Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Heleen is stiefmoeder en heeft een eigen kind: ‘Het is een heel andere liefde dan voor mijn eigen meisje’

Heleen is stiefmoeder en heeft een eigen kind: ‘Het is een heel andere liefde dan voor mijn eigen meisje’

Heleen is stiefmoeder en heeft een eigen kind: ‘Het is een heel andere liefde dan voor mijn eigen meisje’

Heleen (43) werd vorig jaar, nadat ze er al niet meer op had gehoopt, toch nog moeder. Sinds de komst van haar baby zijn haar gevoelens voor haar stiefdochters veranderd en daar schaamt ze zich diep voor. “Ik merk dat ik zijn dochters bij vlagen tekortdoe”

“Een jaar voordat ik Robert leerde kennen, had ik net vrede met de gedachte dat moeder worden er voor mij kennelijk niet in zat. Vanaf mijn dertigste had ik hard naar een geschikte vader gezocht. Ik heb er meerdere keren sympathieke mannen voor laten schieten. Zij wisten niet of ze ooit kinderen wilden en ik wilde ze het liefst zo snel mogelijk, dus het leek mij beter geen tijd met hen te verdoen.

Maar ik werd ouder en ouder en het lukte niet om de juiste partner te vinden. Ik heb nog een tijd overwogen om het alleen te doen, met een donor of een homostel. Voor die laatste optie heb ik zelfs speeddate-avonden bezocht, maar ik voelde dat dit mijn weg niet was. En toen ik tegen de veertig liep, kwam er een soort berusting. Niet alles is maakbaar in het leven, had ik al ontdekt toen ik twee jaar eerder een burn-out had gekregen. Misschien moest ik maar andere invulling aan mijn bestaan geven. Ik had een leuke baan, fijne vrienden, ik was gezond, had alles goed voor elkaar; wat wilde ik nu eigenlijk nog meer?”

Geweldige man

“Zul je altijd zien: niet veel later kwam ik Robert tegen. Het lot uit de loterij waar ik al die tijd naar gezocht had. Een gescheiden man met een soepel lopend co-ouderschap, die ook nog wel openstond voor een kind van ons samen. Nou ja zeg! Er brak een fantastische tijd aan. Wat waren we verliefd. Roberts dochters, negen en elf, accepteerden mij vrijwel probleemloos. Het scheelde dat hij en hun moeder allang uit elkaar waren, zijn ex al jaren een nieuwe relatie had en positief stond tegenover mij.

Na amper een halfjaar trok ik bij Robert in. Ik genoot van de grote veranderingen in mijn leven. Ik had het heerlijk met deze geweldige man en vond het ook leuk als zijn dochters – een week op, een week af – bij ons waren. ‘Ze voelen als mijn eigen kinderen,’ zei ik enthousiast tegen vriendinnen. Dat meende ik – of dacht ik in ieder geval te menen.

Doordat ik mijn rol als bonusmoeder met veel plezier vervulde, speelde ook mijn eigen kinderwens weer op. En toen alles thuis eenmaal soepel liep en iedereen aan deze nieuwe situatie gewend was, besloten we het erop te wagen. Ik hield er rekening mee dat het niet snel, of helemaal niet zou lukken, maar ik was natuurlijk toch hoopvol. Net zoals Robert en de meiden. We waren allemaal opgetogen toen ik na enkele maanden al over tijd was. Zelf was ik verrukt. Mijn leven was al zo mooi, kon het echt nog mooier?”

Jaloers op zijn ex

“We zijn nu twee jaar verder en ik kan zeggen: ja, het kon inderdaad mooier. Maar óók ingewikkelder. De komst van mijn eigen dochter heeft een storm van gevoelens losgemaakt – en die zijn niet allemaal even mooi en makkelijk.

Al tijdens mijn zwangerschap, toen ik behoorlijk labiel en emotioneel was, merkte ik dat ik anders tegenover Roberts ex kwam te staan. Ik was opeens jaloers op haar. Voor haar en Robert was alles indertijd helemaal nieuw geweest. Ik zat nu met een vent die al twee keer een zwangerschap en een bevalling had meegemaakt. Die heus ontroerd was toen we voor het eerst het hartje hoorden, maar voor wie het toch anders was dan voor mij.

Ik had gedacht dat ik Roberts ervaring handig zou vinden, maar ik kon het stiekem niet uitstaan en was vaak onredelijk boos. Hij weet het aan de hormonen en ik hoopte zelf ook maar dat dat het was. Want ook zijn dochters begon ik als concurrenten te zien. Mijn kind, dat nog voor haar geboorte al mijn nummer één was, zou voor haar vader haar plek met nog twee anderen moeten delen. En hoewel ik dat verstandelijk prima kon plaatsen, vond ik dat gevoelsmatig pijnlijk.

Tijdens de bevalling heeft Robert het flink moeten ontgelden. Toen hij voor de derde keer wilde uitleggen hoe zijn ex de weeën indertijd opving, heb ik hem volledig verrot gescholden. Ik wilde geen vergelijkingen, ik wilde hem hier, nu, met zijn volledige aandacht. En néé, ik wilde ook niet dat hij ondertussen naar zijn dochters appte. Heel kinderachtig misschien, ik heb me er later voor verontschuldigd, maar het was sterker dan ik.”

Lees ook
Sabrina (23) heeft FAS: ‘Mijn biologische moeder ontkent dat ze dronk tijdens de zwangerschap, ik denk dat ze zich schaamt’

Verraad

“Helaas zijn deze jaloerse gevoelens niet samen met de hormonen verdwenen. Ik dacht dat ik Roberts dochters als de mijne zag, nu voel ik duidelijk het verschil. Ik geef om zijn dochters, ik durf echt te zeggen dat ik van ze houd, maar het is wel een compleet andere liefde dan voor mijn eigen meisje. En hoewel ze ontzettend lief zijn voor hun kleine zusje en we een leuk gezin vormen met z’n vijven, ben ik altijd opgelucht als ze weer een week naar hun moeder gaan. Want dan is de situatie zoals ik die het liefst altijd zou zien: Robert, ik en onze dochter.

Enkel en alleen ons gezin, zonder afleiding, zonder andere kinderen die ook Roberts aandacht vragen en zijn liefde krijgen. Ik vind deze gevoelens afschuwelijk, ik had ze niet zien aankomen en veroordeel mezelf er heel erg om. Ik merk dat ik Roberts meiden bij vlagen tekortdoe. Vaak doe ik echt mijn best, maar het komt voor dat ik snauwerig ben. Als ze lawaai of troep maken of te veel van mijn zorg eisen. In het weekend doet Robert vaak iets met zijn dochters, zodat het thuis wat minder druk is. Hoewel ik dat aanmoedig, voel ik me tóch alleen als ik op zo’n moment met mijn dochter achterblijf. Ergens voelt het als verraad van Robert.

Een bitch

Gelukkig vind ik steun op een forum voor stiefmoeders. Daar deel ik anoniem mijn gevoelens en ik word er niet voor heks uitgemaakt. Ik vind er zelfs veel herkenning. Maar verder zal ik deze worsteling met niemand bespreken, ik ben bang dat mensen me egoïstisch of een bitch noemen. Zo voel ik het zelf namelijk vaak ook. Ik weet dat ik niets te klagen heb. Ik heb alles wat mijn hartje begeert, meer nog dan ik ooit had kunnen denken. Waarom lukt het me dan niet om die lastige emoties te overwinnen?” 

Dit verhaal stond in Flair 44-2020. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Lydia van der Weide