Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Femke was jarenlang bezig met lijnen: ‘Ik was vijf toen ik voor het eerst hoorde: jij bent dik’

Femke was jarenlang bezig met lijnen: ‘Ik was vijf toen ik voor het eerst hoorde: jij bent dik’

Femke was jarenlang bezig met lijnen: ‘Ik was vijf toen ik voor het eerst hoorde: jij bent dik’

Psycholoog en anti-dieetdiëtist Femke Buwalda ontdekte dat diëten op de langere termijn helemaal niet helpen. Maar daarvoor was een lange weg nodig: jarenlang was ze bezig met lijnen. “Ik was niet ‘goed zoals ik was’. Mijn omgeving vond dat en ik al helemaal.”

‘Jij bent dik’

“Ik was vijf toen ik voor het eerst hoorde: ‘Jij bent dik.’ Dit werd door een jongetje uit mijn kleuterklas gezegd. Wat ik me nog heel goed herinner, is de verwarring die ik toen voelde. Het woord ‘dik’ zelf betekende niet zo veel voor me. Maar ik voelde aan alles dat het níét de bedoeling was dat ik ‘dik’ was. Dat er iets aan me mankeerde.

Dit was denk ik het moment waarop ik mijn lijf ging zien als iets wat ‘niet goed’ was. Aan foto’s te zien, was ik op mijn vijfde overigens nog niet dik, maar eetbuien zorgden ervoor dat ik het vanaf ongeveer mijn achtste wel was.

Ik hield van eten, maar at ook mijn onzekerheid en verdriet weg. Ik had bijvoorbeeld weinig vriendinnen, mogelijk omdat ik dik werd gevonden, maar zeker ook omdat ik een meisje was dat het liefst boeken las. Ik hoorde er al met al niet echt bij. Maar als ik gevulde chocola at, was dit bewustzijn tijdelijk weg en werd mijn gevoel even gedempt. Totdat ik weer op school kwam en klasgenoten me er fijntjes op wezen dat dik zijn toch echt niet de bedoeling was.”

Afvallen

“Mijn moeder, zelf opgegroeid met lijnen, zag afvallen als oplossing. Eerst probeerden we dat zelf. Ik kan me niet herinneren met welke methode, maar wel dat me een klein geldbedrag te wachten stond als ik een paar kilo wist af te vallen. Het lukte niet. Dik zijn bleef een thema, en aan mijn lijf kreeg ik een steeds grotere hekel. Op mijn elfde zette mijn moeder zwaarder geschut in.

Ik moest naar een diëtist. Ook hiervan herinner ik me slechts flarden, bijvoorbeeld dat ik bij het avondeten aardappels ter grootte van een kippenei at en dat er in de wachtkamer een poster hing waarop stond dat een handje pinda’s enorm veel calorieën bevatte. Jammer, ik hield van pinda’s. Ik weet ook nog dat ik de juf op school heel trots vertelde over het bezoek aan de diëtist. Nog een aanwijzing dat ik zelf ook vond dat er echt iets aan mijn omvang gedaan moest worden.”

Voor de klas gewogen

“In die periode gebeurde er nog iets wat ik me de rest van m’n leven zou herinneren. In groep 8 moesten alle kinderen één keer voor de hele klas op de weegschaal. Waarbij ieders gewicht voor de hele klas bekend werd gemaakt. Ik weet niet van wie dit pedagogisch zeer dubieuze idee kwam, maar ik weet wel dat ik er de nacht ervoor van wakker lag.

Dit soort angsten deelde ik thuis uiteraard niet, dus ik ging hup naar school, met het onheilspellende idee dat ik vast de zwaarste van de klas zou zijn. En inderdaad: ik was zelfs zwaarder dan Vincent, de potigste jongen die onze klas rijk was. Zoiets schud je natuurlijk niet even van je af. Ik was niet ‘goed zoals ik was’. Mijn omgeving vond dat en ik al helemaal.

Mijn eerste geslaagde afvalpoging was op mijn veertiende. Vanuit de overtuiging dat er echt iets moest gebeuren, pakte ik de zaak serieus aan. Weinig eten lukte heel prima: op kleine beetjes eten kwam ik de dag door. De ‘knop’ leek om. Ik ging hard­lopen en bewoog verder ook zo veel mogelijk. Bijkomend voordeel was mijn eerste voldoende ooit voor gym.

Ik ging obsessief bewegen. Elke avond honderd sit-ups en op de plaats joggen. En wanneer ik vervolgens in bed honger had, mocht ik van mezelf als beloning aan roomijs denken. Alleen denken uiteraard. Calorieën moest ik koste wat kost vermijden.”

Lees ook
Marly (41) lokte haar ex in de val: ‘Ik ben bewust zwanger van hem geworden’

Alarmbellen

“Binnen drie maanden was er behoorlijk wat af. De honger voelde goed en het feit dat ik de spijkerbroek van mijn tengere neefje aankon nog beter. De weegschaal was mijn beste vriend. Ik stond er ongeveer twintig keer per dag op, bracht elke schommeling minutieus in kaart en raakte overstuur als er per ongeluk eens een halve kilo bij was gekomen.

Mede door mijn veranderde lijf zagen anderen me staan en werd ik soms zelfs ‘knap’ genoemd. Ook de jongens uit mijn klas bekeken me met andere ogen. Wilde ik door anderen en door mezelf gewaardeerd worden, dan was de enige optie: zo weinig mogelijk eten en zo veel mogelijk bewegen. Dun zijn. Zo veel was me wel duidelijk.

Eigenlijk ging het lichamelijk en mentaal juist slecht met me. Ik was net het jaar ervoor begonnen te menstrueren, maar dat was weer gestopt. Daarover maakte ik me toch wel zorgen. Bovendien rinkelden mijn moeders alarmbellen al wat langer, dus gingen we naar de huisarts, om te vragen of er moest worden ingegrepen.”

Het hele verhaal van Femke lees je in Flair 2022. Bestel ‘m hier.
Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Femke Buwalda | Fotografie: Marinka Helvoort