Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > ‘Ik blijk zwanger te zijn door mijn spiraal heen. Mijn vriend is woest’

‘Ik blijk zwanger te zijn door mijn spiraal heen. Mijn vriend is woest’

‘Ik blijk zwanger te zijn door mijn spiraal heen. Mijn vriend is woest’

‘Ik dacht dat ik kanker had. Daar was ik zeker van. Toen de gynaecoloog me vertelde dat ik zwanger was, vroeg ik hoelang ik nog te leven had, totaal niet beseffend wat hij me net had gezegd. Ik dacht écht dat hij me had verteld dat ik kanker had. ‘Wat, hoelang je nog te leven hebt?’ reageerde hij. ‘Je wordt moeder. Daarvan ga je normaal gesproken niet dood.’

Het klinkt erg, maar een paar seconden lang dacht ik: was het maar kanker… Zwanger zijn was namelijk het laatste wat ik wilde. En bijna zeven maanden zwanger zijn, was helemaal een shock! Mijn vriend, met wie ik amper een jaar samen was, wilde geen kind, daar was hij vanaf het begin van onze relatie heel duidelijk over geweest. Hoe moest ik hem dit uitleggen? Hoe moest ik vertellen dat hij vader zou worden, en dat al over twee maanden? Huilend ben ik naar buiten gelopen bij de gynaecoloog. Ik was bij hem voor een controle, ik had dit totaal niet zien aankomen. Ik was in paniek. Uren heb ik rondgelopen in de stad, ik durfde niet naar huis te gaan. Ik begreep niet hoe ik zwanger geraakt kon zijn.’

Spiraaltje

‘Mijn vriend was vijf jaar ouder dan ik en had al een leven achter de rug toen ik hem leerde kennen. Hij was vrij jong vader geworden van een tweeling en het contact met zijn ex was op z’n minst koeltjes te noemen. Hij moest ervoor knokken om zijn kinderen te zien. Als hij ze een dag per maand bij zich had, was het veel. Toen ik hem leerde kennen, zat hij vol boosheid en wrok. Verliefd worden wilde hij niet, want hij wilde zich nooit meer zo hechten aan iemand, zei hij me. Waardoor ik nog verliefder werd… Maanden hadden we een knipperlichtrelatie, tot ik er genoeg van had en het uitmaakte. Toen leek Sven eindelijk te kunnen toegeven dat hij van me hield en kregen we een serieuze relatie. Maar kinderen wilde hij niet meer. ‘Ik zou het begrijpen als je bij me weg zou gaan, maar ik heb twee kinderen en dat is genoeg. Ik wil absoluut niet nog een kind,’ zei hij. En dat was oké voor mij. Ik hield zo veel van Sven, die opoffering wilde ik voor hem maken. Onze liefde was genoeg. Natuurlijk was dat naïef, maar ik had maanden voor die man gevochten, dus ik had op dat moment niet het gevoel dat ik ooit méér nodig zou hebben. Ik liet een spiraaltje plaatsen en daarmee was het probleem voor mij opgelost. Sven en ik waren oprecht gelukkig samen. We genoten van elkaar en van het leven. Samen op stap, een weekendje weg, een avond naar een concert, de sterren van de hemel vrijen… Ik voelde me ongelofelijk gelukkig. Tot ik een jaar later ter controle van mijn spiraaltje naar de gynaecoloog ging en daar het ‘heugelijke’ nieuws te horen kreeg.’

Ik moet je iets vertellen…

‘Uiteindelijk moest ik toch terug naar huis. Sven zag meteen dat er iets serieus mis was. Bezorgd hield hij me vast. ‘Ik ben zwanger’, fluisterde ik tegen zijn schouder. Ik voelde zijn lichaam verkillen. Waar hij me eerst zo warm en teder vasthield, leek het nu alsof ik tegen een muur aanleunde. Hij liet me los, liep naar het raam en stelde vragen, terwijl hij me niet eens meer aankeek. ‘Je weet hoe ik erover denk,’ zei hij. ‘Laat het weghalen.’ Het brak mijn hart, toen ik zei dat dat niet kon. Hij werd boos, zo boos. ‘Je hebt het me beloofd,’ brulde hij. ‘Er zou geen kind meer komen! Je laat het verdomme weghalen!’ Toen ik terugriep dat dat niet ging, omdat ik meer dan zes maanden zwanger was, verstomde hij. Geen geroep meer, geen verwijten. Alleen maar die koude, kille blik. ‘Je hebt me er ingeluisd,’ herhaalde hij telkens. Ik probeerde hem uit te leggen dat het écht niet zo was gegaan, maar hij luisterde niet meer. Hij pakte zijn jas en ging de deur uit. Daar zat ik, in tranen, in paniek, bijna zeven maanden zwanger en alleen gelaten door de liefde van mijn leven. Verschrikkelijk vond ik het dat hij dacht 
dat ik stiekem zwanger was geworden en het voor hem verborgen had gehouden.

Ik hoopte dat Sven gewoon wat tijd nodig had om te bekomen van de schok – ik had toch ook uren door de stad gedwaald? – maar hij draaide niet meer bij. Hij kwam niet naar huis die avond, en de volgende avond ook niet. Hoe vaak ik hem ook belde, hij nam niet op. Hij reageerde niet op mijn berichten. Ik belde al zijn vrienden, maar niemand kon of wilde me iets vertellen. Een paar dagen later kreeg ik een sms dat hij zijn kleren zou komen halen, en of ik ervoor wilde zorgen dat ik niet thuis was. Ik smeekte hem om met me te praten, maar hij weigerde. Toen kwamen bij mij de ontnuchtering en de boosheid. Ik had tot nu toe gedacht dat Sven mijn grote liefde was, mijn droomman. Maar bij het eerste grote probleem sloot hij zich volledig af en wilde hij niet eens naar mijn kant van het verhaal luisteren. Ik was verdomme ook in shock! Ik wist niet wat ik moest met een kindje waar ik helemaal niet op zat te wachten. We hadden hier samen over moeten praten. Hij had op z’n minst moeten vragen hoe het met mij ging! Die avond stopte ik met huilen. Sven was onvolwassen, egoïstisch en kinderachtig. Om zo iemand wilde ik niet verdrietig meer zijn.’

Signalen

‘Er is echt een knop om gegaan die avond. Voor het eerst sinds ik erachter kwam dat ik zwanger was, begon ik te denken aan het kindje in mijn buik. De volgende morgen moest ik weer bij de gynaecoloog komen voor een echo. En toen zag ik het wezentje dat in mijn buik groeide. Stomverbaasd heb ik ernaar liggen kijken. Daar, op dat moment, ben ik verliefd geworden op mijn baby. En besloot ik dat ik ervoor zou gaan. ‘Als je er zo graag wilde zijn, dan ben je welkom,’ zei ik stilletjes tegen mijn buik. Ik heb aan de gynaecoloog gevraagd hoe het kon dat ik niets had gemerkt. Dat gebeurt niet vaak, zei hij, maar het komt voor. Ik had nog nooit een kind gekregen en wist dus niet hoe het voelde. ‘Net zoals vrouwen soms het gevoel hebben dat ze zwanger zijn, tot en met misselijkheid en pijnlijke borsten aan toe, terwijl ze het niet zijn, kan het ook omgekeerd. Waarschijnlijk was je ervan overtuigd dat je niet zwanger kon zijn door het spiraaltje, daarom heb je misschien geen signalen opgepikt.’ Pas achteraf vielen de puzzelstukjes op hun plaats. Ik had me een half jaar geleden inderdaad moe gevoeld, maar ik dacht dat dat kwam doordat ik zo hard werkte. Ik was misselijk geweest, maar de griep heerste en ik was ervan overtuigd dat ik daarom last had van mijn maag. Rare eetwensen had ik niet, mijn buik groeide niet. Ik kwam wel vijf kilo aan, maar dat viel niet op, want ik ben niet superslank en Sven en ik waren vaak uit eten geweest. Al die tijd dacht ik gewoon dat ik wat moest afvallen.

Daar heb ik me trouwens nog heel schuldig om gevoeld: ik had al die maanden gewoon alcohol gedronken, ik had gerookt, nergens op gelet. Toen ik wist dat ik zwanger was, ben ik meteen gestopt met roken en heb ik geen druppel meer gedronken. Ik ben naar mijn moeder gegaan met de foto van de echo en heb het haar verteld. Bang was ik niet meer – ik had het ergste wel gehad met Sven – en gelukkig was ze heel lief. Niet meteen, want ze moest het wel even verwerken. Niet alleen dat ik moeder zou worden, maar ook nog eens dat ik het alleen zou moeten doen én dat het al over twee maanden was. Ze moest even bijkomen van al dit nieuws, maar gaf me toen een kus en begon meteen te plannen. We spraken af dat ik weer een tijdje thuis zou komen wonen, zodat ik kon bekomen van de shock én me kon voorbereiden op de geboorte van mijn kindje. Ik ben mijn moeder nog altijd ontzettend dankbaar dat ze zo reageerde. Door haar aanpak ebde de paniek weg. Ik was niet alleen, besefte ik, ook al wilde Sven er niets mee te maken hebben. De meeste vriendinnen wisten het al, ook vanwege het vertrek van Sven, maar die avond belde ik de rest van mijn vrienden om het nieuws te vertellen. Er waren een paar bij die, net als Sven, twijfelden aan mijn verhaal. Op dat moment raakte het me niet meer. Mijn eigen vriend had me niet geloofd, waarom zou ik me het commentaar van andere mensen aantrekken? Ik heb mijn echte vrienden leren kennen en heb er nieuwe vrienden aan overgehouden. Een collega met wie ik voorheen al leuk contact had, is nu een van mijn beste vriendinnen. Ze was zelf alleenstaande moeder van een dochter en heeft me echt heel lief gesteund. Twee maanden later ben ik bevallen van Jack, het mooiste jongetje van de wereld. Dankzij de geboorte van mijn zoon ontdekte ik pas écht wat liefde is. Jack is nu vier, en nog altijd noem ik hem mijn cadeautje. Zo ongelooflijk onverwacht, maar wat ben ik blij dat hij is gekomen.’