Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Gerdies dochter Lynn (10) overleed na een ‘geslaagde’ operatie: ‘‘Dit kan niet!’ schreeuwde ik terwijl ik haar hand pakte’

Gerdies dochter Lynn (10) overleed na een ‘geslaagde’ operatie: ‘‘Dit kan niet!’ schreeuwde ik terwijl ik haar hand pakte’

Gerdies dochter Lynn (10) overleed na een ‘geslaagde’ operatie: ‘‘Dit kan niet!’ schreeuwde ik terwijl ik haar hand pakte’

Tien jaar was ze pas. Lynn, de dochter van Gerdie (48), ging vorig jaar met een glimlach haar elfde operatie in. Wat een routine-ingreep was, mondde uit in een nachtmerrie. “‘Dit kan niet! Dit kan niet!’ schreeuwde ik terwijl ik haar hand pakte. Hij voelde nog warm aan.”

Geen hartslag

“Onder persoonlijke begeleiding van haar artsen werd Lynn in maart 2021 de uitslaapkamer in gereden. Ze was net geopereerd aan haar longslagader en ik zat er al, klaar om haar te begroeten. Door de coronamaatregelen mocht er maar één ouder bij haar op de verkoeverafdeling (uitslaapkamer) zijn. Mijn man Onno wachtte in Lynns kamer op de kinderafdeling op ons. Toen ik haar zag, keek ik direct naar het bakje naast haar hoofd. Ze zag er misselijk uit en moest overgeven. Ik had zo met haar te doen. Had ze dat er ook nog bij.

Snel hielp ik haar door haar zuurstofmasker even af te doen. Haar gezicht voelde zweterig aan. Zachtjes probeerde ik Lynn gerust te stellen: ik was bij haar, het was voorbij. Even opende ze haar ogen. Ze keek me aan en knipperde. Vervolgens ging ze plat op haar rug liggen en werd helemaal grauw. Voordat ik het wist, gingen alle toeters en bellen van haar monitor af. De artsen die nog in de ruimte waren, kwamen direct in actie. ‘Geen hartslag!’ werd er geroepen. En: ‘Reanimeren!’

Ik moest aan de kant en als aan de grond genageld keek ik ernaar. Na ongeveer een kwartier was Onno er ook. Hij was er door een verpleegkundige bij geroepen, maar wist niet dat Lynn werd gereanimeerd. Even wisselden we een blik uit. Met een bleek gezicht nam Onno plaats in de hoek van de kamer. Zelf stond ik nog steeds een paar meter van Lynns bed af. Een van de verpleegkundigen stond mij bij. Of ze iets tegen me zei, weet ik niet meer. Het enige waar ik op dat moment aan dacht, was Lynn.”

Mijn meisje was dood

“Het gekke was dat ik niet meteen heel angstig was. Dit kan gebeuren, zei ik tegen mezelf. Lynn was net geopereerd, eventuele complicaties hoorden erbij. De artsen kregen haar hart vast weer aan de praat. Maar na veertig minuten reanimeren en van alles proberen, stopten ze ermee. Duidelijk aangeslagen zeiden ze dat ze niks meer voor Lynn konden doen.

In shock beende ik naar haar toe. ‘Dit kan niet! Dit kan niet!’ schreeuwde ik terwijl ik haar hand pakte. Hij voelde nog warm aan. Terwijl een verpleegkundige Lynn afkoppelde van de monitors, bleef ik maar schreeuwen. Alsof ook mijn hart was gestopt en zo uit mijn lichaam werd gerukt. Ik kon het niet geloven. Mijn meisje was dood. Wat was er gebeurd?”

Zeldzame ziekte

“Ik noemde Lynn voor de grap altijd Pippi Langkous. Ze was een heel blij kind dat meestal maar één sok aanhad of buiten met één schoen liep. Het interesseerde haar niks. Net als veel andere meiden hield ze van spelen met slijm. En van make-up. Ik weet niet hoe vaak ze met mijn make-uptasje in de weer was om zichzelf op te maken. Waarna ik later overal weer vlekken vond. Maar zo was Lynn. Lekker rommelig en doen wat ze zelf wilde.

Dat ze ziek was, merkte je bijna niet aan haar. Ze kon niet goed rennen, maar dat was eigenlijk het enige. Lynn had pulmonale hypertensie. Dit is een abnormaal hoge bloeddruk in de longen, wat zeer schadelijk kan zijn voor het hart. De ziekte is heel zeldzaam. Slechts vijftig kinderen in Nederland hebben die en wij ontdekten het per toeval. Lynn werd namelijk geboren met een vergrote nier. Daarom moest ze als baby al worden geopereerd, maar na de operatie bleef haar zuurstofgehalte laag. Haar artsen hielden het erop dat ze waarschijnlijk even moest bijkomen.

Niet lang daarna kreeg ze verschillende longinfecties. Zo kwakkelde ze verder, totdat er via een echo – ze was toen negen maanden – werd ontdekt dat ze gaatjes in haar hart had, vandaar dat lage zuurstof-gehalte. Het bleek dat ze een hartafwijking en pulmonale hypertensie had. De vooruitzichten waren slecht. Ze zou niet ouder worden dan twee tot drie jaar, maar dat wilde ik niet accepteren.”

Prinses van de afdeling

“Via lotgenoten kwam ik in contact met een ziekenhuis dat gespecialiseerd is in Lynns ziekte. Hier werd ze goed gemonitord. Toen ze bijna twee jaar was, werd er een speciaal bandje om haar longslagader geplaatst, zodat de druk op haar longen laag bleef. Sindsdien was haar gezondheid stabiel. Wel moest dat bandje om de zoveel jaar wijder worden gemaakt, omdat Lynn groeide. Tussendoor kreeg ze verschillende hartkatheterisaties, waarmee de artsen via een slangetje met stikstof de bloeddruk in de longvaatjes konden meten.

Lynn was het dus gewend om af en toe in het ziekenhuis te liggen en te worden geopereerd. Eigenlijk vond ze dat wel gezellig. Dat klinkt misschien raar, maar ze genoot van alle aandacht die ze kreeg. Het is natuurlijk niet niks voor zo’n jong meisje om steeds te worden geopereerd. Maar Lynn was absoluut geen klager. Ze was altijd vrolijk en heel nieuwsgierig.

Als ze geprikt moest worden voor een infuus, hielp ze mee. Als ze onder narcose ging, wilde ze het liefst zelf haar kapje vasthouden totdat ze in slaap viel. Haar artsen waren dol op haar. Door haar positieve en stoere instelling werd ze vaak ‘de prinses van de afdeling’ genoemd. Ze voelde zich er echt thuis en was ook een grote steun voor andere kinderen die er lagen. Dan sprak ze ze vlak voor hun operaties moed in. Ze was echt nergens bang voor.”

Lees ook
Senna (35) heeft een zoontje met het syndroom van Down: ‘Ik ga mijn kind niet verstoppen, ik laat hem juist zien’

Routine-ingreep

“Haar laatste operatie was de elfde en een routine-ingreep. Het bandje om haar longslagader moest weer wat wijder worden gemaakt, dus ze moest twee of drie nachtjes in het ziekenhuis blijven. De avond voor de ingreep was ze al opgenomen. Dat was standaardprocedure en ik was bij haar. We deden het altijd samen. Bij elk ziekenhuisbezoek ging ik met haar mee en omdat het steeds een paar uur rijden was, maakten we van elke autorit een feestje. Dan trakteerden we onszelf op wat lekkers en zongen we hard mee met liedjes  van haar favoriete band Fource.

Het bijzondere was dat Lynn de ochtend voor haar operatie heel druk was. De armbandjes die ze voor haar artsen en verpleegkundigen aan het maken was, moesten en zouden af zijn voordat ze naar de ok ging. Ze had voor zowel Onno als voor mij een tekening gemaakt. Onderaan stond:  ‘Bedankt voor alles. Zonder jullie was ik nooit zo ver gekomen.’

Nu denk ik weleens: voelde ze het misschien ergens aan? Met een glimlach nam ze afscheid van mij. ‘Tot straks,’ zeiden we tegen elkaar. De operatie zou ongeveer drie uur duren. Onno en ik liepen in de tussentijd wat door het ziekenhuis en wachtten daarna in haar kamer, totdat ik alvast naar de uitslaapkamer mocht.”

Dit is een Real Life uit Flair. Het hele verhaal lees je in Flair 16-2022. Deze ligt van 20 t/m 26 april in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier

Tekst: Renée Brouwer | Fotografie: Ester Gebuis