ik vond het belangrijk dat mijn kind zich veilig aan me zou kunnen hechten en ik borstvoeding zou kunnen geven.

Dylan heeft zich daarin verdiept en daarna hebben we met een mediator een ouderschapsplan gemaakt. Die periode was heftig: het was echt onderhandelen. Ik had ook heel veel last van mijn hormonen, waardoor ik erg emotioneel was. Ik was angstig voor de toekomst én voor Dylan. Ik kende hem simpelweg nog niet goed genoeg om er blind op te vertrouwen dat hij een goede vader zou zijn. Hij zei dat wel, maar het geloof heeft bij mij echt moeten groeien.

Dylan was niet bij de bevalling. Ik wilde iemand bij me die me echt door en door kent, dat heb ik hem ook vrij snel gezegd. Ook dat het me speet, omdat hij aangaf dat hij dat best moeilijk vond. Ik heb hem geappt toen de weeën begonnen en daarna heeft hij beurtelings met zijn vader en broer urenlang in de wachtruimte van het ziekenhuis gezeten, terwijl mijn moeder en mijn vriendin hem updates gaven. Toen Luca er was, kwam Dylan naar boven. Ik zag dat hij bijna moest huilen toen hij Luca mocht vasthouden. Dat moment vond ik spannend, maar hij was eigenlijk meteen een superlieve vader.”

Lees ook
Chantal (40) is slachtoffer van identiteitsfraude: ‘Door de financiële toestanden en de mentale uitputtingsslag ging ik failliet’

Daten

“Vanaf toen begon mijn vertrouwen in Dylan in rap tempo te groeien. Van tevoren hadden we strikte regels afgesproken over bezoektijden en -dagen in de kraamtijd. Maar ik merkte in de drie maanden na mijn bevalling dat hij me echt respecteert en absoluut geen slechte intenties heeft, waardoor ik ook losser met de omgangsregeling kon omgaan. Mijn vertrouwen in hem groeide, totdat ik me zelfs een beetje schuldig voelde over mijn wantrouwen tijdens de zwangerschap. Gelukkig begrijpt Dylan ook dat zwangerschapshormonen enórm veel impact op een vrouw kunnen hebben en dat de situatie spannend was voor ons allebei.

In februari zijn we met zijn drieën als ‘vrienden-met-een-kind’ tien dagen naar de Canarische Eilanden geweest. Op dat moment waren we allebei single en wilden we niks liever dan elke mijlpaal van Luca van dichtbij meemaken. We hebben daar herinneringen gemaakt als gezin en hem samen voor het eerst in zijn leven meegenomen naar het strand. Luca’s eerste echte vakantie was met zijn ouders, die keihard konden lachen om situaties en als goede vrienden over alles communiceerden. Het was een fantastische vakantie.

Dylan heeft altijd ‘gewone’ vriendinnen gehad, maar mijn hechte vriendschappen zijn over het algemeen alleen met vrouwen. Dylan zei tijdens mijn zwangerschap: ‘We gaan het gewoon als vrienden doen.’ En ik dacht: hoe dan? Ik zag nooit voor me dat ik echt platonisch vrienden zou kunnen zijn met een man. En kijk nu eens!

Dylan en ik zijn allebei weer aan het daten. We gunnen elkaar alle liefde en geluk, simpelweg omdat we beseffen dat dat geluk en die liefde geprojecteerd zullen worden op ons kleine mannetje. Voor de toekomst zou het ideaal zijn als we allebei eindigen met een partner en die twee het ook samen kunnen vinden.

We komen bij elkaar over de vloer en worden over en weer bij onze familie uitgenodigd. Ik kan me voorstellen dat een eventuele partner daar moeite mee heeft, je moet niet onzeker zijn. Wie weet, komen er ooit nog halfbroertjes of -zusjes voor Luca. Als het aan mij ligt, eindigen we als één grote, gelukkige familie.”

Benieuwd naar Dylans kant van het verhaal? Het gehele interview met Margo en Dylan lees je in Flair 34-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan hier.

 Tekst: Vivienne Groenewoud | Fotografie: Lulu Vision