Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Jayan (37) kreeg een psychose: ‘Ik heb de benzine over me heen gegoten en stak mezelf in brand’

Jayan (37) kreeg een psychose: ‘Ik heb de benzine over me heen gegoten en stak mezelf in brand’

Jayan (37) kreeg een psychose: ‘Ik heb de benzine over me heen gegoten en stak mezelf in brand’

Jayan (37) stak zichzelf tijdens een psychose in brand. Ondanks de littekens van de brandwonden heeft ze nu juist meer zelfvertrouwen dan ooit. “Soms zeggen mensen: wat erg voor je dat je dit is overkomen. Dat snap ik wel, maar zo zie ik het niet. Dit had ik nodig.”

In brand

“Ik herinner me van het moment waarop ik mezelf in brand stak maar flarden. Ik weet nog dat ik een aansteker aan de praat probeerde te krijgen en dat het niet lukte. Maar de vonk was kennelijk al genoeg. Ik weet nog dat ik naar mijn hand keek en hoe die helemaal openlag. Dat lijkt wel een schaafwond, dacht ik terwijl het in feite een brandwond was.

Een ambulancebroeder vroeg me hoe ik heette en wat mijn geboortedatum was. Even later stelde iemand anders diezelfde vragen. Tjonge, dat hebben ze me net al gevraagd, dacht ik toen. Maar die tweede broeder was van de traumahelikopter, die was er om me zo snel mogelijk naar een brandwondencentrum te brengen. Van daarna heb ik geen herinneringen meer totdat ik na tien weken coma weer bijkwam.”

Depressies

“Hoe kwam ik erbij om dit te doen? Dat had veel oorzaken. Ik voelde me altijd al anders dan anderen omdat ik geadopteerd ben. Ik kwam in een geweldig gezin terecht waarin ik helemaal ben opgenomen. Maar ik voelde me toch altijd anders. De mensen om me heen waren wit, maar omdat ik zwart ben, kreeg ik te maken met andere reacties. Bijvoorbeeld bij sollicitaties of op straat.

Op school werd ik ook erg gepest, waardoor ik me nog eenzamer en onbegrepener voelde. Toen ik ouder werd, was ik altijd bezig met anderen: wat ze van me vonden. Ik cijferde mezelf weg in relaties. Als ik een relatie had en iemand vond iets niet lekker, kookte ik dat gewoon nooit meer. Zelfs al vond ik dat zelf wel lekker.

Met mijn ex kreeg ik twee kinderen. Ik wilde dat ze zouden opgroeien in een gezin met ouders die niet ruziemaakten, maar dat deden mijn ex en ik wel, aan de lopende band. Dus voelde ik me vaak schuldig. Door te proberen onze problemen voor de kinderen te verbergen, werd de druk op mezelf nog groter. Terwijl dat verbergen toch geen zin had; kinderen hebben die spanningen door. Maar ik probeerde alles om de situatie zo normaal mogelijk te maken.

Achteraf gezien kampte ik met depressies, die ik hard wegdrukte. Mijn ex en ik hadden ook financiële problemen die voor veel stress zorgden. Ik had vier banen om ervoor te zorgen dat mijn kinderen niks tekortkwamen, maar daarbij liep ik mezelf compleet voorbij. Ik durfde niet om hulp te vragen, zag dat als een zwakte en was ook bang voor de consequenties. Als ik een professional zou vertellen hoe slecht ik me voelde, zouden ze dan de kinderen bij me weghalen? Dat zou voelen als falen en dat wilde ik niet. En dus modderde ik door.”

De druppel

“Op de dag dat ik mezelf in brand stak, waren mijn kinderen van vier en acht jaar ’s ochtends naar school gegaan. Mijn ex en ik waren thuis en hadden een gesprek over onze relatie. Hij gaf aan uit elkaar te willen gaan. Ik had ook allang het gevoel dat het niet werkte en ondanks dat ik mijn kinderen een gezin met twee ouders wilde geven, voelde dit als het beste nieuws dat ik kon krijgen. Na dat gesprek was ik heel kalm en heb ik nog opgewekt gebeld met mijn beste vriendin.

Ik heb niet het idee dat het gepland was om een einde aan mijn leven te maken. Ik was juist opgelucht dat de relatie ten einde was gekomen na zo lang aanmodderen. Maar ik heb wel die dag benzine gekocht, al kan ik me daar niets meer van herinneren. Dus ergens was het plan er wel, maar niet bewust. Alle druppels in mijn emmertje werden te veel. Het einde van de relatie, hoe blij ik daar ook mee was, was toch een extra druppel en ik kreeg die dag zonder dat ik het doorhad een psychose.

Mijn ex lag binnen op de bank en ik ben naar de tuin gelopen en heb de benzine over me heen gegoten. Nadat ik de aansteker testte, hoorde ik vanuit de woonkamer gegil van mijn ex. Ik stond in brand, maar had het niet door. De vonk van de aansteker was genoeg geweest en mijn ex zag me staan en schrok zich natuurlijk kapot. Ik ben binnendoor naar de voorkant van het huis gelopen en kwam nog langs de kerstboom, die door mij vlamvatte.

Voor het huis hebben buurtbewoners me geblust. Het politiebureau is een straat verderop, dus de politie was er in no time. Mijn beste vriendin kwam ook aanlopen. Omdat ik zo kalm en opgewekt had gedaan aan de telefoon had ze juist een vreemd voorgevoel gehad, want het ging natuurlijk helemaal niet goed. Ik weet nog maar weinig details van al die drukte om me heen en voelde ook geen pijn. Ik was heel rustig en bevatte niet wat ik net had gedaan. Later heb ik pas gehoord hoe het precies is gegaan. Ik zat door de psychose in een andere wereld.”

Welke mafkees doet zoiets?

“Toen ik wakker werd in het ziekenhuis, kreeg ik te horen dat ik voor 68,5 procent was verbrand, 58 procent waren derdegraadsbrandwonden. Dat verklaarde waarom ik geen herinneringen heb aan pijn. Bij derdegraadsbrandwonden branden de zenuwen eigenlijk meteen weg, zodat je er niks van voelt.

Toen ik uit de coma bijkwam, zat ik onder de medicatie en kon ik eigenlijk niks. Het was vooral heel wazig allemaal. Mensen die op bezoek kwamen, moesten vanwege infectiegevaar een pak aan. Dat herinner ik me nog wel, bijvoorbeeld ook dat mijn kinderen een keer kwamen. Ik vond het fijn ze te zien, maar ook erg dat ze hun moeder zo zagen. Ik had ze juist zo tegen alles willen beschermen en nu maakten ze dit allemaal mee. Het leek wel een film waarin ik was beland.

Ik weet nog dat mijn vader bijna jarig was en ik hem belde. Ik vroeg hem wat hij voor zijn verjaardag zou willen. ‘Dat jij je duim kunt opsteken,’ zei hij. Op dat moment kon ik niks, niet lopen, eten of bewegen. Tijdens de revalidatie heb ik toen heel hard gewerkt om dat te kunnen doen. En het lukte, hij kreeg een paar weken later van mij het duimpje omhoog voor zijn verjaardag.”

Lees ook
Kirsten werd samen met haar vriend gedrogeerd: ‘Het kwartje viel: er was iemand anders in onze slaapkamer’

Alles opnieuw leren

“Het laat wel zien hoe ik eraan toe was en wat ik allemaal opnieuw moest leren. Ik begon me ook steeds bewuster te worden van wat ik had gedaan. Er was me door de artsen verteld dat ik een psychose had gehad, daar was ik nu uit. Maar het was moeilijk te bevatten dat ik mezelf zoiets had kunnen aandoen. Welke mafkees doet nou zoiets, dacht ik daar in het ziekenhuis.

Het was ook wel veel om te bevatten dat ik er altijd anders uit zou zien en alles opnieuw moest leren. Maar de artsen moedigden me aan. ‘Het is echt een wonder dat je dit hebt overleefd,’ zeiden ze tegen me. Hierdoor besefte ik dat ik dankbaar moest zijn dat ik er was. Het had zomaar anders kunnen aflopen. Ik kreeg hier een tweede kans! Een kans om mijn leven anders aan te pakken en er nu wel iets moois van te maken.

De relatie met mijn ex was echt voorgoed voorbij, dus ook op relationeel vlak wachtte me een nieuw leven. Na vierenhalve maand werd ik uit het brandwondencentrum ontslagen en ging ik naar een revalidatie-centrum. Ik heb daar keihard aan mijn revalidatie gewerkt en mocht na drieënhalve maand naar huis.”

Littekens

“Mensen denken dat het vast heel moeilijk was om te leren leven met de littekens. Maar ik vond het niet erg om die in de spiegel te zien. Tuurlijk was het wennen, maar voor mij waren ze een teken van de tweede kans die ik had gekregen.

Het hele verhaal van Jayan lees je in Flair 30-2022. Deze ligt van 27 juli t/m 2 augustus in de winkels. Bestel ‘m hier.
Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Michelle Iwema | Fotografie: Ester Gebuis