Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Kim Feenstra (36): ‘Door mijn ingewikkelde jeugd ben ik in de prostitutie beland’

Kim Feenstra (36): ‘Door mijn ingewikkelde jeugd ben ik in de prostitutie beland’

Kim Feenstra (36): ‘Door mijn ingewikkelde jeugd ben ik in de prostitutie beland’

Eindelijk is het leven van model, fotograaf, actrice, influencer, moeder en occasional activist Kim Feenstra (36) in rustiger vaarwater gekomen. En is er ruimte voor het coachingstraject om haar verleden te verwerken. “Ik ben dat aan Brooklyn verplicht. Ik wilde mijn oude zeer, en dat van mijn ouders en voorouders bij hem weghouden zodat hij vrij kan zijn.”

“Mag ik jou iets vragen?” Kim Feenstra zegt het aan het einde van dit interview, vlak voordat we afscheid van elkaar nemen. “Op welke plek in jouw leven sta jij nu eigenlijk?” Die vraag stelde ik jou aan het begin van dit gesprek. Wat leuk dat je dat van me wilt weten, dat gebeurt niet zo vaak in interviews. “Nee? Wat vreemd, dat wil je toch weten als je zo lang met iemand hebt gepraat?”

Wat die plek van Kim betreft, die is op dit moment eigenlijk wel goed.

“Ik merk dat mensen toch altijd willen horen dat er iets in mijn leven aan de hand is, maar ik ben momenteel heel erg happy. Ik doe dingen die ik leuk vind en heb ontzettend veel plezier in mijn werk. Ik stond altijd al met mijn beide voeten op de grond, maar zeker sinds ik moeder ben geworden heb ik mijn doel gevonden.”

Ben je in rustiger vaarwater gekomen?

“Ik heb wel meer rust gevonden, het woord balans is de afgelopen jaren belangrijk voor me geworden. Maar ik denk dat mijn leven altijd uit uitdagingen zal bestaan. Als het alleen maar rustig vaarwater zou zijn, zou ik toch op zoek gaan naar de hoge golven om in te zwemmen.”

Een voorbeeld daarvan is misschien dat je onlangs, na de moord op het Limburgse jongetje Gino (9), met de politieke partij Belang van Nederland (BVNL) een petitie bent gestart waarin je oproept om zedendelinquenten beter te monitoren. Waarom nam je daar zo publiekelijk het voortouw in?

“Het voelde niet goed om niets te doen. Sinds de moord op Gino zijn er bijvoorbeeld nog nooit zo veel gps-trackers verkocht om je kind mee te traceren. Het is toch van de zotte dat je je als ouder zorgen moet maken of je je kind nog wel veilig buiten kunt laten spelen?

Ik zou willen dat kindermisbruik zwaarder wordt bestraft. Als ik een paar boetes heb openstaan en naar het buitenland wilt vliegen, kom ik op de telex te staan. Maar iemand die een aanklacht tegen zich heeft lopen voor kindermisbruik mag dat proces in vrijheid afwachten en kan gewoon de grens over. Ik vind dat vreselijk, wat dit betreft schaam ik me dood voor Nederland. Want dat jongetje heeft doodsangsten uitgestaan, en er zijn meer kinderen die hier momenteel mee te maken hebben. Terwijl er vorig jaar moeiteloos een avondklok en een spoedwet werden ingevoerd, staat kindermisbruik nog steeds op geen enkele politieke agenda en wordt er al jaren over gedaan om het pedohandboek te verbieden dat op internet circuleert. Sorry voor mijn taal hoor, maar waar de fok zijn we dan mee bezig?”

Welke reacties heb je op de petitie gekregen?

“Mijn inbox staat nog steeds vol met reacties en de meeste zijn positief. Maar ik vind dat er nog vrij weinig is getekend, ik had verwacht dat iedere ouder dat wel zou doen. We hebben genoeg handtekeningen om dit onderwerp op de agenda van de Tweede Kamer te krijgen, maar ik hoop nog steeds op meer kabaal.”

Deze activistische kant van je, is die nieuw?

“Ik steek mijn mening nooit onder stoelen of banken, maar ik maak me zeker niet over elk onderwerp zo druk als ik nu doe. Al vind ik de huidige politiek een zooitje. De mondkapjesdeal, de exploderende zorg, de toeslagenaffaire en wat er nu weer met de boeren aan de hand is: hou toch op met me.

Er gebeurt zo veel vanuit haat, mensen worden zo tegen elkaar opgezet. Terwijl we de dingen juist vanuit liefde en hogere energie beter kunnen maken met elkaar. En bang om niet meer leuk gevonden te worden of opdrachten kwijt te raken, ben ik ook niet. Ik voelde gewoon dat ik mijn intuïtie hierin moest volgen, al is het maar omdat ik zelf moeder ben van Brooklyn. Hij heeft alles veranderd.”

Wat precies?

“Vroeger vond ik het toch belangrijk dat ik gezien werd. Ik heb een moeilijke jeugd gehad, kreeg vaak te horen kreeg dat ik niets zou bereiken, nergens zou komen in het leven. Daardoor heb ik heel lang bewijsdrang gehad, vooral naar mezelf. Maar sinds ik Brooklyn heb, is dat allemaal niet meer belangrijk. Natuurlijk vind ik het fijn dat ik nog steeds als model word geboekt. En toen ik laatst door mannenblad FHM werd uitgeroepen tot ‘All time favorite’ vond ik dat heel gaaf. Maar als dat er niet meer zou zijn, zou ik dat niet erg vinden. Misschien is het eigenlijk wel zo dat ik nog wel gezien wil worden, maar dan in een ander perspectief.”

Waar denk je dan aan?

“Ik geloof dat de dingen met een bedoeling op je pad komen, en dat je daarnaar moet luisteren. Dat voel ik nu ook bij die petitie.”

Zou je de politiek in willen?

“Dat weet ik niet, maar ik zeg nooit nooit. Voorlopig hoop ik dat ik op deze manier iets kan bijdragen en iets kan veranderen.”

Je had het net over je jeugd, die ingewikkeld was. Wat was er precies aan de hand bij jou thuis vroeger?

“Als ik daar ooit een documentaire of boek over zou maken, zouden mensen denk ik niet geloven dat je zo veel kunt meemaken in zo’n korte tijd. Want het was rommelig en er waren heel veel stormen te doorstaan. Mijn moeder had een drugsverslaving, met haar en mijn zusje zat ik een periode in een blijf-van-mijn-lijfhuis. Omdat we veel verhuisden, heb ik op twaalf basisscholen gezeten en met mijn zusje woonde ik kort in een pleeggezin. Daarna kwam ik veel in aanraking met politie en justitie en ben ik in de prostitutie beland. In 2008 kwam mijn vriend Joshua, van wie ik heel veel hield, om het leven door een moord, daarna ben ik getrouwd en weer gescheiden. Ik bedoel: wat heb ik eigenlijk niet meegemaakt?”

Hoe verwerk je dat allemaal, en heb je dat wel verwerkt?

“Ondanks dat mijn moeder problemen had om voor mij en mijn zusje te zorgen, leerde ze ons wel om op onszelf te vertrouwen. Zij kreeg echt klappen van het leven, maar kon ons daardoor ook uitleggen hoe we met tegenslag moesten omgaan. Maar verwerkt, ik weet het niet. Ik denk dat ik heel lang in de overlevingsstand heb gestaan. En ik heb ook nog eens een vrij bijzonder karakter, om het zo maar te zeggen, dat maakt het ook niet altijd makkelijk.

Al ben ik door de komst van Brooklyn wel aan een coachingstraject begonnen. Ik vond dat ik dat aan hem verplicht was. Ik wilde de trauma’s uit mijn jeugd niet aan hem overdragen. Want als je die niet oplost, gebeurt dat onbewust. Ik wilde die cirkel doorbreken, mijn oude zeer en dat van mijn ouders en voorouders bij hem weghouden zodat hij vrij kan zijn. Ik ben nu dus bezig om die trauma’s op te ruimen en dat gaat gepaard met een lach en een traan.”

Het volledige interview met Kim Feenstra lees je in Flair 26-2022. Deze ligt van 29 juni t/m 5 juli in de (online) schappen.
Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst Liesbeth Smit | fotografie Bart Honingh | styling Jihane el Haddar | visagie Gwendolyn van Waveren